Η Weirdwave, από 1 Δεκεμβρίου, παρουσιάζει την πολυσυζητημένη ταινία «H μεγάλη ρήξη» (La Fracture) της Κατρίν Κορσινί. Η Ραφ και η Ζουλί, ένα ζευγάρι στα πρόθυρα του χωρισμού, δοκιμάζουν τα όριά τους στα επείγοντα ενός νοσοκομείου που γεμίζει ασφυκτικά το βράδυ μιας μεγάλης διαδήλωσης στο Παρίσι. Το εξουθενωμένο προσωπικό και οι εξοργισμένοι και τραυματισμένοι διαδηλωτές θα κάμψουν τις βεβαιότητες και τις προκαταλήψεις του ζευγαριού. Καθώς η ένταση, έξω, κορυφώνεται, το νοσοκομείο βρίσκεται σε πολιορκία. Η νύχτα θα είναι μεγάλη…
H ταινία της Κατρίν Κορσινί προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Ήταν η ταινία που γοήτευσε τον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Σπάικ Λι. «Ήθελα να προσδώσω στην ιστορία αυτή κάτι το προσωπικό και πολιτικό ταυτόχρονα» εξηγεί η Κατρίν Κορσινί, η οποία είχε μία ανάλογη εμπειρία, όταν έπεσε, τραυματίστηκε, και βρέθηκε στα Επείγοντα του νοσοκομείου Lariboisiere.
«Όμως δεν ήθελα να γίνω διδακτική. Θέλησα η ηρωίδα να μοιάζει με μένα, μια γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας, με μια κοινωνική θέση πολύ διαφορετική από αυτή των ανθρώπων που θα συναντήσει στο νοσοκομείο, και να δείξω πως αυτές οι συναντήσεις θα ταρακουνήσουν τα πιστεύω της –κι όχι μόνο τα δικά της, αλλά και των άλλων. Γιατί και αυτοί είναι εγκλωβισμένοι σε ό,τι ανήκουν –την κοινωνική τάξη, την θέση ή το επάγγελμά τους. Όμως, μπροστά στον πόνο και την αρρώστια όλοι είναι ίσοι σε ένα νοσοκομείο. Η ταινία μιλά για μία ολόκληρη κοινωνία που υποφέρει, για μία άρρωστη χώρα που αναζητά καταφύγιο σε δομές που ολοένα και περισσότερο δυσκολεύονται να ανταποκριθούν –κάτι που φάνηκε και στην πανδημία».
Η εικόνα του γαλλικού ΕΣΥ που παρουσιάζει η Κατρίν Κορσινί δεν απέχει πολύ από τις εικόνες απείρου κάλλους που όλοι γνωρίζουμε στην Ελλάδα: πολύωρες αναμονές, ελλείψεις σε φάρμακα, κρεβάτια και υποδομές, και ένα εξαντλημένο ιατρικό/νοσηλευτικό προσωπικό που κάνει διπλάσιες βάρδιες απ’ όσες αντέχει, αλλά παλεύει με φιλότιμο, και ενίοτε με αυταπάρνηση, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής του. Προεξάρχουσα στην ταινία, η έγχρωμη νοσηλεύτρια που ερμηνεύει η Aϊσατού Ντιαλό Σάνια, η οποία απέσαπασε το Σεζάρ β’ γυναικείου ρόλου.
Iσορροπώντας μεταξύ δράματος και κωμωδίας, η σκηνοθέτρια καταφέρνει να αναδείξει μερικά φλέγοντα ζητήματα που διχάζουν τη σημερινή γαλλική κοινωνία. Η αίσθηση του χιούμορ που διαπνέει την ταινία, η οποία, πέρα από την κεντρική ιστορία των δύο γυναικών, απαρτίζεται από παράλληλες μικροϊστορίες, δεν αποδυναμώνει, αντίθετα ενδυναμώνει το ισχυρό της κοινωνικό μήνυμα. Και όταν στο τέλος καθαρίζει η ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα, οι ήρωες βλέπουν λίγο πιο καθαρά ότι, παρά τις διακρίσεις, τις ανισότητες και όσα μοιάζουν να τους χωρίζουν, μοιράζονται ένα κοινό πεπρωμένο.
Πηγή: Εthnos.gr
Related Post
Leave a comment