Toυ Γιώργου Καραμπελιά*

Η σημερινή απόφαση του δικαστηρίου για την δίκη της Χρυσής Αυγής βρίσκεται σε αρμονία με το κοινό περί δίκαιου αίσθημα, καθώς πέραν της καταδίκης των φυσικών αυτουργών (Ρουπακιάς κ.ά.) προχώρησε  και στην καταδίκη των ηθικών αυτουργών: του Μιχαλολιάκου, του Κασιδιάρη, του Λαγού, του Παππά, του Παναγιώταρου και του Γερμενή.

Η ναζιστική οργάνωση καταδικάστηκε πρώτα από τον ελληνικό λαό στις προηγούμενες εθνικές εκλογές με τον εκδίωξη της από την Βουλή και τώρα έφτασε η ώρα να τιμωρηθεί και από την ελληνική δικαιοσύνη. Ολοκληρώθηκε μια δίκη που διήρκησε περισσότερα από 5,5 χρόνια και που μεγάλη ευθύνη για την καθυστέρηση της φέρουν, όσοι παριστάνουν στα λόγια, τους μεγαλύτερους εχθρούς της: οι εθνομηδενιστές του Σύριζα. Στα 4,5 χρόνια που κυβέρνησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να καθυστερήσουν την ολοκλήρωση της δίκης, για τον απλούστατο λόγο ότι η Χρυσή Αυγή τους ήταν πολλαπλά χρήσιμη.  Τόσο γιατί ψήφιζε μαζί τους σε καθοριστικές ψηφοφορίες, –εκλογή προέδρου το 2015 που οδήγησε στην πτώση του Σαμαρά και την άνοδο του Σύριζα, καθιέρωση νέου εκλογικού νόμου κ.λπ.  – και προπαντός  για να  μπορούν ταυτίζουν τον πατριωτισμό με τον φασισμό και να εμποδίζουν την ανάδυση ενός ισχυρού δημοκρατικού πατριωτικού πόλου.

Παράλληλά, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε πώς γιγαντώθηκε η περιθωριακή γκρούπα των ναζιστών. Το 2012 όλα τα συστημικά «παπαγαλάκια» πάλευαν να ταυτίσουν τον πατριωτισμό, το κυρίαρχο στοιχείο του αντιμνημονιακού αγώνα του 2010-11, με το εντελώς άσχετο με τον αντιμνημονιακό κίνημα ναζιστικό γκρουπούσκουλο.

Μην ξεχάσουμε ότι τότε κάποιοι άλλοι ήθελαν μια «σοβαρή» Χρυσή Αυγή για να μπορούν να περάσουν πιο εύκολα τα μνημονιακά μέτρα στην ελληνική κοινωνία. Μην ξεχάσουμε ότι επί 4,5 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ την χρησιμοποιούσε κάθε φορά που ήθελε να πλήξει τον πατριωτισμό των Ελλήνων, «Χρυσαυγίτες» βάφτιζαν όσους αντιδρούσαν, στη Συμφωνία των Πρεσπών ή την προσέγγιση με την Τουρκία του Ερντογάν – προκειμένου να τους εξουδετερώσουν πολιτικά.

Τον χαρακτηρισμό του «χρυσαυγίτη» επεφύλασσαν  σε όσους διαφωνούσαν με την καταστρεπτική πολιτική τους στο μεταναστευτικό το 2015 και το 2016. Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα  με τον ένα ή άλλο τρόπο «έπαιξε» και επωφελήθηκε από την ύπαρξη της Χρυσής Αυγής – τους ήταν απαραίτητοι. Απλώς ως συμμορίτες δεν μπόρεσαν ποτέ να διαχειριστούν την άνοδό τους και βιάστηκαν  «να πάρουν την εξουσία» φτάνοντας σε ανοικτές δολοφονίες και δολοφονικές επιθέσεις και αυτό τους κατέστρεψε.

Σήμερα, που οι ναζί και νοσταλγοί της Χούντας τέθηκαν ολοκληρωτικά στο περιθώριο, δεν μπορούν πια να τους επικαλούνται εκείνοι που κέρδιζαν από την παρουσία τους. Τόσο ένα κομμάτι της δεξιάς με εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά –ας μην ξεχνάμε τις επαφές του στελέχους της ΝΔ Μπαλτάκου μαζί τους– όσο και οι αριστεροί  εθνομηδενιστές, που χρειαζόταν έναν μπαμπούλα στα μέτρα τους, για να συκοφαντούν τον πατριωτισμό.

Δηλαδή, το τέλος της Χρυσής Αυγής σηματοδοτεί το τέλος ή την οριστική παρακμή μια συγκεκριμένης εμφυλιοπολεμικής δεξιάς που καλύπτονταν πίσω της. Παράλληλα και οι αριστεροί εθνομηδενιστές δεν θα μπορούν πια να χαρακτηρίζουν «χρυσαυγίτη», όποιον διαφωνεί με τα κατευναστικά φληναφήματά τους απέναντι στην Τουρκία και την ανεξέλεγκτη μετανάστευση.

