ΟΣΟΙ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥΣ

Του Στέφανου Μάνου*

Διάβασα σήμερα ότι με απόφαση του υπουργού Υγείας, κ. Βασίλη Κικίλια, καθίσταται υποχρεωτική η διεξαγωγή rapid test δύο φορές την εβδομάδα σε όλο το προσωπικό -ιατρικό, νοσηλευτικό, διοικητικό, λοιπό- των Μονάδων Υγείας του Ε.Σ.Υ., που δεν έχει εμβολιαστεί κατά του κορονοϊού.

Αφορμή για την υπουργική απόφαση, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, υπήρξε η αποκάλυψη ότι μόλις το 55% του προσωπικού του αντικαρκινικού νοσοκομείου Μεταξά έχει εμβολιαστεί με αποτέλεσμα να νοσήσουν εργαζόμενοι αλλά και ασθενείς καρκινοπαθείς.

Ομολογώ ότι δεν κατανοώ καθόλου τη λογική της υπουργικής απόφασης. Ήδη στις 8 Φεβρουάριου, στην εφημερίδα τα ΝΕΑ, θύμισα ότι ισχύει το άρθρο 4 του νόμου 4675/2020 που επιτρέπει στον υπουργό Υγείας να επιβάλλει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό σε όσους τώρα επιβάλλει υποχρεωτικό rapid test.

Αρχές Φεβρουαρίου είχε γίνει γνωστό ότι στο Νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας της Πάτρας είχε συμβεί ό,τι και στο Μεταξά. Το νοσηλευτικό προσωπικό σε μεγάλο ποσοστό δεν είχε εμβολιαστεί με συνέπεια να νοσήσουν πολλοί ασθενείς. Τότε ο κ. Κικίλιας δεν αποφάσισε κάτι.

Πολλοί ασθενείς δεν θα είχαν νοσήσει αν ο υπουργός Υγείας κ. Κικίλιας είχε καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό σύμφωνα με το νόμο που ο ίδιος εισηγήθηκε. Ο εμβολιασμός του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού) που έρχεται σε επαφή με ασθενείς θα ήθελα και ήλπιζα να είναι αυτονόητη ηθική υποχρέωση. Αλλά δεν είναι, αν κρίνω από τις διαδηλώσεις της ΠΟΕΔΗΝ. Ένας λόγος παραπάνω για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Ο ασθενής που μπαίνει στο νοσοκομείο πρέπει να αισθάνεται σχετικά σίγουρος ότι έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του.

Εδώ είναι ο ρόλος της πολιτείας. Του κ. Κικίλια εν προκειμένω. Σε εφαρμογή του άρθρου 4 του νόμου 4675/2020 να καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό για όσους έρχονται σε επαφή με ασθενείς τόσο στο ΕΣΥ όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Όσοι δεν θελήσουν να εμβολιαστούν θα πρέπει να απαλλαγούν από τα καθήκοντα που τους φέρνουν σε επαφή με τους ασθενείς και να ασχοληθούν με άλλα, αν υπάρχουν, ή να τεθούν σε αναστολή σύμβασης εργασίας.

Υποθέσεις κάνω που με στενοχωρούν. Ο κ. Κικίλιας δεν κάνει το σωστό βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των συμπολιτών μας πιεζόμενος από συνδικαλιστές ιατρούς. Και η κ. Κεραμέως δεν δημοσιοποιεί τα συγκριτικά αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων ανά λύκειο υποκύπτοντας στις πιέσεις της ΟΛΜΕ. Όπως είπα υποθέσεις κάνω, αλλά μου φαίνεται ότι η κυβέρνηση δίνει περισσότερη αξία στους συνδικαλιστές από ότι στους ασθενείς και στα νέα παιδιά.

