Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος*

Με τη Ρωσία να χάνει τον πόλεμο στην Ουκρανία, για περισσότερο από ένα μήνα, αξιωματούχοι του Κρεμλίνου και πληρεξούσιοι -εντολοδόχοι του καθεστώτος καλούν για συνομιλίες ενώ αναφέρονται στην Ουκρανική απροθυμία ως εμπόδιο(!) στην πρόοδο προς την ειρήνη. Με μια πρώτη ματιά, αυτές οι “εκκλήσεις” διαλλακτικότητας στους γνωστούς Δυτικούς υποχωρητικούς και φοβικούς κύκλους μπορεί να φαίνονται ελκυστικές. Άλλωστε, ο πόλεμος που εξαπέλυσε το Πούτιν τον περασμένο Φεβρουάριο έχει προκαλέσει ανείπωτο ανθρώπινο πόνο στην ίδια την Ουκρανία ενώ πυροδότησε μια αυξανόμενη και πολυδιάστατη παγκόσμια οικονομική κρίση. Ταυτόχρονα, οι δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και στρατηγικής δεν θα πρέπει να υπερεκτιμούν την ετοιμότητα της Ρωσίας να τερματίσει την εισβολή. Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν επιδιώκει να εξασφαλίσει μια προσωρινή παύση παρά την ειρήνη.

Παρά τις αποτυχίες στο πεδίο της μάχης των τελευταίων μηνών, το Ρωσικό κράτος παραμένει υπολογίσιμη δύναμη . Αυτό κάνει τον Πούτιν να πιστεύει ότι μπορεί να επιτύχει τελικά τους στρατιωτικούς του στόχους, αν καταφέρει να συντρίψει την Ουκρανία και αδρανοποιήσει τη Δύση. Ωστόσο, ο στρατός του χρειάζεται πολύ χρόνο για να ανασυνταχθεί και να επανεξοπλιστεί. Εκατοντάδες χιλιάδες επιστρατευμένοι Ρώσοι εκπαιδεύονται. Προμηθεύονται και προετοιμάζουν νέα όπλα. Μια κατάπαυση του πυρός θα παράσχει στον Ρωσικό στρατό τον χώρο και χρόνο που χρειάζεται πριν από την ανανέωση της βάναυσης επίθεσης του στην Ουκρανία. Μέχρι στιγμής, η Ουκρανία έχει απορρίψει (και πολύ σωστά) την ιδέα των διαπραγματεύσεων, με αξιωματούχους του Κιέβου να δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν ότι η Ρωσία ενδιαφέρεται πραγματικά για την ειρήνη.

Ωστόσο προπαγανδιστικά και ύπουλα η προφανής “προθυμία” της Ρωσίας για συνομιλίες έχει προκαλέσει σημαντική διεθνή προσοχή και οδήγησε(τους “καλοθελητέ” και τους κρυφο-υποστηρικτές του Πούτιν) σε μια ζωηρή συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα μιας διπλωματικής επιλογής . Πολλοί από εκείνους που επί του παρόντος υποστηρίζουν την επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων φαίνεται να καθοδηγούνται από μια σειρά από ανεδαφικών,παραπλανητικών, ψευδών και επικίνδυνων υποθέσεων για τη σύγχρονη Ρωσία. Η πιο προφανή απαράδεκτη και εσφαλμένη υπόθεση είναι ότι μια κατάπαυση του πυρός θα έφερνε ειρήνη και σταθερότητα(!). Η Μόσχα έχει μακρά ιστορία παραβίασης οποιωνδήποτε συμφωνιών και της είναι βολικό να το πράξει και δεν έχει καμία απολύτως αξιοπιστία ως εταίρος στις διαπραγματεύσεις (Ψυχρός Πόλεμος,Μολδαβία,Μίνσκ 1 και 2). Πράγματι, εξέχοντες ειδήμονες στη Ρωσική τηλεόραση παραδέχονται ανοιχτά ότι η τρέχουσα ώθηση για συνομιλίες είναι ένα τέχνασμα για να ανασυνταχθεί και να συνεχιστεί ο πόλεμος σε πιο ευνοϊκές συνθήκες.

Μια άλλη κοινή παρανόηση είναι η ιδέα ότι ο πραγματισμός θα επικρατήσει. Μια τέτοια σκέψη αγνοεί τις ιμπεριαλιστικές αξίες που μοιράζονται πολλοί από τη Ρωσική ελίτ. Ενώ η τάξη των ολιγαρχών της χώρας έχει φαινομενικά βιώσει σημαντικές απώλειες ως αποτέλεσμα του πολέμου, οι δισεκατομμυριούχοι της Ρωσίας εντούτοις οφείλουν τον πλούτο τους στη συνεχιζόμενη προστασία του Πούτιν. Διατηρούν τον έλεγχο των βασικών τους περιουσιακών στοιχείων, τα οποία ενδέχεται να ανακτήσουν ακόμη την προηγούμενη αξία τους. Επιπλέον, αν η Ρωσία καταφέρει να υποτάξει την Ουκρανία, θα υπάρξουν τεράστιες ευκαιρίες για περαιτέρω εμπλουτισμό. Είναι σοβαρό λάθος να υποθέσουμε ότι οι Ρώσοι πολιτικοί και οικονομικοί ηγέτες καθοδηγούνται από τις ίδιες αξίες με τους δυτικούς ομολόγους τους.

