Του Κώστα  Βενιζέλου*

Οι Τούρκοι προσέρχονται έχοντας ως ατζέντα τη συνομοσπονδία και εμείς την προηγούμενη αξίωσή τους.

Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν, μόνο που εκείνοι που θα πληρώσουν με αϋπνίες είμαστε εμείς. Ανακοινώθηκε, τελικώς, η άτυπη Πενταμερής Διάσκεψη, που θα πραγματοποιηθεί στη Γενεύη, 27-29 Απριλίου.

Είναι σαφές πως συγκαλείται ως «άτυπη» για να μπορούν να τεθούν όλα στο τραπέζι. Χωρίς βάση, χωρίς ατζέντα και χωρίς οι βασικές αρχές του ΟΗΕ να βρίσκονται -έστω και θεωρητικά- στις ανακοινώσεις και δηλώσεις.

Η άτυπη Πενταμερής συγκαλείται και ως αποτέλεσμα του «κοινού αιτήματος» Αναστασιάδη – Τατάρ, του περασμένου Νοεμβρίου. Όταν μετά από τουρκική απαίτηση στο Ανακοινωθέν που εκδόθηκε αμέσως μετά τη συνάντησή τους, εξαφανίσθηκαν όλα όσα αναφέρονται διαχρονικά στις διαδικασίες του Κυπριακού. Συνεπώς δεν θα πρέπει να ζητούνται εξηγήσεις από τον Γενικό Γραμματέα ή από άλλους τρίτους.

• Οι ευθύνες για το γεγονός ότι θα βρεθούμε σε μια σύναξη για να συζητηθεί και η τουρκική αξίωση για δύο κράτη με κυριαρχική ισότητα σε πλαίσιο συνομοσπονδίας βαρύνουν πρωτίστως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
• Γιατί αυτό θα γίνει και όποια και να είναι η αντίδραση της ελληνικής πλευράς, η θέση των Τούρκων θα βρεθεί στην ατζέντα. Σε αυτή την Πενταμερή και σε όποιες ενδεχομένως θα ακολουθήσουν.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι σαφές από τα όσα συζητούνται παρασκηνιακά, αλλά και στη δημόσια σφαίρα, εκείνο που αναζητείται είναι η «μέση οδός» μεταξύ των δύο κρατών, που ζητά η Άγκυρα, και την αλήστου μνήμης Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στην οποία είναι γαντζωμένη η Λευκωσία διαχρονικά.

Την πατέντα της νέας φόρμουλας που θα παρουσιαστεί διεκδικεί το Φόρεϊν Όφις, που θέλει διακαώς να πρωτοστατήσει. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο «συμβιβασμός» θα είναι ένα συνομοσπονδιακό μοντέλο, που θα βαπτιστεί με βάση τις ανάγκες του εσωτερικού παιχνιδιού.

Ο τρόπος, δηλαδή, που θα πλασαριστεί στους… ιθαγενείς οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, και υποψιασμένοι είναι και τα αντανακλαστικά τους λειτουργούν καλύτερα μάλιστα από εκείνα των διαχειριστών.

Πού πάμε; Για να σπάσουμε το αδιέξοδο, είναι η απάντηση που ακούγεται από διάφορους. Ή για να επιβεβαιωθεί μια και καλή το αδιέξοδο, απαντούν άλλοι. Υπάρχει και ο δρόμος της προσαρμογής στα δεδομένα, που θα διαμορφωθούν στο τραπέζι της Πενταμερούς, που θα είναι ό,τι χειρότερο.

• Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι κατά πόσο θα συμμετάσχει η Λευκωσία στην Πενταμερή ή όχι, γιατί αυτή το ζήτησε. Το ζητούμενο είναι να αποτραπούν οι τουρκοβρετανικές μεθοδεύσεις για δύο κράτη και συνομοσπονδία. Κι αυτό θα γίνει εάν εκ των προτέρων διασφαλιστεί ότι δεν μπορεί να τεθούν τέτοια σενάρια στις συζητήσεις.

Ο χρόνος μέχρι την άτυπη Πενταμερή είναι αρκετός για να γίνουν σχεδιασμοί και να αναληφθούν πρωτοβουλίες. Αντί να σπεύδουν να δώσουν εκ προοιμίου δώρα στην τουρκική πλευρά για να «συνεργασθεί», θα ήταν ορθολογικό να τεθούν βασικές προϋποθέσεις, που θα διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα και τη λειτουργικότητα της συμφωνίας.

Για παράδειγμα, ποιος πλην των Εγγλέζων, λέγει πως οι Τούρκοι μόλις διασφαλίσουν την «πολιτική ισότητα» θα αποχωρήσουν από την Κύπρο και τούτο θεωρείται δεδομένο; Το λένε οι Τούρκοι; Έστειλαν μήνυμα στη Λευκωσία; Και η πεμπτουσία του Κυπριακού είναι η «πολιτική ισότητα»; Η Άγκυρα ζητά τώρα «κυριαρχική ισότητα» και η προηγούμενη αξίωσή της, γίνεται σημαία στην ελληνική πλευρά. Η διαχρονική διολίσθηση.

Σε μια Πενταμερή, το κυπριακό αφήγημα θα πρέπει να συνδέεται με το γεγονός ότι η όποια συμφωνία πρέπει να διασφαλίζει τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν θα είναι παρούσα, καθώς και την ομαλή συμμετοχή στην Ε.Ε. Το κυπριακό αφήγημα πρέπει να εξουδετερώνει τα διαχωριστικά στοιχεία που προωθούνται σε μια συμφωνία, τις στρεβλώσεις και τις δυσλειτουργίες. Κι αυτό ξεκινά από το γεγονός ότι δεν μπορεί να γίνεται διαχωρισμός στη βάση της εθνικής καταγωγής και δεν χρειάζονται -φανερά ή κρυφά- προστάτες.

