ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ «ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΣ»

Του Παναγιώτη Αλιμήση*

Ο Τουρκικός στρατός διανύει ίσως την «χρυσή εποχή» του αφού καθημερινά σχεδόν εκτελούνται στρατιωτικές παραγγελίες σε όλα τα επίπεδα, ενώ ανά τακτά διαστήματα παραδίδονται νέα συστήματα κάθε είδους για τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων. Τα ναυπηγεία της χώρας παράγουν… κατά ριπάς πλοία στέλθ και καταδρομικά, η πολεμική αεροπορία θα παραλάβει φέτος, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, αεροσκάφη f-35 επίσης στελθ, αναβαθμίζονται τα υπόλοιπα f-16 (250 στο σύνολο) ενώ ο στρατός ξηράς, εκτός από τα καινούργια τάνκς leopardΑ5 που παραλαμβάνει, βάζει εμπρός την παραγωγή του εγχώριου άρματος Altay 5^ης γενιάς με τα τελευταία συστήματα ελέγχου πυρός και αυτοπροστασίας.

Ο εφιάλτης για τις ελληνικές δυνάμεις του Έβρου, της Κύπρου και των νησιών δεν σταματάει εδώ… Μέσα στο 2017 παρουσιάστηκαν τα νέα ευέλικτα τουρκικά drones χωρίς πιλότο, ικανά να χτυπήσουν τις ελληνικές δυνάμεις και να επιφέρουν αποφασιστικό πλήγμα εναντίον τους χωρίς να γίνουν εύκολα αντιληπτά. Και το σύνολο αυτών των μη επανδρωμένων αεροσκαφών είναι 500, με άλλα τόσα υπό κατασκευή… Τον περασμένο Νοέμβριο το τουρκικό Πεντάγωνο ανακοίνωσε 22 εξοπλιστικά προγράμματα αξίας 5 δισεκατομμυρίων ευρώ, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν αντιπυραυλικό σύστημα μακράς ακτίνας (s-400) επιθετικά ελικόπτερα, UAV, Drones, ατομικά τυφέκια για τις ειδικές δυνάμεις και συσκευές νυχτερινού αγώνα.

Πρόσφατα, το Εκτελεστικό Συμβούλιο Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας, της ισχυρής κρατικής υπηρεσίας που ελέγχει όλη την στρατιωτική βιομηχανία της χώρας, συνεδρίασε κεκλεισμένων των θυρών, με κεντρικό θέμα τις δαπάνες για τον στρατό, τόσο σε επίπεδο νέων αγορών όσο και για την στήριξη και τον εκσυγχρονισμό της εγχώριας βιομηχανίας. Η ανακοίνωση ανέφερε ότι στην συνάντηση που είχε ο Ερντογάν με τα στελέχη του στρατού και εμπειρογνώμονες αξιολογήθηκε το πακέτο 55 προγραμμάτων το οποίο φτάνει τα 9,4 δισ. δολαρίων και παράλληλα αποφασίσθηκε η στροφή σε νέα εγχώρια προγράμματα που θα βοηθήσουν τον στρατό να επιχειρεί και εκτός Τουρκίας.

Χαρακτηριστικό είναι πως από τότε που ο Ερντογάν ανέλαβε τα ηνία στην Τουρκία, στο πλαίσιο των εξοπλιστικών προγραμμάτων έδωσε έμφαση σε ένα άλλο δευτερεύον αλλά σημαντικό όπλο. Αυτό είναι οι κινητές γέφυρες, δηλαδή γεφυροφόρα άρματα που έχουν την δυνατότητα να ενώσουν δυο όχθες ποταμού σε μικρό χρονικό διάστημα. Φυσικά, αυτές οι γέφυρες, ανήκουν στην πλειονότητά τους στην 1^η Στρατιά με έδρα την Κωνσταντινούπολη κάτι που δείχνει προς τα που προσανατολίζεται η τουρκική επιθετικότητα στη Θράκη…

Ο πόλεμος των αριθμών

Είναι κοινώς αποδεκτό τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο ότι το ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό υπερέχει ποιοτικά έναντι του τουρκικού. Αυτή η διαπίστωση, χωρίς διάθεση υποτίμησης των Τούρκων ένστολων (πληρώσαμε ακριβά την υποτίμηση στο παρελθόν) έχει επιβεβαιωθεί από τις συχνές ασκήσεις με αποκορύφωση την «Red Flag» που έλαβε χώρα στη βάση Nellis στις ΗΠΑ το 2008. Εκεί, οι Έλληνες πιλότοι που συμμετείχαν για πρώτη φορά, βγήκαν πρώτοι μεταξύ 40 ίσως και περισσότερων αεροποριών του κόσμου και μάλιστα των πιο ελίτ!

