Του Παναγιώτη Αλιμήση∗

Ο κορωνοϊός απέδειξε με τον χειρότερο τρόπο, ότι ένας αστάθμητος παράγοντας μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια οικονομία, στη γεωπολιτική καθώς και στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο τον κόσμο. Ουσιαστικά, θέτει σε ριζική αμφισβήτηση σημαντικές βεβαιότητες και πρακτικές ολόκληρης της νεωτερικής περιόδου, ενώ όπως όλα δείχνουν, οι λαοί θα βρεθούν σε έναν πιο ανοιχτό «διχασμό», μεγαλύτερο από εκείνον της προ-κορωνοϊού εποχής.

Από τη μια πλευρά θα συσπειρωθούν οι δυνάμεις της λογικής που θα θελήσουν να υπερασπιστούν (επαναφέρουν) την οικονομικο-πολιτιστική ανεξαρτησία των εθνών, τα σαφή σύνορα, την άμεση δημοκρατία, την υγιή συναναστροφή με τον “άλλο”, την οικολογία και την έμπρακτη συλλογικότητα. Η πλευρά αυτή στοχεύει στο να αναδείξει τον εθνικό χαρακτήρα των κρατών, συμμετέχοντας συντεταγμένα σε ένα πολιτικά “άναρχο” διεθνές περιβάλλον, δηλαδή, σε ένα πραγματικά λειτουργικό διεθνές σύστημα.

Στον αντίποδα, θα παραταχθούν οι ελίτ όπου θα φροντίσουν να διατηρηθεί: το σημερινό status quo, οι υπερεθνικοί οργανισμοί, η λογική «no borders», η πολιτιστική πολτοποίηση, η οικονομική εκμετάλλευση από τους λίγους, η μετατροπή του ανθρώπου σε μετάνθρωπο και η «ζωογόνος» αντιπαράθεση στα παράθυρα με κάθε λογής ακραίους συνομωσιολόγους. Ήδη η χτυπημένη από τον ιό παγκοσμιοποίηση δείχνει τα δόντια της, καθώς βλέπει να χάνει τα κεκτημένα των τελευταίων δεκαετιών, τα οποία κέρδισε ποδοπατώντας συνειδήσεις και Τρόπους.

Η συμπεριφορά της ΕΕ στην περίπτωση της Ιταλίας με την άρνηση τη Γερμανίας να συμβάλει στην έκδοση ευρωομολόγου, απέδειξε για πολλοστή φορά πως όταν έρχονται τα δύσκολα, η κάθε χώρα – η κάθε ισχυρή χώρα για την ακρίβεια – κοιτάει μόνο τον εαυτό της. Ο περίφημος μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων δεν γινόταν να λειτουργήσει… αφού δεν υπάρχει! Ακόμα και αν κάποιο eurogroup αποταμιεύσει τελικά χρήματα για την αντιμετώπιση της κρίσης, ο λογαριασμός θα έρθει στις ευρύτερες λαϊκές μάζες και τα χαμηλά εισοδήματα… Το μόνο που ξέρει να κάνει καλά ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε. είναι να ελέγχει, να εισπράττει και να… στηλιτεύει κατά το δοκούν.

Χαρακτηριστική όσο και εξοργιστική είναι η πρόσφατη έκθεση της επιστημονικής επιτροπής της Γερμανικής Βουλής, η οποία επιπλήττει την Ελλάδα, ισχυριζόμενη πως η στάση της στον Έβρο δεν ήταν συμβατή με το διεθνές δίκαιο! Με λίγα λόγια μας λέει πως η χώρα μας όφειλε να φανεί πιο διαλλακτική!!! Το ότι η Τουρκία προκαλεί και εν συνεχεία χρησιμοποιεί το προσφυγικό για μακροπρόθεσμους γεωπολιτικούς στόχους, ή το γεγονός ότι στα σύνορα του Έβρου βρίσκονταν, Αφγανοί και Μαροκινοί παρά Σύριοι, δεν είναι άξιο σχολιασμού από την Επιτροπή… αλλοίμονο. Αξίζει να σημειωθεί πάντως, ότι το 2019, η συγκεκριμένη Επιτροπή είχε παραδόξως εκφραστεί θετικά(;) αναφορικά με το ελληνικό (δίκαιο όμως) αίτημα για τις γερμανικές αποζημιώσεις…

Η Ε.Ε. μετατράπηκε σε έναν καλοστημένο μηχανισμό παραγωγής «νέων συνειδήσεων» και τίποτε άλλο. Συνεπώς, τώρα, το βασικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα μαζί με όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς, εξέλθουν ανανεωμένοι όταν τελειώσει ο εφιάλτης του κορωνοϊού. Άραγε, θα μπορέσουν ο Έλληνας, ο Ολλανδός, ο Ιταλός, ο Σύριος και όλα τα έθνη, να συνειδητοποιήσουν πως πρέπει να υπογράψουν ένα νέο “κοινωνικό συμβόλαιο” που θα συνοδεύεται από ένα εθνοκεντρικό παραγωγικό μοντέλο;

(Σημ: το άρθρο εκφράζει προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις)

∗ Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι Ιστορικός και Δημοσιογράφος

To άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην ιστοσελίδα apela.gr την Δευτέρα 6/4 /2020

Share on Facebook

Tweet