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει με την Χρυσή Αυγή εξουδετερωμένη πολιτικά και τα ηγετικά της στελέχη αναγκασμένα να μείνουν για αρκετά χρόνια εκτός πολιτικής. Για τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο, που τα τελευταία τριάντα χρόνια διεξάγει έναν διμέτωπο αγώνα, τόσο κατά των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, όσο και κατά του εθνομηδενισμού, πρόκειται για μια πολύ θετική εξέλιξη.

Και οφείλουμε την ύψιστη ευγνωμοσύνη στον Παύλο Φύσσα που με τη θυσία του δρομολόγησε τις διαδικασίες που κατέληξαν στην καταστροφή του ναζιστικού μορφώματος. Σε αυτόν και όσους ανυποχώρητα συνέχισαν τον αγώνα για τη δικαίωσή του, χωρίς μικροπολιτικές σκοπιμότητες, κατεξοχήν στη μητέρα του, Μάγδα Φύσσα, οφείλεται εν πολλοίς η σημερινή πατριωτική και δημοκρατική νίκη του ελληνικού λαού.

*Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.Γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Από το 1964, ως φοιτητής της Ιατρικής, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη. Μετά το 1967 σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία.Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Στη Γαλλία γράφει τα πρώτα του βιβλία. Μετά τη μεταπολίτευση συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα.Πολιτική δράση Αρχικά ανήκε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και κινούνταν στο χώρο του μαοϊκού εργατισμού στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και της αυτονομίας από το τέλος της δεκαετίας του ’70 ως τις αρχές της επόμενης.[1] Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» και τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις». Από τις εκδόσεις έχουν εκδοθεί ως σήμερα πάνω από 120 τίτλοι από τους τομείς της λογοτεχνίας, του δοκιμίου, της ιστορίας, των κοινωνικών κινημάτων, της οικολογίας καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου. Το 1992 πήρε το μεταπτυχιακό δίπλωμά του από την Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII).Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.Παρέστη ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη της 17 Νοέμβρη, όπου ερωτήθηκε και κατέθεσε για τα πολιτικά κίνητρα της δράσης της οργάνωσης.[2] Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων – Εναλλακτικών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Σπίθας του Μ. Θεοδωράκη, από την οποία αποχώρησε στις 24 Ιουνίου 2011[3].Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού «Άρδην», που συνεχίζει να εκδίδεται. Το 2006 εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα Ρήξη. Ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» που απ’ το 2011 εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής. Αποτελεί, επίσης ιδρυτικό και εξέχον μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην, που δημιουργήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.[4] Το 2014 θα τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Ανδρέα Πετρόπουλου» για τη μελέτη του πάνω στη ζωή, το έργο και την δράση του Ρήγα Βελεστινλή με τίτλο Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή: «Κόψε το ρόδο πριν μαραθεί»[5].Τον Νοέμβριο του 2016 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που ίδρυσαν το Κίνημα Άρδην. Το 2019, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, κατήλθε υποψήφιος για τον δήμο Αθηναίων με την κίνηση «Αθήνα για την Ελλάδα», επιτυγχάνοντας να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με την υποστήριξη – πέραν του Κινήματος Άρδην – της Ένωσης Κεντρώων, της Δημοκρατικής Αναγέννησης και άλλων μικρότερων κινήσεων (Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, Πατριωτική Συσπείρωση ,Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα και Πρωτοβουλία της 14ης Μάη).[6][7]Παράλληλα αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, πρεσβεύει μια ιδεολογική σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας και άμεσης δημοκρατίας, ενώ παράλληλα προτάσσει την υπέρβαση της διαίρεσης αριστεράς – δεξιάς, μέσα από την διαμόρφωση ενός νέου χειραφετησιακού οράματος του 21ο αιώνα.[8] Αναφορικά με την πολυδιάστατη κρίση της Ελλάδας, πρεσβεύει ένα όραμα ανασυγκρότησης που να στηρίζεται αποφασιστικά πάνω στην ελληνική παιδεία και πολιτισμό, αξιοποιώντας την οικουμενική του εμβέλεια, αλλά και την ανασύσταση του παραγωγικού ιστού, την ανάπτυξη της έρευνας και καινοτομίας καλώντας σε έναν «ελληνικό εκσυγχρονισμό» ή «εκσυγχρονισμό της παράδοσης» όπως τον ονομάζει.[9] Λόγω των θέσεών του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μακεδονικό, βορειοηπειρωτικό, κυπριακό), καθώς και σε ζητήματα ταυτοτήτων,[εκκρεμεί παραπομπή] συγκαταλέγεται σε μια ομάδα διανοούμενων και πολιτικών που εκφράζουν μια μορφή αριστερόστροφου εθνικισμού, συνδυάζοντας την Ορθοδοξία με την εναντίωση στην παγκοσμιοποίηση και εθνικιστικές ιδέες, εκφρασμένες με αριστερή ορολογία

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή:Ardin-Rixi.gr 

Share on Facebook

Tweet