*Ο Στέφανος Μάνος (1939) είναι Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος[1].Πίνακας περιεχομένων Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1939 και είναι γιος του Αλέξανδρου Μάνου, χειρουργού και διευθυντή του Ευαγγελισμού, και της Μαριέττας Πανούτσου, επιχειρηματία και κόρης του προέδρου του ΣΕΒ Πανούτσου. Σπούδασε μηχανολόγος – μηχανικός με ειδίκευση στην αεροδυναμική στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης (1963) και το 1965 έλαβε ΜΒΑ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Τον επόμενο χρόνο έγινε βοηθός γενικός διευθυντής της «Αλλατίνη Α.Ε.» ενώ στη συνέχεια διετέλεσε γενικός διευθυντής, αντιπρόεδρος, γενικός διευθυντής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ίδιας εταιρίας. Αποχώρησε από την εταιρεία το 1977 για να πολιτευθεί. Είναι παντρεμένος και έχει πέντε παιδιά. Έχει γράψει το βιβλίο “Αντιστρουθοκαμηλικά” (εκδόσεις «Καθημερινή», Αθήνα 2010) Πολιτική σταδιοδρομία Έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για βουλευτική έδρα στη Β΄ Αθηνών το 1977 με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία και εξελέγη, ενώ στη συνέχεια διορίστηκε υφυπουργός Δημοσίων Έργων. Από τότε εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής μέχρι και το 2007, οπότε και έληξε η βουλευτική του θητεία, πλην των εκλογικών αναμετρήσεων του 1985 και του Νοεμβρίου του 1989. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς δύο φορές την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας (1993 και 1997). Το 1998 κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας της τροπολογίας για τις ΔΕΚΟ, που είχε φέρει ο υπουργός οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, Γιάννος Παπαντωνίου, διαφώνησε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί στο πειθαρχικό όργανο της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο και τον διέγραψε. Τον Απρίλιο του 1999 ίδρυσε το κόμμα των Φιλελευθέρων Αρχειοθετήθηκε 2010-04-09 στο Wayback Machine. με έμβλημα τον «μαινόμενο ταύρο», το οποίο κατήλθε αυτόνομα στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου 1999, κερδίζοντας ποσοστό 1,62% των ψήφων. Στις Εθνικές Εκλογές του 2000 το κόμμα των Φιλελευθέρων συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία και ο Στ.Μάνος εισήλθε στην Βουλή κάτω από το ψηφοδέλτιό της. Δύο χρόνια αργότερα ανέστειλε την λειτουργία του κόμματος με βασική αιτιολογία την έλλειψη οικονομικών πόρων.[2] Το 2004 συμπεριλήφθηκε ως ανεξάρτητος στην 3η θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.[3] Ως βουλευτής επικρατείας κατέθεσε αρκετές φορές πρόταση κατάργησης του προνομίου των ΜΜΕ να διαθέτουν το 2% του τζίρου των επιχειρήσεών τους χωρίς έλεγχο και παραστατικά, ρύθμιση την οποία, κατά την παραδοχή του, είχε και ο ίδιος προσυπογράψει ως υπουργός Οικονομίας της ΝΔ. Η εν λόγω ρύθμιση τελικώς καταργήθηκε το 2009. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας ανέλαβε αρκετές κυβερνητικές θέσεις. Την περίοδο 1977 – 1980 διετέλεσε υφυπουργός Δημοσίων Έργων, θέση από την οποία αποχώρησε λόγω κατάργησής της (Ν.1032/1980), για ν’ αναλάβει το νεοσύστατο Υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος[4] και το Υπουργείο Βιομηχανίας και Ενέργειας (1980-81) στην κυβέρνηση Ράλλη. Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν ένας από τους πρώτους στην κλάση Υπουργούς. Αρχικά ανέλαβε το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (1990-91), στη συνέχεια το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (1992) και τελικά το Υπουργείο Οικονομικών (1992-93).[5][6] Επίσης έχει χρηματίσει αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Αλευροβιομηχάνων Ελλάδος και έφορος του δ.σ. του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ). Ως υπουργός, αναμόρφωσε την περιοχή της Πλάκας, υπέγραψε τη σύμβαση του ΜΕΤΡΟ, συνέβαλε στον σχεδιασμό της Αττικής οδού, καθιέρωσε την απόσυρση των ρυπογόνων αυτοκινήτων, μετέφερε το εργοστάσιο Γκαζιού από το κέντρο της Αθήνας στην Ελευσίνα κ.ά. Παράλληλα με την πολιτική του σταδιοδρομία αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα Καθημερινή. Τέλος έχει τιμηθεί με τον τίτλο του «Ιππότη της Λεγεώνος της Τιμής» από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπίκές απόψεις και εκτιμήσες του συντάκτη)

Πηγή: Liberal.gr