Του Παναγιώτη Αλιμήση*

Τα πολιτικά και κυρίως τα γεωπολιτικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα μας, είναι αυτά που δικαίως το τελευταίο διάστημα κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς καθώς η ασφάλεια ενός έθνους προέχει έναντι όλων των άλλων ζητημάτων. Ωστόσο, σήμερα θα κάνουμε αναγκαστικά μια εξαίρεση, με αφορμή τα όσα έγιναν χθες στην Τούμπα.

Όλοι οι υγιείς φίλαθλοι περίμεναν να δουν ένα παιχνίδι βγαλμένο από τα… παλιά. Ένα δυνατό σε φάσεις ντέρμπι ΠΑΟΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ που ουσιαστικά θα έκρινε σε μεγάλο βαθμό και τον φετινό τίτλο. Αντί αυτού όμως, είδαμε το απόλυτο μηδέν. Για άλλη μια φορά, βρέθηκαν κάποιοι ανεκδίκητοι στις κερκίδες με σκοπό να αμαυρώσουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα δυο μεγάλων ομάδων. Και το χειρότερο; Στέρησαν την ευκαιρία ή τουλάχιστον μείωσαν τις πιθανότητες της ομάδας τους να διεκδικήσει έναν τίτλο μετά από 33 χρόνια!!! (τελευταία φορά που ο ΠΑΟΚ πήρε πρωτάθλημα ήταν το 1985).

Τώρα όλοι πάλι κλαίνε. Και φτου και απ’ την αρχή να βρούμε του ενόχους, φτου και απ’ την αρχή να αναρωτηθούμε τι φταίει. Μη το ψάχνουμε πολύ… Η ελληνική κοινωνία έχει «δεχθεί» κατά κάποιο τρόπο τη βία στα γήπεδα σαν κάτι το φυσιολογικό. «Έλα μωρέ παιδιά είναι θα παντρευτούν και θα βάλουν μυαλό» έτσι λέμε κάθε φορά, ή αν θέλουμε να ρίξουμε αλλού τις ευθύνες: «Tι κάνει πια αυτή η αστυνομία;…» Συζητήσεις καφενείου και έλλειψη βούλησης από όλους μας ώστε να χτυπηθεί το κακό στη ρίζα του. Μόνο μέτρα καταστολής και όχι πρόληψης. Δυστυχώς.

Σ’ ένα πρωτάθλημα που τις τελευταίες δεκαετίες έχει απαξιωθεί, μερικοί θέλουν να το φτάσουν εκεί που δεν πάει άλλο. Δεν βλέπουμε το παράδειγμα της Αγγλίας, ή της Ισπανίας απορρίπτοντάς τα μετά βδελυγμίας: «Άσε μας ρε φίλε… Άγγλουρες θα γίνουμε; Αλλοίμονό μας».

Όταν ήμουν, φοιτητής στο Λονδίνο πήγα με δυο φίλους σε έναν αγώνα μεταξύ της τοπικής Τσάρλτον με την Μπλάκμπερν. Πρέπει να ήταν τέλη του 2006. Περιμένοντας τις ομάδες να βγουν στον αγωνιστικό χώρο βλέπαμε γύρω στις κερκίδες οικογένειες, με την μπύρα τους και τα σάντουιτς να καλαμπουρίζουν, ενώ όλοι σχεδόν κρατούσαν στο χέρι τους το βιβλιαράκι με τις συνθέσεις των ομάδων. Ξαφνικά έγινε αυτό που δεν φανταζόμασταν ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούστηκε ο εκφωνητής, ζητώντας από τους φίλους της τοπικής ομάδας να… χειροκροτήσουν όρθιοι τους φιλάθλους της Μπλάκμπερν, γιατί όπως είπε, «έκαναν ένα μεγάλο ταξίδι για να υποστηρίξουν την ομάδα τους». Και τότε προς μεγάλη μας έκπληξη και σοκ, ΟΛΟ το γήπεδο σηκώθηκε χειροκροτόντας τους φιλοξενούμενους! Φυσικά, εγώ και οι φίλοι μου μείναμε μ………. (Για την ιστορία 1-0 η Τσάρλτον)

