Του Παναγιώτη Αλιμήση

Μια φορά και έναν καιρό σε χρόνους μυθικούς και τόπους μακρινούς, υπήρχε ένα βασίλειο πολύ πλούσιο, με μεγάλη ιστορία και ωραία φύση. Βρισκόταν εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από την Ευρώπη και την Αμερική. Το όνομα αυτού «Αρκουδία». Οι Αρκουδείς ήταν στην πλειοψηφία τους ευτυχείς, μαχητικοί, δημιουργικοί και αντιμετώπιζαν συλλογικά τα όποια προβλήματα παρουσιάζονταν, με μοναδική τους μέριμνα ο ένας να βοηθάει τον άλλο. Είχαν έναν τίμιο Βασιλιά που αφουγκραζόταν πάντα με καλή θέληση τις ανάγκες και τις ανησυχίες τους. Παρά τις πολλές αστοχίες τους και τα διαχρονικά ελαττώματά τους -ως απλές αρκούδες γαρ-, όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις, ήξεραν πώς να βρίσκουν λύσεις.

Οι καιροί όμως πέρναγαν γρήγορα, οι πειρασμοί ήταν πολλοί και γίνονταν χρόνια με τα χρόνια περισσότερο επιθετικοί… Το χαρούμενο βασίλειο παρουσίαζε σημάδια παρακμής και σήψης. Ο αρκουδολαός και οι άρχοντές του, άρχισαν να επηρεάζονται αρνητικά από εξωτερικούς παράγοντες πάσης φύσεως, προερχόμενοι κυρίως από κοντινά αρκουδοβασίλεια που ήθελαν να τους υπονομεύσουν. Οι κακοί αρκουδομάγοι των άλλων βασιλείων σε αγαστή συνεργασία με πολιτικούς της Αρκουδίας, ξεκίνησαν έναν ύπουλο πόλεμο. Κάνοντας επικλήσεις στα κακά πνεύματα που κατοικούσαν σε ένα άσπρο σπίτι και έναν γυάλινο πύργο πάνω στον σκοτεινό ουρανό, έστελναν κατάρες στην Αρκουδία και όλες τις πληγές του Φαραώ. Οι περισσότεροι Αρκουδείς, προδομένοι από τους ηγέτες τους και ανήμποροι να αντιδράσουν, φοβήθηκαν και κλείστηκαν έντρομοι στις καλοχτισμένες σπηλιές τους.

Το σχέδιο διάβρωσης βρισκόταν σε πλήρη εφαρμογή… Ο φουκαράδες οι Αρκουδείς, άρχισαν να απεμπολούν την ίδια τους την παράδοση θεωρώντας την μάλιστα υπεύθυνη για την κατάντια τους! Σε αυτή τη στάση συνέβαλαν τα μέγιστα οι πολιτικοί της Αρκουδίας, οι οποίοι όχι μόνο μειοδοτούσαν, αλλά δημιούργησαν και ενοχικά σύνδρομα στον λαό τους. Δυστυχώς αντί να ενωθούν όλοι μαζί σαν μια γροθιά και να αντιμετωπίσουν τους διάφορους κινδύνους που παρουσιάζονταν, τελικά διασπάστηκαν και μίσησαν ο ένας τον άλλο. Ελάχιστοι έμειναν πιστοί στις αξίες τους. Άλλοι έφτασαν στα άκρα, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ήρθε σε ρήξη με ίδια της την ύπαρξη και ιστορία. Πλήρης σύγχυση δηλαδή.

Εξαιτίας αυτής της απότομης τραγικής κοινωνικής μετάλλαξης, εμφανίστηκαν από το πουθενά ‘ηγέτες’ που έψαχναν να κυβερνήσουν την Αρκουδία ευκαιριακά, υπονομεύοντας το πολίτευμα και τους νόμους της. Οι περισσότεροι τριγυρνούσαν τυλιγμένοι μέσα στη χοντρόπετση γούνα τους, κουβαλώντας πάσης φύσεως εμμονές και απέχθεια για το ίδιο τους το βασίλειο. Και το χειρότερο; Άρχισαν να δίνουν εξουσίες σε Αρκούδες από το σόι τους, οι οποίες είχαν ακριβώς τα ίδια ύπουλα κίνητρα και ακολουθούσαν κατά γράμμα τις εντολές των εχθρικών αρκουδοβασιλείων. Έφτασαν στο σημείο να διηγούνται ακατανόητες ιστορίες του τύπου «τον αρκούδο και την αρκούδα τους ‘έφαγε’ ο αρκουδοαρκούδα» και κάτι τέτοια… Επιπλέον, προπαγάνδιζαν αλαζονικά μπερδεμένες θεωρίες για την «σωστή» διαβίωση και συμπεριφορά των αρκούδων, τις οποίες ονόμαζαν «φυσικές».