Το σκηνικό έχει στηθεί: Οι Τούρκοι προσέρχονται έχοντας ως ατζέντα τη συνομοσπονδία και εμείς την προηγούμενη αξίωση των Τούρκων. Επειδή βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο, είναι καιρός για ένα νέο αφήγημα, που θα προτάσσει τα όσα ισχύουν σε άλλες χώρες.

Λένε πως βρισκόμαστε στο 47o χρόνο της κατοχής και δεν μπορούμε να ανοίγουμε νέα ζητήματα (ενώ οι Τούρκοι μπορούν). Εάν ο στόχος είναι η νομιμοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών σαφώς και δεν μπορούμε. Εάν ο στόχος είναι να ανατρέψουμε τα κατοχικά δεδομένα, επιβάλλεται. 

*Ο Κώστας Βενιζέλος έχει σπουδάσει δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία. Σήμερα εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην κυπριακή εφημερίδα “Φιλελεύθερος”. Στις δημοσιεύσεις του περιλαμβάνονται τα βιβλία: – Κ. Βενιζέλος, “Αμερικανική Πολιτική στο Κυπριακό την περίοδο του πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής Ιανουάριος 2011”, Ιστορία Κυπριακής Δημοκρατίας, 1960-2010, τόμος 2, Λευκωσία, Φιλελεύθερος, 2011, σσ. 126-37. – Κ. Βενιζέλος, “Οι αμερικανικές παρεμβάσεις στο Κυπριακό, 1964-1967”, Ιστορία Κυπριακής Δημοκρατίας, 1960-2010, τόμος 1, Λευκωσία, Φιλελεύθερος, 2010, σσ. 207-17 – Κ. Βενιζέλος (σε συνεργασία με Μ. Ιγνατίου), Τα μυστικά αρχεία του Κίσιγκερ, η απόφαση για τη διχοτόμηση, Αθήνα, Λιβάνης, 2002. – Κ. Βενιζέλος (σε συνεργασία με Μ. Ιγνατίου και Ν. Μελέτη), Σχέδιο Ανάν το μυστικό παζάρι οι 129 ημέρες που συγκλόνισαν τον ελληνισμό, Αθήνα, Λιβάνης, 2005. – Κ. Βενιζέλος, “Ιστορική πορεία του Κυπριακού από το 1974 μέχρι σήμερα”, Η Ιστορία των Ελλήνων (15ος τόμος της ιστορικής εγκυκλοπαίδειας Δομή), Αθήνα, 2006, σσ. 614-45. – Κ. Βενιζέλος, “Διαχρονική στάση της Βρετανίας στο Κυπριακό”, Κύπρος: γεωπολιτική ανάπτυξη τον 21ο αιώνα, Αθήνα, Monthly Review, 2009 σσ.73-6. – Κ. Βενιζέλος, “Η βρετανική στάση στο κυπριακό”, στο Προκλήσεις για Ελλάδα και Κύπρο στα θέματα της ασφάλειας, Αθήνα, Παπαζήσης, 2008 σσ. 207-14 – Κ. Βενιζέλος, “Ο τύπος σε περίοδο κρίσης”, στο Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και εξωτερική πολιτική, Λευκωσία, ΙΕΠΕΜ, 2004, σσ. 117-19. Έχει δώσει τις παρακάτω διαλέξεις: – “Η Πολιτική και τα ΜΜΕ”, Ευρωπαϊκό και Διεθνής Επικοινωνιακό Σύστημα, Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου, εαρινό εξάμηνο 2010, 12 Απριλίου 2010. Παρουσιάσθηκαν οι σχέσεις των ΜΜΕ με την πολιτική, τους πολιτικούς και οι σχέσεις εξάρτησης και συγκρούσεις μεταξύ τους, με ιδιαίτερη έμφαση στην κυπριακή πραγματικότητα. – “Η ιστορία του Κυπριακού, εξελίξεις και προοπτικές”, Τρεις ομιλίες στο πλαίσιο των διαλέξεων του Υπουργείου Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Μάρτιος 2007, Νοέμβριος 2007 και Νοέμβριος 2009). Ανάλυση σε στρατιωτικούς και επιτελείς της Κυπριακής Δημοκρατίας για την πορεία των διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού και την πολιτική Ελλάδος, Κύπρου και Τουρκίας στην περιοχή. – “Σχέσεις Πολιτικών και Δημοσιογράφων”, Ανακοίνωση στο συνέδριο Τα ΜΜΕ σήμερα: καινούργιοι μύθοι ή καινούργια κάστρα δημοκρατίας, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και ΙΜΜΕ, 19-20 Νοεμβρίου 2010. Εκτενής αναφορά στο διεθνές γίγνεσθαι για την σχέση πολιτικών και δημοσιογράφων, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πραγματικό επίπεδο. Ειδική αναφορά έγινε στην κυπριακή πραγματικότητα με εκτενείς αναφορές σε σχετικά παραδείγματα. – Πολιτική και ΜΜΕ: Φόρμουλες επίδρασης στην κοινή γνώμη, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Μάρτιος 2011.

Photo: Ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Φωτογραφία ΓΤΠ, Σ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Hellasjournal.com

Share on Facebook

Tweet