Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Yπάρχει μια άνευ προηγουμένου ανάγκη να αποκλιμακωθούν οι εντάσεις και να αποφευχθεί ο πυρηνικός Αρμαγεδδών

Καθώς τα αποθέματα των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως αυξάνονται και οι χώρες αναβαθμίζουν τις πολεμικές κεφαλές και τους πυραύλους τους, υπάρχει μια άνευ προηγουμένου ανάγκη να αποκλιμακωθούν οι εντάσεις και να αποφευχθεί ο πυρηνικός Αρμαγεδδών.

Θα μπορούσε κανείς, διαβάζοντας αυτή τη διαπίστωση, να τη θεωρήσει ως περίπου αυτονόητη. Το σημαντικό όμως είναι ότι δεν την έκανα εγώ ή εσείς, αλλά ο υπαρχηγός των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός John E. Hyten, εκφράζοντας μάλιστα την ελπίδα ότι θα επικρατήσουν τα πιο ψύχραιμα μυαλά, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε ένα από τα σημαντικότερα think tanks της Ουάσιγκτων, το Brooking Institution.

Και είναι σημαντικό για τρεις λόγους.

Πρώτον: Γιατί ο στρατηγός είναι ο δεύτερος τη τάξει Αμερικανός εν ενεργεία στρατιωτικός που διοικεί ένα οπλοστάσιο ικανό να εξαφανίσει τη ζωή από τον πλανήτη. Ξέρει πάρα πολύ καλά για τι πράγμα μιλάει.

Δεύτερον: Γιατί ούτε οι Αμερικανοί πολιτικοί, ούτε οι Αμερικανοί στρατιωτικοί έκαναν τέτοιες δηλώσεις επί ένα τέταρτο του αιώνα, δηλαδή από τότε που καβάλησαν το καλάμι και θεώρησαν ότι η Αμερική, μετά την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, είναι στη θέση της Ρώμης μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας, κατά την έκφραση του ιδεολόγου των Ρεπουμπλικάνων, Τσαρλς Κραουτχάμμερ, και 

Τρίτον: Γιατί έχουμε μια πληθώρα νέων στοιχείων που επιβεβαιώνουν πόσο κοντά φτάσαμε σε πυρηνικό πόλεμο επί θητείας Τραμπ. Ακόμα και στις 3 Ιανουαρίου φέτος έγινε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο με θέμα την εξαπόλυση πολέμου κατά του Ιράν, που θα εξελισσόταν πιθανότατα σε πυρηνικό, με τον “μουρλαμένο” χριστιανό ευαγγελιστή σιωνιστή Πενς να τάσσεται υπέρ και τον πραγματιστή Πομπέο κατά, όχι βέβαια γιατί δεν ήθελε τέτοιον πόλεμο, αλλά γιατί φοβόταν ότι ήταν ήδη πολύ αργά και μια τέτοια επίθεση θα γύριζε μπούμερανγκ εναντίον του Τραμπ και της “Διεθνούς του Θανάτου” πίσω του (Μπάνον, ο ίδιος ο Πομπέο, Νετανιάχου, Πενς, Τραμπ κτλ.).

Ο στρατηγός Hyten υπενθύμισε ότι “ποτέ δεν πολεμήσαμε με τη Σοβιετική Ένωση” και πρόσθεσε: “Ο σκοπός μας είναι να μην πάμε ποτέ σε πόλεμο με την Κίνα και τη Ρωσία”, γιατί κάτι τέτοιο “θα καταστρέψει τον κόσμο και την παγκόσμια οικονομία. Θα είναι κακό για όλους και πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα πάρουμε αυτό τον δρόμο”.

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι ένα μεγάλο αμερικανικό κανάλι (που, όπως όλα, ελέγχεται από την παγκόσμια ολιγαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου) πίεζε προ μηνών τον υπουργό Εξωτερικών Μπλίνκεν να δεσμευτεί ότι θα δοθεί στρατιωτική απάντηση, αν η Κίνα απειλήσει την Ταϊβάν.

Γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η υποστήριξη προς τον Μπάιντεν και τις πολιτικές του από το μεγάλο αμερικανικό και παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο (όπως και από την πλειοψηφία των ηγετών των Αμερικανοεβραίων), ούτε άνευ όρων είναι, ούτε εκτείνεται στο σύνολο της πολιτικής του.

Άλλωστε η αμερικανική καπιταλιστική τάξη άρχισε να χρηματοδοτεί τον Μπάιντεν μόνο μετά την ήττα του Σάντερς και χρειάστηκαν δύο συσκέψεις των κορυφαίων Αμερικανών καπιταλιστών, σύμφωνα με τους Financial Times, ώστε να πεισθούν να υποστηρίξουν το αποτέλεσμα της εκλογής.

Ο στρατηγός όμως είπε και κάτι ακόμα πιο σημαντικό και εντελώς ασυνήθιστο. Ερμήνευσε τον εκσυγχρονισμό του όλου ρωσικού πυρηνικού οπλοστασίου από τις ανησυχίες της Μόσχας για τις προθέσεις και τα σχέδια των ΗΠΑ: εμμέσως δηλαδή πλην σαφώς επέκρινε την πολιτική της χώρας του μετά τη “λήξη” του ψυχρού πολέμου. Και άφησε επίσης με σαφήνεια να εννοηθεί ότι ήταν εσφαλμένες οι παραδοχές του ΝΑΤΟ στο παρελθόν για απουσία απειλής από τη Ρωσία, με άλλα λόγια είπε ότι η Δύση υποτίμησε τη δυνατότητα της Μόσχας να επανακάμψει ως παγκόσμια στρατιωτική δύναμη.

Ο στρατηγός, αν και προσέθεσε ότι έχει γίνει πρόοδος ως προς τη βελτίωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, τόνισε ότι είμαστε μακριά από την ολική σταθερότητα, ενώ δεν έχει γίνει πρόοδος στον τομέα των αμερικανο-κινεζικών σχέσεων.

Ιδιαίτερη ανησυχία εξέφρασε ο στρατηγός Hyten για το χωρίς προηγούμενο ταχύτατα αναπτυσσόμενο κινεζικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα και την ταχύτατη κατασκευή εκατοντάδων σιλό εκτόξευσης πυρηνικών πυραύλων από την Κίνα.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, “δεν υπάρχει όριο στο τι η Κίνα μπορεί να βάλει σε αυτά τα σιλό. Με τη Ρωσία είμαστε περιορισμένοι στις 1550 πυρηνικές κεφαλές έκαστος (σ.σ. εκ των αμερικανο-ρωσικών συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών)… με την Κίνα δεν υπάρχει τέτοιο όριο… και πρέπει να διερωτηθεί κανείς γιατί κατασκευάζουν αυτή την τεράστια, τεράστια πυρηνική δυνατότητα;” Ταυτόχρονα παραπονέθηκε για τη γραφειοκρατία που εμποδίζει την ταχεία εκτέλεση του αμερικανικού προγράμματος εκσυγχρονισμού των πυρηνικών όπλων.

Ελπίζοντας να βοηθήσουμε στο σημείο αυτό τον διερωτώμενο στρατηγό να δώσει απάντηση στο αίνιγμα που τον απασχολεί, ας διακινδυνεύσουμε και εμείς, έστω και αν δεν διαθέτουμε τις πληροφορίες και τις αναλύσεις του αμερικανικού κράτους, των υπηρεσιών και των ινστιτούτων του, την υπόθεση ότι στους Κινέζους μάλλον δεν πολυάρεσαν τα παιχνιδάκια του κ. Τραμπ με τη Βόρειο Κορέα και η απειλή του ότι θα την εξαφανίσει, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το 2017.

