Του Παναγιώτη Αλιμήση
Ο 31χρόνος Σεμπάστιαν Κουρτς ένας «τυπικός φιλοευρωπαίος» πολιτικός, θα ηγηθεί μιας εκ των μεγαλύτερων οικονομιών της Ευρώπης. Στην Αυστρία δεν έχουν σταματήσει τα πανηγύρια για την νίκη του -ακραίου για πολλούς πολιτικού- κυρίως από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος, καθώς η τακτική του νεοεκλεγέντα ηγέτη στο προσφυγικό δεν κατάφερε να «κάμψει» την ψήφο στην ανερχόμενη ευρύτερη αυστριακή ακροδεξιά. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που έδωσε η εφημερίδα Financial Times όπου μεταξύ άλλων τόνισε ότι οι ψηφοφόροι προτιμούν την ακροδεξιά και όχι κόμματα που τη μιμούνται…
Επιπλέον, η εφημερίδα γράφει ότι η δύναμη της αυστριακής ακροδεξιάς υπερβαίνει τη Βιέννη, προσθέτοντας πως οι σοσιαλδημοκράτες, όπως και αλλού ηττήθηκαν εξαιτίας της διάβρωσης της εκλογικής τους βάσης και της αποτυχίας τους να συναγωνιστούν τη δεξιά στο θέμα των προσφύγων και της εθνικής ταυτότητας. Μιας εθνικής ταυτότητας που έχει αμαυρωθεί ως «όρος» κάτω από το βάρος επίσημων εθνο-μηδενιστικών απόψεων και τακτικών στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»!
Σε κάθε περίπτωση, φάνηκε ξεκάθαρα στην Αυστρία, για άλλη μια φορά, πως οι ακραίες δυνάμεις επενδύουν επάνω στην έλλειψη «πατριωτικού λόγου» των παραδοσιακών κομμάτων. Δυστυχώς ακόμα και τώρα η πολιτική ορθότητα επιμένει πως η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη οφείλεται στον «μιντιακό ρατσιστικό λόγο» -που είναι όντως υπαρκτός- ωστόσο, αγνοεί το «γιατί» αυτός ο λόγος κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος. Φαίνεται πως δεν θέλουν να καταλάβουν πολλοί πολιτικοί και διανοούμενοι στην Ευρώπη ότι η μετανάστευση για τους περισσότερους πλέον Ευρωπαίους, από επικοινωνία και συνύπαρξη, έχει μετατραπεί σε μια μεγάλη συνιστώσα της παγκοσμιοποίησης που “αντιστρατεύεται” την εθνική ταυτότητα και τις αξίες της. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποστροφής του «πολιτικά ορθού λόγου» είναι η μεταστροφή μεγάλου ποσοστού της γαλλικής παραδοσιακής αριστεράς και μάλιστα των εργατών προς την Λεπέν, όπως φάνηκε στις πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία.
Ωστόσο, πιο τρανταχτή περίπτωση αντιστασιακού ήθους, είναι το κίνημα ανεξαρτησίας στην Καταλονία, όπου παρά τον «συμβιβασμό» της τοπικής ηγεσίας, η πλειοψηφία πλέον των Καταλανών διαχωρίζει τον εαυτό της από τους Ισπανούς. Οι Καταλανοί, είναι αδιαμφισβήτητα το κλασικό παράδειγμα, αντίστασης στους υπερεθνικούς οργανισμούς. Ο λαός της ισπανικής αυτής επαρχίας, έδειξε ότι την εποχή που η παγκοσμιοποίηση θριαμβεύει σε όλα τα πεδία, οι ευρύτερες μάζες χωρίς ταξικά χαρακτηριστικά αντιστέκονται.
Ο ίδιος ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, ως θιασώτης της παγκοσμιοποίησης, δήλωσε απερίφραστα μετά τα γεγονότα στην Ισπανία πως: «δεν θέλω μια Ευρωπαϊκή Ένωση με 98 κράτη…» Αυτή η δήλωση ίσως να διαβάζεται από πολλούς διαφορετικά, ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως μόνο με μεγάλα, απρόσωπα και “πολτοποιημένα” κράτη μπορούμε να τα βρούμε… Σίγουρα όχι με δημοκρατικό πλουραλισμό που να στηρίζεται στον εθνισμό…
Χαμόγελα στην ανατολική Ευρώπη..
Τα χαμόγελα ήρθαν από τα ανατολικά της Αυστρίας. Οι ακραίες εθνικιστικές κυβερνήσεις σε Ουγγαρία και Πολωνία νιώθουν λιγότερο απομονωμένες εντός της ΕΕ, θεωρώντας πως το κύρος τους έχει ανέβει και η λαϊκή τους βάση έχει διευρυνθεί. Αντίθετα, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας και άλλων δυτικών χωρών θα έρθουν σε δύσκολη θέση, αφού τα μέχρι τώρα «μέτρα» τους για την αναχαίτηση του ακραίου λόγου πήγαν στράφι… Δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια, τι μορφή θα πάρουν οι πολιτικοί μετασχηματισμοί στην Ευρώπη στο άμεσο μέλλον. Πάντως, το παράδειγμα της Αυστρίας και οι εξελίξεις στην Καταλονία χτυπούν το καμπανάκι στις πολιτικές ελίτ. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί η Ευρώπη σε μια κοινωνία με εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά…
Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι Iστορικός και Διεθνολόγος
Related Post
