Για πόσον καιρό ακόμη παθητικά θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις; Καθημερινά διαβάζουμε στην ειδησεογραφία για διάσωση δεκάδων ή συχνά εκατοντάδων ανθρώπων στις ελληνικές θάλασσες ή για ατυχήματα σε δρόμους της Βόρειας κυρίως Ελλάδας που αποκαλύπτουν μεταφορές παράνομα πολλών από αυτούς. Οταν τα χερσαία σύνορα είναι, υποτίθεται, κλειστά. Και η «σύμμαχος» Τουρκία τους προωθεί επίμονα μέσω θαλάσσης!

Κι όλοι αυτοί τι γίνονται; Κάποιες τυπικές συλλήψεις πραγματοποιούνται, κάποιοι προωθούνται σε δομές αλλά οι περισσότεροι χάνονται. Οπως η γυναίκα που ηγείτο αυτών που είχαν «συλληφθεί» στον Εβρο. Χωρίς κανείς να γνωρίζει με βεβαιότητα πόσοι είναι και πού βρίσκονται. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει προφίλ πραγματικού πρόσφυγα. Οι περισσότεροι είναι νέοι, σε ηλικία στράτευσης, που κανείς δεν γνωρίζει πώς και με ποια αιτία άφησαν τις χώρες τους – πολλοί από τα βάθη της Αφρικής – για να βρεθούν εδώ. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως είναι μουσουλμάνοι. Διωγμένοι, υποτίθεται από τις χώρες τους, που συνήθως όμως δεν τις αποκαλύπτουν και οι οποίες διώκουν αποκλειστικά τους εκεί χριστιανούς. Οι οποίοι όμως δεν φεύγουν. Γιατί πιθανότατα δεν μπορούν. Και δεν έχουν κάποιον πίσω τους να χρηματοδοτεί τη μετακίνησή τους. Χάνουν επίσης συχνότατα τα διαβατήριά τους, αν έχουν, αλλά ποτέ τα κινητά τους τηλέφωνα και τους αριθμούς των διακινητών, των επαφών τους και διάφορων «πρόθυμων» ΜΚΟ. Η τελική κατάληξη είναι κάποια στιγμή να έρθουν, από χαμένοι, στην επιφάνεια συμμετέχοντας σε κινητοποιήσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων και πρόκλησης αναταραχών.

Γιατί κανείς δεν κάνει προβολές στο μέλλον τέτοιων καταστάσεων; Στη Γαλλία, στη μοναδική ίσως ευρωπαϊκή χώρα που το ζήτημα αντιμετωπίζεται με εύλογη ανησυχία αλλά και με μέτρα αντίδρασης, η κυβέρνηση ακολουθεί μια στάση όπου η μαζική παρουσία φανατικών μουσουλμανικών νησίδων στη χώρα – που δεν ενσωματώνονται και που αμφισβητούν την κυρίαρχη κοινωνική κουλτούρα και τις πατροπαράδοτες αξίες του λαού της χώρας – θεωρείται πρόκληση για τη δημοκρατική και κοσμική κοσμοθεωρία και αντίληψη της χώρας. Διότι, σωστά, κάποιοι δεν ξεχνούν τη διδασκαλία του Κορανίου πως «υποχρέωση των πιστών είναι η μετακίνηση σε εδάφη απίστων»!

Σε ένα νέο του βιβλίο ο συνάδελφός μου στο Woodrow Wilson Center της Ουάσιγκτον, και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Hull στην Αγγλία, Raphael Cohen Almagor («The Republic, Secularism and Security: France versus the Burqa and the Niqab», 2022), περιγράφει πώς η γαλλική ιστορία διαμόρφωσε την ιδεολογία της εκκοσμίκευσης (secularism) και μιας αντίληψης περί θρησκείας που δεν έχει σχέση με το κράτος αλλά με τις συμπεριφορές των ατόμων στον καθαρά ιδιωτικό τους χώρο ως πολίτες.

Το πρόβλημα επίσης διογκώνεται στις κοινωνίες που τείνουν να χαϊδεύουν το Ισλάμ και να μη βλέπουν το πρόβλημα. «Αν σχεδόν όλοι στον κόσμο (πρόεδροι, πρωθυπουργοί, ο Πάπας και επίσκοποι, καλλιτέχνες, συγγραφείς κ.λπ.) συμφωνούν σε κάτι», γράφει ο διάσημος πια Charles Murray στο βιβλίο του «Islamophilia», 2020 (Ισλαμοφιλία), «τότε μάλλον θα έχουν δίκιο. Ε, λοιπόν όχι. Εχουν απόλυτο άδικο. Που δέχονται και δεν καταδικάζουν το Ισλάμ». Δεν αμφισβητεί πως υπάρχουν μουσουλμάνοι που είναι πιστοί στην ειρήνη, κοιτούν τη δουλειά τους και δεν θέλουν να κάνουν κακό σε κανέναν. Αλλά η δαιμονοποίηση της κάθε κριτικής για το Ισλάμ είναι επικίνδυνη και αδιέξοδη.