Προφανώς αντελήφθησαν ότι αυτή η απειλή απευθυνόταν άμεσα μεν στην Βόρειο Κορέα, εμμέσως πλην σαφώς στους ίδιους. Το όλο ψυχροπολεμικό κλίμα που ανέπτυξαν έκτοτε οι Αμερικανοί κατά της Κίνας υποθέτουμε ότι δεν πρέπει να βοήθησε τα πράγματα.

Οι δηλώσεις του ίδιου του υπαρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων μόνο τυχαίες δεν μπορούν να θεωρηθούν. Συνιστούν ασφαλώς σήμα, και έτσι θα ερμηνευθούν, και προς το αμερικανικό κατεστημένο και προς τη Μόσχα και το Πεκίνο, ότι οι ένοπλες δυνάμεις στηρίζουν την πολιτική του νυν Προέδρου των ΗΠΑ για φρενάρισμα των πιο επικίνδυνων τάσεων στην παγκόσμια κατάσταση.

Ο Hyten εκπροσωπώντας σχεδόν επισήμως τον στρατιωτικό πυλώνα του αμερικανικού “βαθέος κράτους”, που δεν πρέπει να συγχέεται με το “βαθύ παγκόσμιο χρήμα”, έστειλε διπλό μήνυμα και προς όσους ηγετικούς δυτικούς παράγοντες επιμένουν στην άνευ ορίων κλιμάκωση της έντασης με την Κίνα και προς το Πεκίνο ότι πρέπει να συνεργασθεί για την αποκλιμάκωση μιας επικίνδυνης κατάστασης.

Αδύνατη η συνέχιση Ψυχρών Πολέμων χωρίς μεγάλες καταστροφές

Αλλά η αποστροφή του στρατηγού και η ανησυχία του για το κινεζικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των πυρηνικών όπλων οδηγεί στο κομβικότερο όλων σημείο. Είναι αδύνατο να αντιμετωπισθεί οποιοσδήποτε από τους κινδύνους σε όλους τους τομείς (πρωτοφανείς στην ιστορία του) που αντιμετωπίζει το ανθρώπινο είδος σήμερα, εξαιτίας των παραγωγικών δυνάμεων και των τεχνολογιών που ανέπτυξε μετά το 1945, χωρίς παγκόσμια συνεργασία και σε περιβάλλον ψυχρού πολέμου.

Μόνο ολοκληρούμενες οι προσπάθειες που όντως καταβάλλει με τη Ρωσία, με την Κίνα και με το Ιράν η κυβέρνηση Μπάιντεν (και μόνο αν βρει ανταπόκριση φυσικά), με την παραίτηση από κάθε είδους ψυχρό πόλεμο, αν όχι και από τον ίδιο τον ανταγωνισμό ως τον κυρίαρχο τρόπο οργάνωσης του διεθνούς συστήματος και της ανθρώπινης κοινωνίας, μπορούν να οδηγήσουν σε σταθερό, μη αναστρέψιμο αποτέλεσμα.

Είμαστε ασφαλώς πολύ μακριά από αυτό το σημείο, δεν γνωρίζουμε καν αν ο Μπάιντεν θέλει να φτάσει εκεί και δεν νομίζουμε ότι μπορεί να το κάνει μόνο με τη στήριξη μιας μερίδας του χρηματιστικού κεφαλαίου που τον υποστηρίζει (υποθέτουμε, χωρίς όμως να είμαστε καθόλου βέβαιοι, γύρω από την JP Morgan και τους Ροκφέλερ). Μόνο αν αναπτυχθεί ένα ισχυρό αμερικανικό και παγκόσμιο μαζικό κίνημα, φορέας ενός “περισσεύματος ανώτερης ανθρώπινης συνείδησης”, μόνο αν και οι ηγεσίες της Κίνας, της Ρωσίας και της Ευρώπης ανταποκριθούν στα ανοίγματα Μπάιντεν, υπάρχει η δυνατότητα τα δειλά ακόμα ανοίγματα της “μεταρρυθμιστικής πτέρυγας” του αμερικανικού καπιταλισμού να οδηγήσουν στην αναστροφή των τωρινών τάσεων στη γεωπολιτική, στην οικολογία και στην οικονομία που, συνεχιζόμενες, οδηγούν πολύ γρήγορα (για αντικειμενικούς λόγους, αν μη τι άλλο λόγω της επιτάχυνσης της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής) σε παγκόσμιες καταστροφές.

