Είναι παράλογο να περιμένει κανείς ότι η πρώτη τρικομματική κυβέρνηση στη Γερμανία ύστερα από 71 χρόνια θα έχει την ίδια σταθερότητα και μακροβιότητα με τη 16ετή της Ανγκελα Μέρκελ.

Οταν ακόμη και στη Σουηδία η Σοσιαλίστρια νέα πρωθυπουργός, Μαγκνταλένα Αντερσον, δεν προλαβαίνει να ζεστάνει τον θώκο της ούτε για λίγες ώρες, είναι προφανές ότι οι εποχές έχουν αλλάξει, ακόμη και στις καλύτερες ευρωπαϊκές οικογένειες.

Παρ’ όλα αυτά, ο πρωτόγνωρος στα γερμανικά χρονικά ομοσπονδιακός συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών (SPD), Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) ξεκινά με το πλεονέκτημα της έλλειψης αντιπάλου στο εσωτερικό και της ευμενούς ουδετερότητας στο εξωτερικό (με εξαίρεση Ρωσία, Κίνα και Τουρκία, εναντίον των οποίων η Πράσινη νέα υπ. Εξωτερικών, Αναλένα Μπέρμποκ, και το κόμμα της έχουν ανοιχτά μέτωπα, ιδίως στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων).

Βαριά κληρονομιά

Ο 63χρονος πρώην δήμαρχος του Αμβούργου και πρώην υπουργός Οικονομικών, Ολαφ Σολτς, δεν κληρονομεί μόνο τη βαριά παρακαταθήκη της Μέρκελ, μιας πολιτικού που ακόμη και οι αντίπαλοί της ομολογούν ότι άφησε τη σφραγίδα της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, έστω σε διαχειριστικό επίπεδο.

Εχει να αναμετρηθεί και με τους δύο «γίγαντες» της γερμανικής και της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, τους καγκελαρίους του ’60 και του ’70, Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ. Οραματιστές και αποτελεσματικοί ταυτόχρονα, ο πρώτος είπε τη «μεγάλη συγγνώμη» για το Ολοκαύτωμα και εγκαινίασε την πολιτική εκτόνωσης προς την κομμουνιστική Ανατολή (Ostpolitik) και ο δεύτερος έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, ενδυναμώνοντας παράλληλα τον γαλλογερμανικό άξονα.

Κατ’ αναλογίαν ο σημερινός καγκελάριος (που αναμένεται να χριστεί και επίσημα από την Μπούντεσταγκ τη δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου, αφού προηγουμένως τα όργανα και η βάση των τριών κομμάτων δώσουν το «πράσινο φως») έχει καθήκον να διατηρήσει την τρωθείσα από το Brexit και τις απείθειες των Ουγγροπολωνών ευρωπαϊκή συνοχή, να διαχειριστεί τη μεταναστευτική κρίση με Λευκορωσία-Τουρκία, να βρει σημείο ισορροπίας με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, να μην επιτρέψει στον «νέο Σόιμπλε»-μπαμπούλα του υπ. Οικονομικών, Κρίστιαν Λίντνερ, να γονατίσει τους Νοτιοευρωπαίους (αλλά και τους ολοένα περισσότερους φτωχοποιημένους Γερμανούς) με τα δημοσιονομικά του δόγματα, να προωθήσει την ατζέντα των Πράσινων εταίρων και την αναστήλωση των απαρχαιωμένων υποδομών χωρίς να εξαγριώσει τα «γεράκια» της Βundesbank. Α, και το κυριότερο: Να αντιμετωπίσει το τέταρτο κύμα της πανδημίας, που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο…

Μειωμένες προσδοκίες

Το γεγονός ότι ο κόσμος έχει πια μειωμένες προσδοκίες από τους πολιτικούς, αλλά το ίδιο εύκολα τους γυρίζει την πλάτη, αποτελεί δίκοπο μαχαίρι για τον νέο καγκελάριο και την κυβέρνησή του.

Θετικά αντιμετωπίστηκαν οι εξαγγελίες για αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου από τα 9,60 στα 12 ευρώ και η κατασκευή 400.000 νέων κατοικιών τον χρόνο, ώστε να λυθεί το οξύ στεγαστικό πρόβλημα στο Βερολίνο και σε άλλες γερμανικές πόλεις. Θετική ήταν και η αναφορά στην Ελλάδα (κατόπιν επιμονής των Πρασίνων) σχετικά με τα δεινά της Γερμανικής Κατοχής, παρόλο που δεν γίνεται μνεία στο ανοιχτό θέμα των αποζημιώσεων και του αναγκαστικού δανείου. Σε γενικές γραμμές, δεν πρέπει να καλλιεργούνται αυταπάτες για ριζικές αλλαγές της γερμανικής πολιτικής έναντι της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς στο προγραμματικό σχέδιο η Τουρκία επικρίνεται μεν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά υπογραμμίζεται η σημασία της στο ΝΑΤΟ.

Οι προβλέψεις του περιοδικού «Focus» διαψεύστηκαν σε σημαντικό βαθμό, καθώς τα καίρια υπουργεία Αμυνας και Υγείας δεν πήγαν τελικά σε Φιλελεύθερους, αλλά τα ανέλαβαν οι Σοσιαλδημοκράτες. Το υπ. Εσωτερικών και το υπ. Εργασίας τα είχε «καπαρώσει» εξαρχής το SPD, με το πετράδι στο στέμμα των Πρασίνων να αποτελεί το υπερυπουργείο Οικονομίας, Κλίματος και Ενέργειας, που θα αναλάβει ο συμπρόεδρος των οικολόγων και μελλοντικός αντικαγκελάριος, Ρόμπερτ Χάμπεκ.

CDU, η επόμενη μέρα

Σε ό,τι αφορά το ηττημένο CDU, ύστερα από τα αποτυχημένα πειράματα της Aνεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ και του Αρμιν Λάσετ, η Ανγκελα Μέρκελ  δεν θα μπει στον πειρασμό να στηρίξει άμεσα τον 49χρονο ιατρό και πρώην προσωπάρχη της, Χέλγκε Μπράουν, έναντι του επίσης «δικού» της, πρώην υπουργού Περιβάλλοντος, Νόρμπερτ Ρέντγκεν, και του «αιώνιου» αντιπάλου της, νεοφιλελεύθερου εθνικιστή εκατομμυριούχου, Φρίντριχ Μερτς. Το ποιος από τους τρεις θα γίνει πρόεδρος της CDU και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα το αποφασίσει το συνέδριο στις 21 Ιανουαρίου, αφού προηγηθεί τον Δεκέμβριο η γνώμη των κομματικών μελών.

16:05 – 29 Νοεμβρίου 2021

Με πληροφορίες από: Eleftherostypos.gr

Πηγή:Eleftherostypos.gr

Share on Facebook

Tweet