Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΑΝ:

Του Παναγιώτη Μπαλακτάρη

Η ελληνική κοινωνία δεν επιδοκίμαζε κρυφά και φανερά τη δράση των τρομοκρατικών οργανώσεων «17Νοέμβρη», «ΕΛΑ», «ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ» κ.λπ. από το 1974 και εντεύθεν.
Η κοινωνία σύσσωμη, χωρίς «ναι μεν αλλά», καταδίκαζε τόσα χρόνια τις επιθέσεις των αναρχικών και λοιπών κατευθυνόμενων αντιεξουσιαστών εναντίον αστυνομικών, στρατιωτικών και άλλων φορέων και χώρων του κράτους.
Όλοι οι πολιτικοί χώροι καταδίκαζαν τις αποτρόπαιες δολοφονίες κρατικών αξιωματούχων, κλείνοντας ακόμη και το παράθυρο στους εγκληματίες δολοφόνους.
Όλες οι εφημερίδες αρνούνταν να δημοσιεύσουν κείμενα μίσους και τρομοκρατίας παραχωρώντας βήμα σε δειλούς.
Είχε καταστεί βίωμα όλων μας ότι η βία προκαλεί κοινωνική αναταραχή και δηλητηριάζει την κοινωνική συνοχή.
Δεν είχαν στηθεί πολιτικές καριέρες από την επί τούτω επιδοκιμασία της βίας, κάθε φορά που αυτή στρεφόταν εναντίον πολιτικού αντιπάλου.
Όλοι οι διάττοντες και μη πολιτικοί αστέρες αποχωρούσαν από εκδηλώσεις τις οποίες στόλιζαν κρεμάλες για τους κυβερνώντες της εποχής.
Όλοι οι πολιτικοί χώροι είχαν απομονώσει τους στυγνούς δολοφόνους των θυμάτων της MARFIN.
Ουδεμία παράταξη παρείχε πολιτικό άσυλο ανομίας στα Πανεπιστήμια και σε χώρους εκπαίδευσης.
Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα έδιωχναν τις χαμένες περιπτώσεις ανθρώπων που λειτουργούν ως τάγματα εφόδου, με ορμητήριο τους χώρους των ιδρυμάτων.
Ανεξαρτήτως του ονοματεπωνύμου των θυμάτων η καταδίκη ήταν ομόθυμη, χωρίς εξαιρέσεις και υποδιαιρέσεις.
Τα πολιτικά κόμματα απομάκρυναν τους ακραίους που εγκαταβιούν στα υπόγειά τους και τους στερούσαν τη δυνατότητα προβολής των ακροτήτων τους.
Ο νόμος εφαρμοζόταν απαρέγκλιτα και αυστηρά σε περιπτώσεις που υφίσταται τη βία κάποιος κρατικός αξιωματούχος.
Ο καθηγητής Συρίγος και οι άλλοι πρυτάνεις και καθηγητές, σε βάρος των οποίων ασχημονούν κατά καιρούς διάφοροι τυχάρπαστοι κακοποιοί, υποστηρίζονταν ενεργά από το κράτος.
Οι αρχές αφήνονταν να ενεργήσουν απερίσπαστες συμφώνως προς την αποστολή τους.
Οι συμβολαιογράφοι δεν υποδεικνύονταν ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για πολιτικές που επιλέγει και χαράσσει καθαρά η κυβέρνηση.
Δεν υφίστατο ούτε σωματική, αλλά ούτε λεκτική βία εναντίον κατηγοριών πολιτών που δεν είναι αρεστές στις πολιτικές ελίτ και τους χειριστές τους.
Η προσπάθεια ανατροπής κυβερνήσεων δεν δικαιολογούσε τα πάντα.
Υπουργοί δεν είχαν περίεργο παρελθόν προτροπής σε βία.
Δεν υπήρχαν βουλευτές που έχουν ασκήσει βία σε συμπολίτες μας και οι συνάδελφοί τους δεν τους κάλυπταν με την ασυλία – απαλλαγή.
Δεν είχε δοθεί το σύνθημα «μεγάλη αναταραχή υπέροχη κατάσταση».
Δεν επιτρεπόταν σε γκρουπούσκουλα στις παρυφές της τρομοκρατίας να αλωνίζουν ατιμώρητα.
Ο υποψήφιος πρωθυπουργός δεν έλεγε «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».
Οι κυβερνώντες δεν υιοθετούσαν τη βία που ασκούν τα δικά τους παιδιά.
Δεν υπήρχε διάκριση ανάμεσα σε «καλή-ανεκτή» και «κακή-μη ανεκτή» βία.
Η ελληνική κοινωνία, με λίγα λόγια, δεν είχε εθιστεί στη βία.