Κάποτε…

Οι παλαιότεροι νοσταλγούν τις εποχές που οι Ολυμπιακοί, οι Παναθηναϊκοί, οι Αεκτζήδες οι Παοκτζήδες και όλοι οι φίλαθλοι πήγαιναν μαζί στο γήπεδο με τις παρέες τους, κάνοντας καζούρα στον ηττημένο, ωραίες πλάκες χωρίς προσβολές και βρισιές εν χορό για τις μανάδες και τις αδερφές. Θυμάμαι προσωπικά έναν συγγενή μου που δεν είναι πια στη ζωή, να μου διηγείται ένα ντέρμπι στη «λεωφόρο» Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, όπου είχε πάει με φίλους του ολυμπιακούς όντας και ο ίδιος! Ακούγοντάς τον να μου λέει πως κάθονταν στις κερκίδες χωρίς διαχωριστικά και αστυνομίες μαζί με τις κοπέλες τους(!) νόμιζα ότι μου μίλαγε για κάποιο αγγλικό ντέρμπι Άρσεναλ-Τότεναμ, ή για ένα καλοφτιαγμένο μυθιστόρημα. Μάλιστα, μου είπε ότι σε κάποια στιγμή του αγώνα ένας θερμοκέφαλος σηκώθηκε επάνω και άρχισε να βρίζει ουρλιάζοντας. Τότε όλοι όσοι βρίσκονταν γύρω του, τον πέταξαν έξω από το γήπεδο για να αποφευχθούν τα χειρότερα και χωρίς να ανοίξει μύτη.

Τελικά, αυτός ο θείος τελικά ήταν πολύ τυχερός. Είδε Δομάζο, Δεληκάρη, Σιδέρη, Παπαεμανουήλ, Νεστορίδη, Κούδα, Χατζηπαναγή, Σαραβάκο και τόσα άλλα αστέρια που εμείς βλέπουμε μόνο στο Youtube.

Αργότερα, «επιβεβαίωσα» τα όσα μου έλεγε για εκείνα τα χρόνια, μιλώντας με τον Γιώργο Τσάκο, βετεράνο ποδοσφαιριστή και προπονητή του Παναθηναϊκού που έζησε τη ρομαντική εποχή της φανέλας. Πάλι καλά που υπάρχουν και τα «Επίκαιρα» της παλιάς ΕΙΡΤ τα οποία πλέον βρίσκονται σε αφθονία στο διαδίκτυο, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι…

Ζήτω το εγώ!

Από τότε που η Ελλάδα μπήκε σε τροχιά παγκοσμιοποίησης, οι ξιπασιά, ο κακέκτυπος μιμητισμός ξένων προτύπων και οι παθογένειες της κοινωνίας μας μπήκαν και στο γήπεδο. Ο «βασιλιάς των σπορ», παρότι ακόμα και σήμερα αναδεικνύει μεγάλα αστέρα (στο εξωτερικό εννοείται) είναι για τους «λίγους»: Πολυεθνικές, χρυσά συμβόλαια, σύνδεσμοι που λύνουν και δένουν, επιχειρηματίες αμφιβόλου… ηθικής και πάει λέγοντας. Δεν είναι κακό να εκσυγχρονίζεται το ποδόσφαιρο. Είναι όμως κακό να γίνεται έρμαιο αυτών που θέλουν να το κάνουν κτήμα τους. Αυτών που προτάσσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και το μίσος τους για τον άλλο. Δεν χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο πλάνο ή ακριβό κονδύλι για να γίνει η πολυπόθητη αλλαγή… απλά θέληση. Ας αναλογιστούμε πρώτα σαν κοινωνία και μετά σαν φίλαθλοι, αν θέλουμε να συνεχίζουμε να ζούμε παρασιτικά ή να πορευθούμε στο μέλλον με τα μάτια του παρελθόντος.

*Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις στο πανεπιστήμιο London Metropolitan του Λονδίνου.

[the_ad id=”17504″]

Share on Facebook

Tweet