Της Μίνας Μπουλέκου∗

Μετά από 74 χρόνια της ναζιστικής θηριωδίας και της λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει τα 3,5 χρόνια των γερμανικών δυνάμεων κατοχής  στην Ελλάδα, όπου οι μνήμες είναι ακόμα νωπές από τα χιλιάδες αθώα θύματα που εκτελέσθηκαν και σφαγιάσθηκαν σε έναν αιματηρό πόλεμο με τεράστιες καταστροφές.

Και έρχεται εκ νέου να τεθεί από την ελληνική κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατά την επίσκεψη του Γερμανού Προέδρου Σταϊνμάγιερ. Βέβαια, όπως απάντησε ήδη το Βερολίνο, το θέμα των αποζημιώσεων έχει κλείσει νομικά και πολιτικά από την πλευρά της γερμανικής κυβέρνησης, υπάρχουν ωστόσο εύλογα σημαντικά ερωτηματικά για τις υποχρεώσεις που έχουν απέναντι σε εμάς αποκαθιστώντας το δίκαιο αίτημά μας για μια ορθή και δίκαιη λύση στα πλαίσια μιας ισοδύναμης ευρωπαϊκής συμμαχίας!

Η εύλογη αντιμετώπιση του χρέους της χώρας μας σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμεί με αυτά που μας οφείλουν οι Γερμανοί όσο και αν θέλουν να το παραβλέπουν. Αυτό βέβαια προϋποθέτει αλλαγή πολιτικής τους στάσης δεδομένου ότι η ύπαρξη αυτού του χρέους είχε αναγνωριστεί επίσημα ακόμη και από το ναζιστικό καθεστώς.

Οφειλές της Γερμανίας

Η γερμανική κυβέρνηση οφείλει να επανορθώσει ως ελάχιστο φόρο τιμής στον ελληνικό λαό για όλες αυτές τις καταστροφές, λεηλασίες που προκάλεσε το ναζιστικό καθεστώς, και τις ανθρωποκτονίες που διέπραξε και οι οποίες είναι αναφορικά :

• Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και το οποίο επιβλήθηκε στην κατεχόμενη Ελλάδα με την συμφωνία της Ρώμης στις 14 Μαρτίου 1942, τη σύμβαση υπέγραψαν τότε  οι πληρεξούσιοι της Ιταλίας και της Γερμανίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Γκίτζι και Αλτενμπουργκ και το οποίο προέβλεπε ειδικότερα την συντήρηση των γερμανικών στρατευμάτων των δυνάμεων κατοχής και που συμφωνήθηκε να επιστραφεί μετά το τέλος του πολέμου, και το οποίο δυστυχώς ακόμα εκκρεμεί. Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι τέτοιου είδους συμφωνία σε σχέση με τις υπόλοιπες κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα ήταν το μοναδικό κράτος που υπέγραψε ένα τέτοιο δάνειο.
• Όσον αφορά τις πολεμικές επανορθώσεις, η γερμανική πλευρά αρνήθηκε να πληρώσει στην Ελλάδα για τις επιτάξεις, τις αρπαγές και τις οικονομικές καταστροφές που προξένησαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στον υλικό και ορυκτό πλούτο της Χώρας μας. Και είναι σημαντικό να αναφερθεί και η κλοπή πολύτιμων αρχαιολογικών θησαυρών που ρήμαξαν στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία μας.
• Σημαντικότερη ίσως απ’ όλες η ηθική δικαίωση για τα θύματα πολέμου που χάθηκαν μαρτυρούν τα 100 ολοκαυτώματα από τα οποία έχουν αναγνωριστεί επισήμως τα 89 (Καλάβρυτα, Δίστομο, Χορτιάτης, Βιάννος, Νίκαια, Κομμένο, Λιγκιάδες, Βουνιχώρα, Κάντανος κ.τ.λ.) καθώς και οι μαζικές εκτελέσεις στα σκοπευτήρια θανάτου και η μεταφορά αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα φρίκης.

Καμία οικονομική διευθέτηση και καμία αποπληρωμή δεν μπορεί να φέρει τις ζωές που χάθηκαν πίσω! Αυτή είναι η δική τους ιστορική ευθύνη!

Η Ελλάδα προσέφερε τα μέγιστα στην συντριβή  του φασιστικού άξονος και στην ήττα του ναζιστικού καθεστώτος με χιλιάδες αγώνες, και η άρνησή τους να αποκαταστήσουν το δίκαιο αίτημά μας συνιστά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και αντιβαίνει κάθε θεμελιώδη αρχή της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας των λαών.

Μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου όλοι οι σημερινοί ευρωπαϊκοί λαοί συνέβαλαν στην ανοικοδόμηση του γερμανικού κράτους δημιουργώντας μια ισχυρή γερμανική οικονομία, όπου σήμερα διαδραματίζει τον πλέον καταλυτικό ρόλο στην νομισματική πολιτική στην ευρωζώνη.

Η γερμανική κυβέρνηση πάλι ζήτησε συγγνώμη δια του Πρόεδρου της, αλλά για ουσιαστική αποζημίωση ούτε κουβέντα. Απαιτείται λοιπόν εκ νέου ένας ουσιαστικός διάλογος με σκοπό πρωτίστως την αναγνώριση των οφειλών τους και τον τρόπο καταβολής αυτών χωρίς πολιτικά προσχήματα γιατί τα χρέη δεν παραγράφονται στα εγκλήματα πολέμου.

Σε μια πολιτική αμφισβήτησης για τις ελληνικές διεκδικήσεις γεννάται το ερώτημα κατά πόσο η πολιτική πρόκληση του Βερολίνου θα παραμείνει έωλη και από την δική μας πλευρά κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να καταστήσουμε σαφές το ακλόνητο επιχείρημα μας για μια δίκαιη λύση.

Η χώρας μας για να ευδοκιμήσει και να εισέλθει σε μια τροχιά ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας χρειάζεται κάθε δυνατή βοήθεια που θα της εξασφαλίσει την βιωσιμότητά της, στην προκειμένη περίπτωση οι ελληνικές αξιώσεις είναι και θα πρέπει να είναι μη διαπραγματεύσιμες!

Σε κάθε περίπτωση και για την αποφυγή οποιονδήποτε λανθασμένων χειρισμών υπάρχει και η προσφυγή μας στα διεθνή δικαστήρια για την οριστική επίλυση του ζητήματος παρ’ όλο που σε παρελθοντικούς χρόνους απέβησαν άκαρπες οι προσπάθειες των προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και που ποτέ δεν είναι αργά μιας και ο ασκός του Αιόλου έχει ήδη ανοίξει…

∗ Η Μίνα Μπουλέκου είναι Συγγραφέας και Αρθρογράφος, Μέλος του Ελληνικού Τμήματος  της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

∗ Το άρθρο εκφράζει προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις

Share on Facebook

Tweet