Ο André Rieu εξακολουθεί να φιγουράρει ως υπέρλαμπρο άστρο: με πωλήσεις 45 εκατομμυρίων αντιτύπων και με τις προβολές στο YouTube να ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο, ο 74χρονος Ολλανδός βιολιστής και μαέστρος μετριέται στους πιο πετυχημένους κλασικούς καλλιτέχνες.

Γι’ αυτό και ο πρώτος του ερχομός στην Ελλάδα, για δύο αθηναϊκές εμφανίσεις στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ “Νίκος Γκάλης” του ΟΑΚΑ (Τρίτη 12 & Τετάρτη 13/3), είναι το πρώτο μεγάλο διεθνές συναυλιακό ραντεβού του 2024.

Ασφαλώς, ένα σημαντικό κομμάτι της δημοσιότητας που περιβάλλει τον Rieu έχει να κάνει με την απίστευτη πολυτέλεια στην οποία ζει. Συχνά, δηλαδή, τα διεθνή ρεπορτάζ δεν ασχολούνται με την τέχνη του, αφού πότε εστιάζουν στο επιβλητικό κάστρο του 1452 όπου κατοικεί, πότε στο κέικ με λαγοκέρασα που φτιάχνεται για λογαριασμό του από ειδικευμένο φούρνο στο Μάαστριχτ, πότε στις χρυσές άμαξες και στα περίτεχνά του συντριβάνια (αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ), πότε στη φιλοδοξία του να γίνει ο πρώτος μουσικός που θα παίξει στο Φεγγάρι. Ο ίδιος, φυσικά, τα συντηρεί μεθοδικά όλα αυτά, αδιαφορώντας για όσους τα θεωρούν ένα φαντασμαγορικό περιτύλιγμα γύρω από το γεγονός μιας μάλλον μέτριας καλλιτεχνικής παραγωγής.

Τέτοιες κρίσεις δεν είναι αβάσιμες, γιατί είναι αλήθεια ότι ο Ολλανδός σούπερ σταρ καταφεύγει συχνά σε λαοφιλείς ευκολίες ή στο πρεστίζ θεαμάτων που χορταίνουν περισσότερο τα μάτια, παρά τα αφτιά, γενόμενος σόουμαν. Ταυτόχρονα, ωστόσο, δεν γίνεται να παραγνωριστεί ούτε το ότι είναι ένας αρκετά καλός βιολιστής στο ρεπερτόριο στο οποίο έχει ειδικευτεί, ούτε και η φροντισμένη δουλειά που έχει καταθέσει ως ιδρυτής και πρωτεργάτης της Johann Strauss Orchestra –ή, αλλιώς, της μεγαλύτερης ιδιωτικής ορχήστρας στον κόσμο. Χάρη σε αυτήν, άλλωστε, φέρει τον βαρύτιμο τίτλο του (σύγχρονου) “Βασιλιά των Βαλς”· έστω κι αν κάτι τέτοιο έρχεται με το τίμημα της αποσπασματικότητας της κλασικής εμπειρίας και μιας κάποιας “ζαχαρωμένης” ελαφρότητας.

Κανείς δεν ισχυρίζεται, άλλωστε, ότι ο Rieu είναι ισότιμος ενός Itzhak Perlman ή ενός Maxim Vengerov. Έχοντας, όμως, την πείρα αρκετών δεκαετιών ακρόασης, ξέρουμε πια ότι, εκτός από τέτοια μεγέθη, μια χαρά θυμόμαστε με συμπάθεια και μορφές του παρελθόντος με αντίστοιχα “λαϊκές” προσεγγίσεις σαν τον Liberace ή τον James Last.

Πηγή: Vradini.gr

Share on Facebook

Tweet