Η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε

Βλέποντας τα χάλια τους, ο μεγάλος «Θεός Αρκούδος» εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στον Βασιλιά και τους άλλους πολιτικούς, θέλοντας να τους κάνει μια μεγάλη προσφορά. Τους μάζεψε όλους στο παλάτι υποσχόμενος πως θα λύσει όλα τους τα προβλήματα ένα ένα. Οι αρκουδοπολιτικοί ακούγοντάς τον ξέσπασαν σε ιαχές χαράς πιστεύοντας ότι ο Θεός τους λυπήθηκε θέλοντας να τους δώσει πίσω την παλιά τους αίγλη. Ωστόσο, ο μεγαλοδύναμος Αρκούδος τους διευκρίνισε πως πρέπει πρώτα να κάνουν λίγες προσωπικές θυσίες αν θέλουν το βασίλειό τους να αποκτήσει την παλιά του δόξα. Συγκεκριμένα, τους έθεσε τρεις προϋποθέσεις: Πρώτον να μειώσουν τα δικά τους πλούτη μοιράζοντάς τα στους φτωχούς, δεύτερον, να αποτρέψουν με κάθε μέσο τους κακούς μάγους των άλλων βασιλείων που θέλουν να μετατρέψουν τον τόπο τους σε χαβούζα, και τρίτον, να μάθουν να συνδιαλέγονται ξανά με ίσους όρους με τα υπόλοιπα αρκουδοβασίλεια…

Ακούγοντας έντρομοι τον Αρκουδοθεό, οι ηγέτες έχασαν τον αρχικό τους ενθουσιασμό, η μούρη τους κρέμασε μέχρι το πάτωμα και αποσύρθηκαν μουδιασμένοι σε μια σπηλιά του παλατιού για να αποφασίσουν τι θα κάνουν… Μετά από δυο ώρες βγήκαν με ύφος χιλίων καρδιναλίων και από κοινού διάβασαν την απόφασή τους: «Εμείς οι ηγέτες της Αρκουδίας καλούμε τον Αρκουδοθεό να μην επεμβαίνει στα εσωτερικά του βασιλείου!…». Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αρκουδοηγέτες δεν θέλησαν να ρίξουν νερό στο μέλι τους και να κοιτάξουν το κοινό συμφέρον. Έτσι, ο καημένος ο Αρκουδοθεός, συντετριμμένος επέστρεψε στον ουρανό και ορκίστηκε στο μεγαλείο του να μην τους ξαναβοηθήσει ποτέ!

Ο από μηχανής Αρκούδος

Η δύστυχη Αρκουδία, από ένα βασίλειο που το σέβονταν οι πάντες μετατράπηκε σε μια παρία… Οι Αρκουδείς δεν είχαν πια εμπιστοσύνη στον εαυτό τους ούτε νοιάζονταν για το μέλλον τους. Κατάντησαν επαίτες περιμένοντας τον μεγάλο από-μηχανής Αρκούδο να τους δώσει κάνα ψάρι, χαβιάρι και λίγο μέλι. Έλα όμως που και εκείνος είχε φθαρεί, έχοντάς αλλάξει ακόμα και τα ίδια του τα χαρακτηριστικά. Τους πούλαγε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ενώ συχνά τους μίλαγε από το «αρκουδοbook» κάπως ακατανόητα, προτρέποντάς τους να ανταγωνίζονται μέχρις εσχάτων, να στρέφουν το κεφάλι τους κάθε πρωί δυτικά και να αναφωνούν «ζήτω το εγώ!», να μην νοιάζονται για τους συναρκούδους τους και να ντύνονται με ακριβές γούνες ώστε να ξεχνούν τα προβλήματά τους.

Στο μεταξύ, οι πεινασμένες αρκούδες των άλλων κακών βασιλείων έτρωγαν τώρα τα πάντα από την Αρκουδία. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι κατάρες που έστειλαν οι κακοί αρκουδομάγοι λίγα χρόνια πριν, πολλαπλασιάστηκαν και αποτελείωναν ότι απέμενε.

Έκτοτε, το άλλοτε ένδοξο αρκουδοβασίλειο περιμένει υπομονετικά το τέλος του, με τους Αρκουδείς να έχουν οριστικά συμβιβαστεί με την νέα τους μίζερη ειμαρμένη…

*Απαραίτητη διευκρίνηση: Το κείμενο αναφέρεται σε ένα βασίλειο που κατοικείται από νοήμονες αρκούδες και βρίσκεται στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου, 2.800 έτη φωτός μακριά από τις Βρυξέλλες

Πηγή: Active News.gr

Share on Facebook

Tweet