Οπως έγραψε κι ο Caldwell στο πρωτοποριακό του βιβλίο το 2010, «Reflections on the Revolution in Europe: Immigration, Islam and the West» (Σκέψεις για την Επανάσταση στην Ευρώπη: Μετανάστευση, Ισλάμ και η Δύση), αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει, αν δεν υπάρξει ουσιαστική αντίδραση, σε ένα δυσάρεστο τέλος. Η Ευρώπη θα πάψει να είναι η ίδια με διαφορετικούς ανθρώπους να την κατοικούν. Το έχει διαβάσει άραγε ο έλληνας επίτροπος της ΕΕ για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής;

*Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος γεννήθηκε το 1946 στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Συγκριτική Πολιτειολογία, Ανάπτυξη και Διεθνείς Σχέσεις στα Πανεπιστήμια Κέντ και Κέιμπριτζ της Αγγλίας και Όσλο της Νορβηγίας. Είναι διπλωματούχος του ειδικού τμήματος Ηγεσίας και Διοίκησης της Σχολής Κέννεντυ του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ ενώ είναι και κάτοχος δύο επίτιμων διδακτορικών διπλωμάτων. Εξελέγη επτά συνολικά φορές βουλευτής Πειραιά και Νήσων και μετείχε σαν Υπουργός και Υφυπουργός σε έξη κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας ενώ το 1986 εξελέγη και Δήμαρχος του Πειραιά. Μεταξύ άλλων διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών, Υπουργός Πολιτισμού κι Επιστημών και Υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας, Τεχνολογίας και Εμπορίου. Στις 17 Νοεμβρίου του 1994 παραιτήθηκε από το βουλευτικό του αξίωμα, αποχωρώντας παράλληλα κι από την ενεργό πολιτική. Στις εθνικές εκλογές του Μαρτίου 2004 εξελέγη για 8η φορά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο (Επικρατείας), συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ. Κείμενά του δημοσιεύονται σε ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά, αναλύσεις του έχουν παρουσιασθεί σε διεθνούς κύρους έντυπα όπως η “Wall Street Journal”, οι “Financial Times”, το “Transition”, το “Links” κα. ενώ έχει γράψει βιβλία που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει παρουσιάσει κι ενημερωτικές εκπομπές στη τηλεόραση. Υπήρξε επισκέπτης – ειδικός εμπειρογνώμων (Visiting Scholar) του Κολεγίου Σαίντ Έντμουντς του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (1995-6) και συνεργάτης της Μονάδας Εσωτερικής Ασίας και Μογγολίας της Σχολής Ανατολικών Σπουδών του ιδίου Πανεπιστημίου. Είναι Εταίρος (Public Policy Fellow) του Ερευνητικού Ιδρύματος Woodrow Wilson Center στην Ουάσιγκτον (1998-9) και ιδιαίτερα του Ινστιτούτου Κένναν για τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Αποφοίτων του Woodrow Wilson Center στην Ευρώπη. Έχει διευθύνει σεμινάρια κι έχει δώσει διαλέξεις για ζητήματα Ισλαμικής αναβίωσης και πετρελαιαγωγών στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Στάνφορντ, Μπέρκλευ, Ουισκόνσιν, Τζώρτζ Ουάσιγκτον, Βιρτζίνια και Κολούμπια, στο αμερικανικό Department of State καθώς και σε κέντρα μελετών της Ουάσιγκτον. Έχει ταξιδέψει εκτενώς σε χώρες της Κεντρικής και της Νότιας Ασίας κι εργάζεται σαν σύμβουλος ανάλυσης πολιτικού ρίσκου για διεθνείς εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας στις περιοχές αυτές. Τον Νοέμβριο του 2003 ονομάσθηκε Καθηγητής της έδρας Δημόσιας Πολιτικής “Ελευθέριος Βενιζέλος”, στο Αμερικανικό Κολέγιο της Ελλάδος. Τελευταία βιβλία του είναι: “Δημοκρατικός καπιταλισμός και κοινωνία της γνώσης” (1997), “Στην καρδιά του Ισλάμ: Από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας ως το Αφγανιστάν” (1998), “Η παγκοσμιοποίηση και οι εχθροί της” (2002), “In the Heart of Islam” (2002), “Λουτρό αίματος στο νότο” (2003) και με την Shireen Hunter (ed.) το “Geostrategic Developments in Eurasia After September 11” (Εκδ. Frank Cass, 2003). Επίσης το “Crisis in Trans-Atlantic Relations”, με άλλους ειδικούς, από το ίδρυμα ZEI της Βόννης, 2005. Έγραψε επίσης τα “Υπερασπίζοντας την Ελευθερία” (2005), “Ολοκληρωτικός πόλεμος για την ενέργεια” (2006) και “Κατερίνα Σφόρτσα” (2006). Τελευταία εργάσθηκε σαν επικεφαλής ομάδας διεθνών ειδικών συμβουλεύοντας την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε θέματα ανταγωνισμού και απελευθέρωσης των αγορών. Επίσης ονομάσθηκε για δεύτερη φορά εταίρος του Woodrow Wislon Center της Washington με αντικείμενο την Ενεργειακή Διπλωματία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Είναι τώρα Δ/ντής του Ινστιτούτου Διπλωματίας και Διεθνών Εξελίξεων του Αμερικανικού Κολλεγίου της Ελλάδας (Deree College) που εδρεύει στην Πλάκα και είναι συντονιστής του μεταπτυχιακού προγράμματος Ηγεσίας του ιδίου Κολλεγίου. Παράλληλα διδάσκει Effective Communication Campaigns και Ανάλυση Ρίσκου στο Πανεπιστήμιο του Καλίνιγκραντ (πρώην Koningsberg) της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος έχει δυό γιούς και ζει στην Ύδρα και στην Αθήνα.

Με πληροφορίες από: In.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(To άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Infognomonpolitics.gr