Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΤΗΣ HANAC ΣΤΗΝ ΑΣΤΟΡΙΑ

ΑΣΤΟΡΙΑ. Ενα στέκι για την Τρίτη ηλικία. Το κέντρο ηλικιωμένων της HANAC (Hellenic AmericanNeighborhood Action Committee) στην Αστόρια φιλοξενεί περίπου 200 οικογένειες στα διαμερίσματα που δικαιούνται οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Μέσα στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και το κέντρο όπου είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 8:30 έως τις 4:30 το απόγευμα. Είναι ανοιχτό για όλους και δεν απαιτείται να μένει κάποιος εκεί για να συμμετέχει στις δραστηριότητες.

Ο κ. Νίκος Νικολαϊδης, διευθυντής των κοινωνικών υπηρεσιών της HANAC, μιλάει στον «Ε.Κ.» για τις υπηρεσίες που προσφέρει ο οργανισμός. «Βοηθάμε ανθρώπους χαμηλού εισοδήματος. Τα προγράμματα χρηματοδοτούνται από την Πολιτεία και αφορούν κυρίως άτομα άνω των εξήντα. Εμείς σαν μη κερδοσκοπικός οργανισμός βοηθάμε τους ηλικιωμένους που μπορεί να μην ξέρουν τι αιτήσεις να κάνουν για επιδόματα και βοηθήματα, όπως το SNAP, το Medicaid. Επίσης, κάποιος όταν είναι πάνω από 62 ετών μπορεί να κάνει ρύθμιση για το ενοίκιό του. Είναι ένα πρόγραμμα που βοηθάει τους ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα και οι ιδιοκτήτες δεν χάνουν τίποτα γιατί παίρνουν τα χρήματα από την Πολιτεία».

Η HANAC έχει τέσσερα κτίρια όπου φιλοξενεί ηλικιωμένους. Το ένα είναι το «Ιάκωβος», το πρώτο, μετά άνοιξε αυτό το «Τζορτζ Ντούρης», ο οποίος Ντούρης ήταν και ο ιδρυτής της HANAC. Σήμερα, έχει αναλάβει η σύζυγός του, Ευαγγελία Ντούρη. Το τρίτο κτίριο είναι το «Presbyterian Chair of Astoria» και το άλλο στην Κορώνα που μόλις κάναμε τα εγκαίνια. Και ένα ακόμα στο Φλάσινγκ που συμμετέχει η HANAC.

«Σε αυτό το κτίριο που είμαστε (στη λεωφόρο Χόιτ) μένουν 198 οικογένειες. Τα ενοίκια είναι συμβολικά, ανάλογα με το εισόδημα του καθενός και για να μείνει κάποιος πρέπει να είναι άνω των 62 ετών. Κάθε μέρα υπάρχει γεύμα και πλήθος δραστηριοτήτων. Παρακολουθούν ταινίες, παίζουν χαρτιά, οργανώνουν πάρτι. Ακόμη, υπάρχουν τμήματα ζωγραφικής, χορωδίας και γυμναστικής. Γιόγκα και τάι τσι. Το φαγητό είναι καταπληκτικό. Η κουζίνα είναι υψηλής ποιότητας και οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Πληρώνουν 1,5 δολάριο για γεύμα, με γάλα ή χυμό. Παρατηρείται μια σημαντική προσπάθεια στο δήμο της Νέας Υόρκης να βοηθάει τους ανθρώπους αυτούς. Υπάρχουν και Ελληνες αλλά και άτομα από όλες οι εθνικότητες» θα πει ο κ. ΝικολαΪδης.

Η Αναστασία Ζορλάκκη έχει σπουδάσει Γεροντολογία και εργάζεται στον οργανισμό. Ασχολείται με τους ηλικιωμένους, καταγράφει τις δραστηριότητες που επιλέγουν καθημερινά όταν επισκέπτονται το κέντρο. «Ερχονται πολλοί για φαγητό το μεσημέρι. Κάνουν γιόγκα, τάι τσι, μεντιτέισον. Ζωγραφική, μουσική, χορωδία. Μαθήματα κομπιούτερ και μαθήματα αγγλικών. Κάθε Πέμπτη κάνουν λάτιν χορούς. Τους αρέσει πάρα πολύ και πιστεύω ο δάσκαλος κάνει τη διαφορά. Σ’ αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι σε όλες τις δραστηριότητες συμμετέχουν περισσότερο οι γυναίκες».

Καθώς η Αναστασία μας ξεναγεί στους χώρους του κέντρου, βλέπουμε παρέες να κάθονται στα τραπέζια, να συζητούν, να κάνουν αστεία, να παίζουν χαρτιά. Στη ρεσεψιόν συναντούμε την κυρία Αγγελική Μπέτσιου. «Είμαι στο HANAC 43 χρόνια. Εχω δει τα πάντα εδώ, ξέρω πολύ κόσμο. Οταν λείπω με αναζητούν γιατί έχω μεγαλώσει μαζί τους, ήρθα μικρή και τώρα είμαι αρκετά μεγάλη. Μου αρέσει η παρέα, το περιβάλλον για αυτό δε θέλω να καθήσω σπίτι ακόμη. Οσο μπορώ και έχω το μυαλό μου και περπατάω θα είμαι εδώ. Μου αρέσουν οι άνθρωποι. Ηρθα από το Μυστρά της Σπάρτης στα 18 μου. Παντρεύτηκα και από τότε μια φορά πήγα στην Ελλάδα μόνο».

