Γράφει ο Παναγιώτης Αλιμήσης∗

Πολλές είναι οι συζητήσεις και τα συμπεράσματα σε Ελλάδα και Τουρκία, σχετικά με την πρόσφατη εκτόξευση του υποστρατηγικούυπερηχητικού πυραύλου «Tayfun» -όπως τουλάχιστον οι Τούρκοι ισχυρίζονται. Αρκετοί ειδικοί στα πυραυλικά συστήματα δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στονTayfun, με την αιτιολογία ότι το τουρκικό καθεστώς αρνείται να δώσειεπαρκή στοιχεία σχετικά με τις επιδόσεις του. Μάλιστα πολλοί θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος πύραυλος είναι… ψεύτικος και εντάσσεται στα πλαίσια της προπαγάνδας του Ερντογάν. Ωστόσο θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί οι Τούρκοι είναι φειδωλοί στις δηλώσεις τους για τον Tayfun. Είναι μια κλασική περίπτωση προπαγάνδας, ή μήπως δεν επιθυμούν για λόγους ασφαλείας να δημοσιοποιήσουνπερεταίρω στοιχεία και να θέλουν να πιστέψουμε ότι είναι ψεύτικος;…Ποιος ξέρει;

Ακόμα και αν οι τουρκικοί ισχυρισμοί για την αποτελεσματικότητα των όπλων τους δεν είναι αληθείς και όντως πρόκειται για προπαγάνδα, η πραγματικότητα είναι πως η Τουρκία οδεύει προς την σταδιακή ανεξαρτητοποίησή τους από τις εισαγωγές. Ήδη το 60% των οπλικών συστημάτων που καλύπτουν κάθε είδους ανάγκη στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, κατασκευάζονται εγχώρια. Οι κυρώσεις από την Δύση, έχουν όντως επηρεάσει τον ρυθμό παραγωγής και έχουν κόψει τις γέφυρες συνεργασιών με τεχνολογικούς κολοσσούς, όμως, αυτή η κατάσταση δεν θα διαρκέσει πολύ, καθώς η τουρκική ηγεσία, αργά ή γρήγορα θα κάνει «γεωπολιτική στροφή» -έστω μερικώς- και θα αυξήσει εκ νέου τους ρυθμούς παραγωγής οπλικών συστημάτων.

Το ότι η χώρα μας αγόρασε υπερσύγχρονες πλατφόρμες μάχης (Rafale, Belhara)αποκτώντας πράγματι ένα σαφές ποιοτικό πλεονέκτημα σε αέρα και θάλασσα, αυτό δεν αναιρεί την πιθανότητα οι Τούρκοι σε βάθος χρόνου να καλύψουν το κενό με ισάξια, αν όχι, πιο αποτελεσματικά όπλα. Και αυτό, γιατί μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού για τις ένοπλες δυνάμεις, παρέχεται για τον εκσυγχρονισμό της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας που ειδικεύεται σε σχεδίαση και παραγωγή συστημάτων όπως drones, τηλεκατευθυνόμενα πυραυλοφόρα σκάφη του ναυτικού, συσκευές ηλεκτρονικού πολέμου κ.α. Η Τουρκία φαίνεται πως έχει κατανοήσει τις αλλαγές που έρχονται στο πεδίο μάχης, δίνοντας έμφαση στον ‘βληματοκεντρικό πόλεμο’,με τις εταιρείες «Roketsan»και «Tubitak» να είναι μεταξύ των πρωτοπόρων στη νέα εποχή. Πρόσφατα, η τουρκική πολεμική αεροπορία, εκτόξευσε σε δοκιμαστική πτήση τον νέο πύραυλο αέρος-αέρος «Bozdogan», όπου λέγεται ότι καλύπτει μεγάλο εύρος στην εναέρια μάχη, ίσως ανάλογο του γαλλικού meteor.Ταυτόχρονα, επενδύονται μεγάλα ποσά για τη συγκρότηση ομάδων επιστημόνων που ασχολούνται αποκλειστικά με την σχεδίαση και ανάπτυξη στρατιωτικών τεχνολογικών καινοτομιών.

Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι αν ο Tayfun… πετάει στην ευθεία, αλλά γιατί η Ελλάδα κατέστρεψε την αμυντική της βιομηχανία και βρέθηκε τελικά σε μειονεκτική θέση στον τομέα αυτό, έναντι της Τουρκίας.

Στη χώρα μας, την απαξίωση των αμυντικών εργοστασιακών μονάδων ήδη από την δεκαετία του ’80, την ακολούθησε ένας τρόπος σκέψης στο πολιτικό σύστημα, που προτιμά την «ασφάλεια» των εισαγωγών,με την αιτιολόγηση πως τα «εισαγόμενα είναι και αξιόπιστα». Διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες αδιαφόρησαν για την πολλά υποσχόμενη πολεμική βιομηχανία, στερώντας της την προοπτική να μπει δυναμικά στο «κλαμπ» των διεθνών κατασκευαστών.Οι δυνατότητες υπήρχαν. Τις δεκαετίες ’80 και ‘90, τα ελληνικά ναυπηγεία συνέβαλλαν στην κατασκευή φρεγατών και άλλων συστημάτων, ενώ έγιναν φιλότιμες προσπάθειες δημιουργίας και εξαγωγήςαντιαεροπορικού συστήματος (Άρτεμις-30). Γιατί όχι τώρα;

Το αφήγημα που εξακολουθεί να κυριαρχεί στο δημόσιο λόγο ως δικαιολογία, θέλει την Ελλάδα μικρό μέγεθος πουαδυνατεί να παράξειπολύπλοκα συστήματα υψηλής τεχνολογίας και μεγάλες πλατφόρμες (αντι-drone συστήματα, πλοία, αεροσκάφη κ.α). Όμως,η περίπτωση του Ισραήλ καταρρίπτει το παραπάνω αφήγημα περί «μικρής χώρας», αφού πρόκειται για μια επικράτεια που δεν ξεπερνά τα 20.770 km² (!), έχει λίγο μικρότερο πληθυσμό από την Ελλάδα και ελάχιστες έως καθόλου πρώτες ύλες.

Για παράδειγμα, ο ισραηλινός στρατός προμηθεύτηκε F-35 από τις ΗΠΑ, τοποθετώντας ένα «ανοιχτό λογισμικό»εγχώριας κατασκευής (F-35IAdir), που καθιστά το εν λόγω αεροσκάφος ακόμα πιο αποτελεσματικό στο σύγχρονο και πολύπλοκο περιβάλλον μάχης!

Αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια ουσιαστική αμυντική επανεκκίνηση, στην οποία θα συμβάλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες, φοβίες και ιδεολογήματα που κάνουν την κοινωνία μη παραγωγική.

Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη

∗Ο Παναγιωτης Αλιμήσης ειναι Διεθνολόγος

Share on Facebook

Tweet