Tου Marcel Kuntz*

Η υδροξυχλωροκίνη βρέθηκε στο επίκεντρο διαμάχης από την έναρξη της πανδημίας. Ο διάσημος λοιμωξιολόγος Ραούλ Ντιντιέ υποστηρίζει ότι χρησιμοποιώντας την- στα πρώτα στάδια της προσβολής- περιόρισε του θανάτους στη Μασσαλία κάτω από το 1% των ασθενών. Αλλά οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Παρίσι και κει μετρούν άλλοι παράγοντες και ίσως και το ότι είναι πάμφθηνο φάρμακο…

Πολλοί αναλυτές έχουν σημειώσει την τάση των ιδεολόγων να παρεμβάλουν την κοσμοθεωρία τους στην κρίση του Covid-19, στις αιτίες του και στον «κόσμο μετά». Από την άλλη πλευρά, οι ειδικοί, ιδιαίτερα της ιατρικής, κάνουν στα μέσα ενημέρωσης, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, ορθολογικά σχόλια ανοιχτά σε αμφιβολίες για έναν ιό για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τα πάντα. Οι επιστήμονες έχουν εξ ορισμού φυσικά ανοσία έναντι της ιδεολογίας; Η πραγματικότητα του επιστημονικού κόσμου είναι όντως πολύ πιο ανησυχητική.

Ας επιστρέψουμε για μια στιγμή στην έκκληση “Όχι σε μια επιστροφή στο φυσιολογικό” από 200 καλλιτέχνες. Σημειώστε ότι, αν είχαμε την υπομονή να διαβάσουμε την προκλητική έκκληση μέχρι το τέλος, υπογράφηκε επίσης από επιστήμονες. Αυτοί θέλουν επίσης να γίνουν «διάσημοι»; Vanitas vanitatum et omnia vanitas (Mαταιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης).

Πιο ανησυχητικοί είναι οι αντεπιστημονικοί ισχυρισμοί, που αναφέρθηκαν από ορισμένους επιστήμονες, για την αιτία του Covid-19 ή την εξάπλωσή του, συμπεριλαμβανομένης της «διαταραχής» του κλίματος, της εντατικής καλλιέργειας· οι ακτιβιστές κατά των παρασιτοκτόνων καταγγέλλουν, μαντέψτε τι, “την προφανή συσχέτιση της κρίσης του κορωνοϊού και της συνεχούς επέκτασης των φυτοφαρμάκων” (εννοούν τα συνθετικά φυτοφάρμακα, όχι αυτά που χρησιμοποιούνται στη βιολογική γεωργία!). Αυτή η επιλεκτική προπαγάνδα κατά των φυτοφαρμάκων είχε, για χρόνια, την υποστήριξη επιστημόνων των οποίων ο ερευνητικός στόχος είναι να δείξουν τον αντίκτυπο, υποτιθέμενο δογματικά επιβλαβή, των στοιχείων που εισέρχονται στην παραγωγή της σύγχρονης γεωργίας.

Ενώ η προβαλλόμενη επιρροή των βιομηχάνων καταγγέλλεται ως βρόχος, η ολοένα και πιο προβληματική ανάμιξη επιστημονικών και a priori ιδεολογικών προτάσεων σπάνια συμβαίνει. Αυτή η ανάμιξη έφτασε στα ύψη με την πρόσφατη εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης, που ξεκίνησε από ορισμένους επιστήμονες για μια «κακομεταχείριση της βιοποικιλότητας», η οποία είναι, όπως ισχυρίζονται, η αιτία της τρέχουσας πανδημίας.

Εδώ, επίσης, εγγίζουμε ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, του τρόπου της τρέχουσας χρηματοδότησης της δημόσιας έρευνας. Ο υπερβολικός προγραμματισμός της, μέσω προσκλήσεων υποβολής προσφορών των δημόσιων φορέων, ευνοεί τους ψεύτες, εκείνους που δεν έχουν καμία αμφιβολία να προσποιούνται ότι η έρευνά τους σίγουρα “θα σώσει τον πλανήτη”. Εάν το προβαλλόμενο ερευνητικό σας αντικείμενο είναι η τεκμηρίωση του ρόλου της βιοποικιλότητας ως κύριου παράγοντα εμφάνισης μολυσματικών ασθενειών, καταδικάζετε τον εαυτό σας να επιβεβαιώσει τις προκαταλήψεις σας … για να συνεχίσετε να λαμβάνετε δημόσιες επιδοτήσεις.

