Του Παναγιώτη Αλιμήση*

Με αφορμή το περιστατικό στον Έβρο και τα επακόλουθα του, πρέπει να σταθούμε σε ένα μείζον θέμα που δυστυχώς δεν έχει απασχολήσει τα τηλεοπτικά παράθυρα. Φαίνεται πως ακόμα και τώρα δεν έχουμε καταλάβει πως η φύλαξη των συνόρων προϋποθέτει έναν συνδυασμό συστημάτων ασφαλείας (κάμερες, φράκτες, νάρκες, σκυλιά) καθώς και σωστά εκπαιδευμένο στρατιωτικό προσωπικό. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως τα δυο παλληκάρια που αιφνιδιάστηκαν δεν ήταν εκπαιδευμένα. Κάθε άλλο. Τα παιδιά έκαναν ότι έπρεπε να κάνουν και μάλιστα πολύ καλά. Και όλοι ευχόμαστε να γυρίσουν γρήγορα στην πατρίδα. Είναι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ και δεν μασάνε!

Ωστόσο, οι… ηγεσίες μας, πρέπει να καταλάβουν ότι μια ευαίσθητη περιοχή όπως ο Έβρος χρειάζεται ΠΟΛΥ προσωπικό τόσο με επαγγελματίες όσο και με κληρωτούς στρατιώτες, ειδικούς σε χειρισμούς ανάλογων περιπτώσεων, καθώς και ενίσχυση της οριογραμμής με νέο υλικό παρατήρησης.

Πόσο μάλλον τώρα που η Τουρκία αρχίζει να… αμφισβητεί και τον Έβρο.

Όμως, αρκετοί θα ρωτήσουν αν είναι ρεαλιστικό αυτό να γίνει πράξη στην σημερινή Ελλάδα. Είναι άραγε δυνατόν να θωρακιστούν τα σύνορα, όταν επικρατούν οι φωνές τύπου «open borders» από τους λούφα και παραλλαγή; Και ακόμα, πως είναι δυνατόν να γίνει αποτελεσματικός έλεγχος στη παραμεθόριο, όταν όλοι ξέρουμε ότι οι κληρωτοί φαντάροι (στρατεύσιμοι) πάνε στρατό πρωτίστως για να κάνουν αγγαρείες και να καθαρίσουν τουαλέτες;

Λένε κάποιοι: Έχει γεμίσει «βύσματα» ο στρατός… Και ρωτάμε: Μετά το περιστατικό στον Έβρο, τι κίνητρο θα δώσουμε στα νέα παιδιά να πάνε να υπηρετήσουν στα σύνορα; Πως θα τους πείσουμε ότι η δουλειά που θα πάνε να κάνουν θα είναι ασφαλής; Πως θα πειστεί να μην χρησιμοποιήσει o σύγχρονος νέος το «βύσμα» για να μην μετατεθεί στα σύνορα; Πως θα πειστεί μια γενιά νέων και μάλιστα η πιο… μαλθακή της ιστορίας μας (για να μη πούμε καμιά άλλη λέξη) να αγαπήσει την θητεία στον στρατό;

Για να δημιουργηθεί μια αποτελεσματική άμυνα σε μια χώρα, πρέπει ΟΛΟ το προσωπικό, και όχι μόνο οι χειριστές των οπλικών συστημάτων, να ΕΚΠΑΙΔΕΎΟΝΤΑΙ από την πρώτη μέρα! Δηλαδή να εκπαιδεύονται όπως θα πολεμήσουν. Θα μου πείτε εδώ: Και τι έγινε, θα σταματήσουν να υπάρχουν βύσματα και λούφες; Η απάντηση είναι μάλλον όχι, αλλά τουλάχιστον, θα μειωθούν δραστικά. Η στρατιωτική εκπαίδευση του απλού στρατεύσιμου πρέπει να περιλαμβάνει τα αυτονόητα όπως τακτικές βολές, χειρισμό όπλων, διαβίωση, και εκγύμναση ουσίας. Αυτό θα βοηθήσει σε δυο πράγματα: Πρώτον, σε περίπτωση πολέμου ο στρατιώτης θα είναι σε θέση να συνδράμει αποτελεσματικά τους επαγγελματίες οπλίτες, δίνοντάς τους μια ανάσα στο πεδίο της μάχης, ενώ ταυτόχρονα θα λειτουργήσει ο ίδιος ως πολλαπλασιαστές ισχύος. Είναι άλλο να έχεις 200 χιλιάδες στρατό και να ξέρουν να πυροβολούν μόνο οι… 40 χιλιάδες, και άλλο να ξέρουν όλοι.

Η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα καλύτερα έμψυχα υλικά στον κόσμο. Ας τους ενισχύσουμε!

Τέλος, σωστή είναι και η άποψη για την αύξηση της θητείας. Μιας θητείας όμως που θα κάνει τον απλό στρατεύσιμο να είναι περήφανος που υπηρετεί την πατρίδα του και όχι απλά να φοράει τη στολή και να τραγουδάει στη σκοπιά «απολύομαι και τρελαίνομαι…».

Σε μια περίοδο που οι σχέσεις με την Τουρκία είναι στο ναδίρ, ο αποτελεσματικός στρατιώτης, πρέπει εκτός από ψυχή φιλότιμο και καλό οπλισμό, να έχει άλλες δυο βασικές προϋποθέσεις που θα αυξήσουν τις πιθανότητες επιβίωσής του: ΤΑΧΥΤΗΤΑ-ΑΚΡΙΒΕΙΑ!

*Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Έχει σπουδάσει Σύγχρονη Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο London Metropolitan του Λονδίνου.

Share on Facebook

Tweet