Ωστόσο, ο κανόνας λέει πως η αφοσίωση στο καθήκον και η αποτελεσματικότητα στις επιχειρήσεις, πρέπει να συνοδεύεται από μια απαραίτητη ποιοτική και ποσοτική ισορροπία έναντι του αντιπάλου. Δυστυχώς ο κανόνας αυτός τα τελευταία χρόνια στο Αιγαίο «πάσχει».

Για παράδειγμα, μετά την απόσυρση των γερασμένων αλλά άκρως αποτελεσματικών A-7 Corsair της πολεμικής μας αεροπορίας, η τουρκική αριθμητική υπεροχή αυξήθηκε περίπου στο 1 προς 3 αν όχι 1 προς 4. Εδώ το ρίσκο για την ελληνική αεροπορία είναι μεγάλο, καθώς οι αυξανόμενοι αριθμοί των Τούρκων συνοδεύονται από μείωση των αντίστοιχων δικών μας. Ο εκσυγχρονισμός των ελληνικών f-16 (περίπου 80 από τα 130) με το ραντάρ AESA θα προσδώσει νέες δυνατότητες στους αεροπόρους μας, ωστόσο, τα τουρκικά f-35 σε συνδυασμό με την παράλληλη αναβάθμιση των τουρκικών f-16, καθώς και η ύπαρξη των ήδη εκσυγχρονισμένων Phantom F-4E (περίπου 60 έναντι 35 ελληνικών), δίνουν στους απέναντι το ποσοτικό πλεονέκτημα. Εδώ, αξίζει να σημειωθεί πως στην τελευταία άσκηση Red Flag στις ΗΠΑ, διαπιστώθηκε πως το αναβαθμισμένο f-16, έχασε σε όλα τα σημεία από το f-35. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα F-35 κατάφεραν εντυπωσιακή επικράτηση (kill ratio) 15:1(!!!) εναντίον των αντιπάλων που πετούσαν με αναβαθμισμένα F-16N.

Και εννοείται, ότι δεν χρειάζεται να επισημάνουμε πως οι τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις έχουν στο πλάι τους αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, ικανά να «τυφλώσουν» τα δικά μας… Ανάλογες δυνατότητες έχουν ή θα αποκτήσουν και οι άλλοι κλάδοι του τουρκικού στρατού.

Αποφάσεις τώρα πριν είναι αργά

Την ίδια ώρα που η Τουρκία εκτελεί το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα της σύγχρονης ιστορίας της, κανένας δεν έχει μιλήσει για την τύχη των ελληνικών Mirage-2000/5 των οποίων ο αριθμός δεν ξεπερνά τα 50 (άγνωστο πόσα είναι επιχειρησιακά). Θα μπορούσε, ανάλογα πάντα με τις οικονομικές μας δυνατότητες, να προγραμματιστεί ένας αντίστοιχος εκσυγχρονισμός στη βάση των F-16, ώστε να διατηρηθεί μια αξιοπρεπής ισορροπία στο Αιγαίο, τον Έβρο και φυσικά την απομακρυσμένη γεωγραφικά Κύπρο. Μια αγορά όπλων «φθηνών» που θα μπορούσαν να επιφέρουν ισοδύναμο τετελεσμένο πλήγμα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης σε κάθε επίπεδο, θα ήταν μια καλή λύση. Για παράδειγμα: Πύραυλοι μακράς ακτίνας του πυροβολικού εύκολα μεταφερόμενοι, ικανοί να εξολοθρεύσουν μεγάλο όγκο δυνάμεων σε μικρό χρόνο (ρωσικοί iskander). Η ακόμα, αγορά φθηνών επιθετικών ελικοπτέρων όπως των αμερικανικών OH-58 (φαίνεται πως δρομολογείται) που θα βελτιώσουν τους χρόνους αντίδρασης των ελληνικών δυνάμεων στα νησιά και τον Έβρο.

Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική και κυρίως η στρατιωτική ηγεσία γνωρίζουν τις ανάγκες του στρατού μας και το τι πρέπει να κάνουν. Βέβαια, κάθε απόφαση πρέπει να γίνεται με βάση έναν στρατηγικό σχεδιασμό σε βάθος χρόνου, με γνώμονα την ανάπτυξη της πολύπαθης πολεμικής μας βιομηχανίας και της στρατιωτικής έρευνας.

Είναι επίσης σίγουρο, πως το έμψυχο δυναμικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος έναντι των αριθμών. Ως πότε όμως;…

*Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις στο πανεπιστήμιο Metropolitan του Λονδίνου.