Στο διάδρομο συναντάμε τον κύριο Φρανκ. Κρατάει ένα καφέ στο χέρι του και στο άλλο το μπαστούνι του. Δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε την ερώτησή μας, ξέρει τι θα τον ρωτήσουμε και απαντά: «Ερχομαι εδώ γιατί νιώθω ασφαλής, αισθάνομαι σα να είμαι στο σπίτι μου. Αγαπάω αυτό το μέρος. Υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνω εδώ, τόσο δημιουργικά. Κάνω ό,τι μπορώ, είμαι στη χορωδία, είμαι στο κλαμπ φωτογραφίας, στο κλαμπ για χαρτιά. Κάθε Τρίτη παρακολουθώ ταινίες και μάλιστα είμαι υπεύθυνος για αυτές. Υπάρχει κάτι για τον καθένα εδώ. Ολες οι φυλές και οι γλώσσες υπάρχουν εδώ, όλοι είναι ευπρόσδεκτοί εδώ και μπορούν να νιώσουν ασφάλεια και να περάσουν καλά». Είναι η ώρα για τη φωτογραφία. Μας διακόπτει. «Να αφήσω το μπαστούνι μου στην άκρη, δεν θέλω να το κρατάω στη φωτογραφία» θα μας πει με χαμόγελο.

Προχωράμε προς τη μεγάλη αίθουσα. Εκεί που βρίσκεται και η τραπεζαρία και ο χώρος όπου γίνονται τα πάρτυ και οι εκδηλώσεις. Ο χώρος είναι στολισμένος με μπαλόνια. Κάποιο πάρτυ θα έγινε χθες σκεφτήκαμε. Η κ. Δέσποινα Σουρμπάνου μας συστήνεται και ξεκινάει με τη φράση: «Είμαι 94 ετών». Δεν της φαίνεται καθόλου. Είναι γεμάτη ενέργεια, καλοντυμένη και μας μιλάει για την εμπειρία της στο κέντρο. «Για μένα το HANAC είναι η χαρά της ζωής μου γιατί στα γεράματα αν δεν απασχοληθείς με κάτι γίνεσαι φυτό. Εδώ κάνουμε γυμναστική πέντε φορές την εβδομάδα. Γιόγκα, φλεξεμπίλιτι, τάι τσι. Μένω στην Αστόρια και έρχομαι εδώ πέντερ χρόνια τώρα. Αν δεν υπήρχε αυτό το μέρος δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου. Ετσι όπως είναι φτιαγμένο, οι άνθρωποι που είναι εδώ, το προσωπικό είναι όλοι τους καταπληκτικοί. Και είναι το δεύτερο σπίτι μου. Εχω κάνει πολλούς φίλους εδώ, η κόρη μου έρχεται επίσης εδώ και είναι αντιπρόεδρος στο συμβούλιο. Οποιον γνωρίζω, του λέω αν θέλετε να χαρείτε τις μέρες που ακόμα σας απομένουν ελάτε στο HANAC και θα νιώσετε ζωή.

Είμαστε στη χορωδία. Σήμερα τραγουδήσαμε το ‘Μπάρμπα Γιάννη κανατά’. Μου έσωσε τη ζωή αυτό το κέντρο. Εχω κόρη, έχω εγγόνια αλλά για τον εαυτό μου αυτό το μέρος με κρατάει ζωντανή, με κρατάει χαρούμενη. Το να είσαι ηλικιωμένος και να μπορείς να είσαι ανεξάρτητος σημαίνει πολλά».

Ανεβαίνουμε στον άλλο όροφο. Στο μάθημα ζωγραφικής.

Εκεί θα συναντήσουμε τον κύριο Στέφανο Γεωργιάδη. Είναι 90 χρόνων και τα τελευταία 4,5 χρόνια βρίσκεται εκεί κάθε μέρα. «Οταν ξεκίνησα να έρχομαι έπαιζα χαρτιά, μετά δοκίμασα τη χορωδία, μετά πήγα στα κομπιούτερ και μετά δοκίμασα τη ζωγραφική και έμεινα εδώ. Εκανα και γυμναστική πότε πότε αλλά τώρα έχω τη μέση μου και δεν μπορώ πια».

Ο κ. Στέφανος είναι από τη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στις Σέρρες και το Κιλκίς. «Ηρθα στην Αμερική 16 χρόνων, πολέμησα και στην Κορέα. Μου αρέσει αυτή η χώρα». Δίπλα του κάθεται η φίλη του η κ. Περσεφόνη Λιόλη. Είναι από τις ταλαντούχες της παρέας, καθώς τα έργα της είναι εντυπωσιακά. «Είμαι από την Κωνσταντινούπολη, ήρθα στην Αμερική να σπουδάσω, πριν 55 χρόνια. Δύο χρόνια έρχομαι εδώ και ζωγραφίζω. Πρόσφατα έχασα τον άντρα μου και υπάρχει μοναξιά στο σπίτι. Βέβαια, έχω μια κόρη και ένα γιο και έχω και εγγόνια αλλά δεν αρκεί αυτό. Εδώ περνάμε ωραία».

Πηγή: Ekirikas.com