“ΕΣΣΔ-2” ή Δημοκρατία της Βαϊμάρης με πυρηνικά;

Όσο για αυτούς που βιάζονται να κάνουν τις επιθυμίες τους πραγματικότητα, εκτιμώντας ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΕΣΣΔ και να καταρρεύσουν έτσι απλά και ανώδυνα, έχουμε να παρατηρήσουμε δύο πράγματα.

Πρώτον: Δεν υπάρχει μόνο το παράδειγμα της ΕΣΣΔ, υπάρχει και το παράδειγμα της μεσοπολεμικής Γερμανίας. Ένα πιεζόμενο σύστημα σπανίως καταρρέει. Κατά κανόνα αναπτύσσει είτε μεταρρυθμιστικές είτε πολεμικές τάσεις. Αυτό συνέβη με τον καπιταλισμό στον μεσοπόλεμο. Παρήγαγε Ρούζβελτ και παρήγαγε και Χίτλερ. Ο τελευταίος μάλιστα στηρίχτηκε κυρίως στην απάτη. Εμφανίστηκε ως σοσιαλιστής και ως φίλος με τη Σοβιετική Ρωσία (όπως ο Τραμπ εμφανίστηκε ως φίλος της Μόσχας), κατέλαβε όλη την Ευρώπη και μετά εξαπέλυσε την επίθεση εναντίον της.

Δεύτερον: Eνα από τα σημαντικότερα σφάλματα στρατηγικής της παγκόσμιας αριστεράς στον 20ό αιώνα ήταν η κραυγαλέα υποτίμηση από το Γερμανικό ΚΚ της όποιας διαφοράς ανάμεσα π.χ. στους Σοσιαλιστές (τους οποίους αποκαλούσαν τότε “σοσιαλφασίστες”) και τους ναζί, όπως και του ριζοσπαστικού χαρακτήρα των τελευταίων. Το αποτέλεσμα αυτού του σφάλματος ήταν η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία και ο 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Με δύο λόγια: Η Δύση είναι ασφαλώς σε παρακμή, όμως διαθέτει τα μέσα να πάρει όλη την ανθρωπότητα μαζί της και δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε σε ποια κατεύθυνση θα εξελιχθεί σε περιβάλλον διαρκώς αυξανόμενων πιέσεων.

Ο αμερικανικός στρατός προσπαθεί να εμποδίσει πυρηνικό πόλεμο

Τελειώναμε αυτό το άρθρο όταν ήρθαν οι πραγματικά εξωφρενικές ειδήσεις, επίσης ενδεικτικές της βαθύτατης υποβόσκουσας παγκόσμιας αστάθειας, με τις αποκαλύψεις ότι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί πήραν πρωτοφανή μέτρα για να εμποδίσουν τον Πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύσει επίθεση κατά της Κίνας, αλλά και επικοινώνησαν με τους Κινέζους ομολόγους τους για να τους διαβεβαιώσουν ότι δεν θα εκτελέσουν εντολές για τέτοια επίθεση αν δοθούν. Αποκαλύψεις που εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε ουσιαστικά, τουλάχιστον εν μέρει, ο αρχηγός του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου Mark Milley. Αυτά είναι πρωτοφανή στην ιστορία πράγματα, δεν έχουν ξανασυμβεί ποτέ. Επιβεβαιώνουν την άποψη που έχουμε εκθέσει σε πληθώρα άρθρων μας από πολλών ετών (στο “Κοσμοδρόμιο” και στο Konstantakopoulos.gr, για τυχόν ενδιαφερόμενους αναγνώστες) και για τη δριμύτητα και για το διακύβευμα των συγκρούσεων ανάμεσα στα πραγματικά αφεντικά του κόσμου μας, αλλά και για τον χαρακτήρα των δυνάμεων που συγκρούονται, γεγονός που μας επέτρεψε και να προβλέψουμε αρκετά γεγονότα προτού συμβούν.

*Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (D.E.A.) στην Επεξεργασία Πληροφορίας, στο Πανεπιστήμιο της Rennes στη Γαλλία. Έχει γράψει τέσσερα βιβλία και εκατοντάδες άρθρα σε διάφορες γλώσσες. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Ρωσικά. Ως μαθητής συμμετείχε σε παράνομες αντιδικτατορικές οργανώσεις και αργότερα στο φοιτητικό κίνημα της μεταπολίτευσης. Διετέλεσε συνεργάτης του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1970. Εργάσθηκε σε ερευνητικά ιδρύματα της Γαλλίας και της Ελλάδας, ως σύμβουλος του Υπουργού Άμυνας σε θέματα «ελληνοποίησης» των προμηθειών των ενόπλων δυνάμεων και ως ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου για θέματα σχέσεων Ανατολής – Δύσης και ελέγχου των εξοπλισμών. Διετέλεσε Διευθυντής του Γραφείου του ΑΠΕ στη Μόσχα επί μία δεκαετία, την περίοδο της σοβιετικής κατάρρευσης και του Γέλτσιν. Εργάσθηκε επίσης ως ανταποκριτής για τη Deutsche Welle, τα Νέα, την Ελευθεροτυπία, το Ποντίκι την ΕΤ2, την ΕΡΑ κ.ά.. Ταξίδεψε εκτεταμένα σε όλη την ΕΣΣΔ και την Αν. Ευρώπη καλύπτοντας τις εξελίξεις αυτές. Έγραψε τα πρώτα ρεπορτάζ από την Γεωργία, την Κεντρική Ασία και την Κριμαία για τον «ξεχασμένο» ποντιακό Ελληνισμό της Σοβιετικής  Ένωσης. Ασχολήθηκε επίσης, κατά την περίοδο αυτή, με τις πιο δραματικές πτυχές της ιστορίας των ελληνοσοβιετικών σχέσεων. Μεταξύ άλλων πήρε συνέντευξη από τον διερμηνέα στη συνάντηση των Στάλιν και Μόλοτωφ με τους Τσώρτσιλ και Ήντεν, τον Οκτώβριο του 1944, όταν αποφασίσθηκε η παραχώρηση της Ελλάδας στην Αγγλία. Απεκάλυψε επίσης και εξέδωσε σε έναν τόμο σειρά σημαντικών εγγράφων για την Ελλάδα από τα αρχεία της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ενώ πήρε τη συνέντευξη με την οποία οι γιοί του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη απεκάλυψαν ότι ο πατέρας τους αυτοκτόνησε διαμαρτυρόμενος στο Σοργκούτ της Σιβηρίας και δεν πέθανε από φυσικό θάνατο. Το 1993 συνδιοργάνωσε με τον Μιχάλη Ράπτη (Pablo) μεγάλο διεθνές συνέδριο στην Αθήνα εναντίον των κυρώσεων στη Σερβία, το Ιράκ και τη Λιβύη και κατά της νέας παγκόσμιας τάξης. Συνεργάστηκε με τον Ράπτη στην έκδοση της διεθνούς επιθεώρησης για την Αυτοδιαχείριση Utopie Critique («Κριτική Ουτοπία»). Μετά την επιστροφή του από τη Μόσχα στην Αθήνα, εργάστηκε και εργάζεται ως πολιτικο-διπλωματικός συντάκτης και αναλυτής, ενώ διηύθυνε και το περιοδικό Διπλωματία. Τα ενδιαφέροντά του καλύπτουν την ελληνική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, την Ευρώπη και τη γεωπολιτική. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την υπόθεση Οτσαλάν, τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και τον Λίβανο, τα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη και την κρίση της Ευρώπης του Μάαστριχτ και την αναγκαία προσέγγιση και στενότερη συνεργασία της Ελλάδας με τη Ρωσία, ως ελληνικού βαθμού ελευθερίας έναντι των πιέσεων από τη Δύση. Υπήρξε από τους βασικούς επικριτές του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, καταγγέλλοντας τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που προέβλεπε και τη μετατροπή της σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο. Τον ρόλο του στην ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης αναγνώρισαν δημόσια ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Μίκης Θεοδωράκης. Για το βιβλίο του Η Αρπαγή της Κύπρου, αφιερωμένο στην ανάλυση του σχεδίου Ανάν, ο Μίκης έγραψε ότι πρέπει «να το διαβάσουν όλοι οι ‘Ελληνες». Ο Δ. Κωνσταντακόπουλος ήταν από τους πρώτους που επέκριναν με δριμύτητα τα Μνημόνια και τις Δανειακές και εργάσθηκε για τη διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος. Κατήγγειλε αυτές τις συμφωνίες με άρθρο του στην μεγαλύτερη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, μίλησε σε πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες για το ελληνικό πρόβλημα και συνέταξε την έκκληση για τη σωτηρία των λαών της Ελλάδας και της Ευρώπης του Οκτωβρίου 2011, που υπέγραψε μια σειρά από κορυφαίους Ευρωπαίους διανοούμενους, μαζί με τους Θεοδωράκη, Γλέζο και Τσίπρα. Επί δύο χρόνια η έκκληση αυτή απετέλεσε το κύριο ντοκουμέντο της ευρωπαϊκής Αριστεράς για το ελληνικό θέμα, προτού εγκαταλειφθεί από έναν ΣΥΡΙΖΑ που προσανατολιζόταν, όλο και σαφέστερα, στην ανάληψη πάση θυσία και χωρίς καμία σοβαρή προετοιμασία της κυβερνητικής εξουσίας. Ο Δ. Κωνσταντακόπουλος μίλησε επίσης για το Ελληνικό ζήτημα σε δύο συνέδρια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Τα κυριότερα άρθρα του για το ελληνικό θέμα μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ρωσικά. Τον Ιούνιο του 2015 πρωταγωνίστησε στη διοργάνωση ενός μεγάλου διεθνούς συνεδρίου για την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση στους Δελφούς, όπου αποφασίστηκε να ξεκινήσει η ομώνυμη πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. (www.defenddemocracy.press). Εξελέγη Γραμματέας του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών Σπίθα τον Νοέμβριο του 2011. Παραιτήθηκε από τη θέση αυτή και αποχώρησε από το Κίνημα το καλοκαίρι του 2012. Προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του τον Οκτώβριο 2012, ενώ συμμετείχε και στην Επιτροπή Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής. Διέκοψε κάθε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο 2015. Ο κύριος άξονας της παρέμβασής του τόσο στα όργανα που συμμετείχε, όσο και στην αρθρογραφία του, όλη αυτή την περίοδο, ήταν η επισήμανση (εις «ώτα μη ακουόντων» δυστυχώς) της μεγάλης ανάγκης μιας σοβαρότατης και πολύπλευρης προετοιμασίας, εσωτερικά και διεθνώς, για μια ενδεχόμενη ρήξη της Αθήνας με τους «Δανειστές».

16 Σεπτεμβρίου 2021

(To αρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Anixneuseis.gr

Share on Facebook

Tweet