ΤΙ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΕΝΟΨΕΙ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Του Κώστα Ράπτη

Εν μέρει τέκνο της ανάγκης και των ιδιοτελών υπολογισμών, εν μέρει ανταπόκριση στις προσδοκίες και τις πιέσεις σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος, η συσπείρωση της γαλλικής αριστεράς ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 12ης Ιουνίου ανατρέπει τα δεδομένα στη χώρα που είναι το κατεξοχήν “πολιτικό εργαστήρι” της Ευρώπης.

Κατά μία έννοια, βέβαια, αυτή η συνένωση δυνάμεων έρχεται πολύ αργά, αφού η πολλαπλότητα ανταγωνιστικών υποψηφιοτήτων στέρησε οριακά από τον κύριο εκπρόσωπο της αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν την δυνατότητα να προκριθεί αυτός, αντί της Μαρίν Λεπέν, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Όμως ενθαρρυμένος από το καλό ποσοστό του, ο Μελανσόν διαμήνυσε από την επαύριο κιόλας ότι συνεχίζει, στρέφοντας το βλέμμα του στον “τρίτο γύρο”, με τη ρητή φιλοδοξία να αναδειχθεί πρωθυπουργός της Γαλλίας. Δηλαδή να υποχρεώσει τον άρτι επανεκλεγέντα πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν σε μιαν άβολη “συγκατοίκηση”, από αυτές που επιδιωκόταν να αποτρέψει η προσαρμογή της διάρκειας της προεδρικής θητείας σε αυτήν της Εθνοσυνέλευσης.

Όμως, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 56% των ψηφοφόρων επιθυμεί ακριβώς αυτό, ήτοι μια “συγκατοίκηση” που θα περιορίσει την εξουσία του ενοίκου των Ηλυσίων. Άλλωστε το 42% όσων τον προτίμησαν στον δεύτερο γύρο δηλώνουν ότι το έκαναν μόνο και μόνο για να κλείσουν τον δρόμο στην ηγέτιδα του Εθνικού Συναγερμού. Για τους ψηφοφόρους στα αριστερά του πολιτικού φάσματος η ακροδεξιά απειλή (ισχυρότερη από ποτέ, αν κρίνουμε από τα ποσοστά της Λεπέν και του Ερίκ Ζεμούρ) καθιστά τον κατακερματισμό πολυτέλεια, αλλά και η διηνεκής υποταγή σε ένα “μικρότερο κακό”, όπως ο Μακρόν έχει οδηγηθεί στα όριά της.

Εξ ού και στο επίκεντρο της όλης προσπάθειας έχει βρεθεί ο Μελανσόν, όχι μόνο διότι με το 22% του πρώτου γύρου είναι σε θέση να υπαγορεύει τους όρους του στους Οικολόγους, τους Κομμουνιστές και τους Σοσιαλιστές, οι υποψήφιοι των οποίων περιορίσθηκαν σε ποσοστά κάτω του 5%, 3% και 2% αντιστοίχως, αλλά κυρίως διότι η “υπερβατική”, λαϊκιστική ηγετική του παρουσία, σε άμεση επικοινωνία με μια πολύμορφη, μη οργανωμένη εκλογική βάση, ταιριάζει ακριβώς με την κατάσταση πνευμάτων του “λαού της Αριστεράς”.

Όχι ότι οι μηχανισμοί δεν παίζουν τον ρόλο τους: ίσα ίσα το ένστικτο αυτοσυντήρησής τους και η δύναμή τους κατά τόπους έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις, καθώς το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα σε δύο γύρους, επέβαλε την αποφυγή ανταγωνιστικών υποψηφιοτήτων στην ίδια περιφέρεια. Σύμφωνα με το France24, η μοιρασιά δίνει περίπου 100 περιφέρειες σε υποψήφιους των Οικολόγων, 70 στους Σοσιαλιστές και 50 στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι υπόλοιπες υποψηφιότητες προφανώς αφορούν την Ανυπότακτη Γαλλία του ίδιου του Μελανσόν.

Η αρχική συμφωνία για την συνίδρυση της “Νέας λαϊκής, οικολογικής και κοινωνικής ενότητας” ανακοινώθηκε, πολύ συμβολικά, στις 3 Μαϊου, επέτειο της νίκης του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία το 1936. Δύο μέρες μετά ακολούθησε η προσχώρηση και του Σοσιαλιστικού Κόμματος, υπό τύπον ιστορικής εκδίκησης για τον Μελανσόν, ο οποίος το είχε εγκαταλείψει το 2008.

Στην περίπτωση των Σοσιαλιστών η απόφαση ελήφθη υπό την πίεση της νέας κομματικής γενιάς και παρά τις περί του αντιθέτου συστάσεις ιστορικών στελεχών, όπως ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ και ο πρώην Γ.Γ. του κόμματος Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, ο οποίος ανακοίνωσε την αποχώρησή του. Παρά τη συρρίκνωση αυτού του χώρου, οι εν λόγω κραδασμοί αποτυπώνουν ένα στοιχείο ευρύτερης σημασίας: τις προγραμματικές διαφωνίες των συμμετεχόντων στο νέο μέτωπο, οι οποίες προς το παρόν σπρώχνονται “κάτω από το χαλί”, μέσα στην ορμή για την κατάκτηση ισχυρής κοινοβουλευτικής παρουσίας.

Όσο και αν η Ανυπότακτη Γαλλία έχει πάψει να κάνει λόγο για έξοδο από το ευρώ, θέματα όπως η πυρηνική ενέργεια, η θέση της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, ο πόλεμος στην Ουκρανία, τα υποχρεωτικά υγιεινομικά μέτρα και η πρόταση Μελανσόν για ίδρυση μιας Έκτης Γαλλικής Δημοκρατίας, μέσω συνταγματικής αναθεώρησης, είτε αποσιωπούνται είτε προσεγγίζονται από Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές, Οικολόγους και τον Μελανσόν με πολύ διαφορετικό τρόπο. Και το ερώτημα της “επόμενης μέρας” δεν είναι φιλολογικό, καθώς ο κατακερματισμός της γαλλικής (ακρο)δεξιάς στις βουλευτικές εκλογές, καθιστά τις φιλοδοξίες της αριστεράς αρκούντως βάσιμες.

Πηγή: Capital.gr