Αυτή η διεστραμμένη οργάνωση έρευνας αγγίζει όλα τα επίπεδα του γραφειοκρατικού οικοδομήματος της κρατικής επιστήμης. Ο ανταγωνισμός όλων εναντίον όλων αφορά επίσης τους ερευνητικούς οργανισμούς και τις “Συμμαχίες” που συνενώνουν τη γαλλική δημόσια έρευνα γύρω από εγκάρσια θέματα. Έτσι μπορούμε να διαβάσουμε “δεκαέξι επικεφαλής επιστημονικών οργανισμών“, στην πραγματικότητα όλα τα μέλη της Συμμαχίας για το περιβάλλον (AllEnvi), ευθυγραμμισμένα με αυτή τη μη αποδεδειγμένη πληροφορία: “Η πανδημία Covid-19 συνδέεται στενά με το περιβαλλοντικό ζήτημα.” Επιπλέον, θα μπορούσε να γίνει η πρωτοφανής διαφημιστική προβολή αυτού του θέματος χωρίς την ενεργό υποστήριξη μιας υπηρεσίας επικοινωνίας ενός επιστημονικού οργανισμού;

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία απολύτως μελέτη που να συνδέει τη σύγχρονη κρίση με τη βιοποικιλότητα. Η τελευταία έννοια χρησιμοποιείται σήμερα ευκαίρως ακαίρως ως συνώνυμο της φύσης. Τα κακοποιημένα ζώα σε μια αγορά στην Κίνα δεν έχουν καμία σχέση με τη «βιοποικιλότητα». Επιστημονικά, η βιοποικιλότητα έχει διάφορα επίπεδα (ποικιλία γονιδίων, είδη, οικοσυστήματα κ.λπ.). Είναι παράλογο να συνδέουμε οποιοδήποτε φαινόμενο με τη «βιοποικιλότητα» χωρίς να προσδιορίζουμε το επίπεδο. Είναι εξίσου περίεργο να θέλουμε να ομαδοποιήσουμε όλες τις ασθένειες που χαρακτηρίζονται ως ζωονόσοι λες και προέρχονται από μία μόνο αιτία. Καθεμιά τους είναι μια ειδική περίπτωση. Ανάλογα με την ασθένεια, οι μελέτες δείχνουν πραγματικά μια θετική, ουδέτερη ή αρνητική συμμετοχή του επιπέδου της βιοποικιλότητας που μελετήθηκε. Αυτές οι μελέτες παραμένουν στον τομέα της συσχέτισης και όχι της μόνης έγκυρης απόδειξης, της απόδειξης αιτίας και αποτελέσματος.

Οι σύγχρονες εκτροπές της έρευνας πάνε πιο μακριά, για να φτάσουν στα όρια του «παραπτώματος». Έτσι, μια ανακοίνωση από την Γεωργική Ακαδημία Γεωργίας της Γαλλίας με τίτλο “Υγεία και διατροφή: προσοχή στις ψευδείς στατιστικές!” προειδοποιούσε ότι “πολλές επιδημιολογικές μελέτες ευρείας προβολής [οι οποίες] ισχυρίζονται ότι έχουν παρατηρήσει υψηλή στατιστική συσχέτιση μεταξύ του κινδύνου καρκίνου και της κατανάλωσης βιολογικών ή [αντίθετα] υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων” αλλά “μια προσεκτική εξέταση δείχνει το αβάσιμό τους… ». Αυτό το «αβάσιμο» αφορά σε πολλά άλλα θέματα, όπως μελέτες που ισχυρίζονται ότι αποδεικνύουν πως οι γυναίκες επιστήμονες υφίστανται διακρίσεις, τοποθετώντας τις έτσι ιδεολογικά σε μια κατηγορία θυμάτων.

Επομένως, η επιστημονική έρευνα είναι πολύ άρρωστη, λόγω της γραφειοκρατικής της οργάνωσης, λόγω της πολιτικής ορθότητας (προτιμάται από τη διάκριση μεταξύ αληθούς και ψεύτικου), της οικολογικής ιδεολογίας για ορισμένους και μιας αυξανόμενης αδυναμίας να σκεφτόμαστε “έξω από καλούπια” για να διορθώσουμε τα προβλήματά της.

*Ο Marcel Kuntz είναι κτηνίατρος βιοτεχνολόγος και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών της Γαλλίας.

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Lefigaro.fr

Share on Facebook

Tweet