Όπως οι τσαρικοί και Σοβιετικοί/κομμουνιστές προκάτοχοί της, η Ρωσία του Πούτιν παραμένει ένα βαθιά αυταρχικό κράτος που στηρίζεται σε μια γερή βάση γραφειοκρατών, ατόμων επιβολής του νόμου και στρατιωτικού προσωπικού που αριθμούν πολλά εκατομμύρια. Όσο αυτός ο πυρήνας παραμένει άθικτος, ο Πούτιν δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Δεν θα υπάρξουν εσωτερικές εξεγέρσεις, παρόλο που στέλνει κύμα με κύμα κακώς εκπαιδευμένων νεοσύλλεκτων να πεθάνουν στην Ουκρανία. Όσοι αντιτίθενται στον πόλεμο ή αρνούνται να συμμετάσχουν τείνουν να θεωρούν τη διαμαρτυρία ως μάταιη και προτιμούν να εγκαταλείψουν τη χώρα.Ο πόλεμος έχει κάνει τους περισσότερους Ρώσους σημαντικά φτωχότερους, αλλά επίσης απέτυχε να πυροδοτήσει οποιαδήποτε ουσιαστική κοινωνική αναταραχή. Αντίθετα, η αυξανόμενη φτώχεια είναι πιθανό να ενισχύσει τη σταθερότητα του καθεστώτος και να οδηγήσει περισσότερους νέους Ρώσους στο στρατό. Ένας δυσανάλογα μεγάλος αριθμός των στρατευμάτων που πολεμούν αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία προέρχονται από τις φτωχότερες περιοχές της Ρωσίας. Στο μεταξύ, οι τυχεροί που συνεχίζουν να λαμβάνουν γενναιόδωρο κρατικό μισθό θα παραμείνουν πιστοί στο Πουτινικό καθεστώς.

Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε το “βάθος του ενθουσιασμού” του Ρωσικού κοινού για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ρώσων δεν είδε τίποτα κακό με την εισβολή και την κατοχή της Κριμαίας το 2014. Ομοίως, δημοσκόπηση μετά από δημοσκόπηση δείχνει σαφή υποστήριξη της πλειοψηφίας για την τρέχουσα εισβολή. Παρά την ευρεία γνώση των εγκλημάτων πολέμου που διαπράττονται στην Ουκρανία, δεν υπάρχει αντιπολεμικό κίνημα για να μιλήσουμε στη σημερινή Ρωσία. Οι σύζυγοι και οι μητέρες των Ρώσων στρατιωτών δημοσιεύουν εύκολα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη εκπαίδευσης που προσφέρεται στους κινητοποιημένους άντρες τους, αλλά καμία δεν διαμαρτύρεται για τον ίδιο τον πόλεμο. Τέτοιες συμπεριφορές αντικατοπτρίζουν την αποτελεσματικότητα της μηχανής προπαγάνδας που δημιούργησε το καθεστώς Πούτιν.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε αργά αλλά σταθερά τον κεντρικό έλεγχο σε ολόκληρο τον χώρο πληροφοριών. Αυτός ο έλεγχος έχει χρησιμοποιηθεί για να τροφοδοτήσει την αντιδυτική παράνοια και να αποκαταστήσει το άθλιο αυταρχικό παρελθόν. Οι Ουκρανοί έχουν δαιμονοποιηθεί και απανθρωποποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που πολλοί απλοί Ρώσοι δεν αμφισβητούν πλέον την αναγκαιότητα καταστροφής του Ουκρανικού κράτους και εξάλειψης της Ουκρανικής εθνικής ταυτότητας. Παρά μια σειρά από ντροπιαστικές ήττες και υποχωρήσεις, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία απέχει πολύ από το να έχει τελειώσει. Το καθεστώς Πούτιν παραμένει θεμελιωδώς ασφαλές στο εσωτερικό και ο Ρωσικός στρατός συνεχίζει να κατέχει σχεδόν το 18% της Ουκρανίας. Η Μόσχα μπορεί θεωρητικά να κινητοποιήσει πολλά εκατομμύρια Ρώσους για να ενισχύσει την εισβολή και μπορεί επίσης να υπολογίζει σε παραδόσεις όπλων από χώρες όπως το Ιράν, η Λευκορωσία και η Βόρεια Κορέα.

Στο εσωτερικό μέτωπο, το Κρεμλίνο τοποθετεί ενεργά ολόκληρη τη Ρωσική οικονομία σε βάσεις εν καιρώ πολέμου ως μέρος των προσπαθειών για την ενίσχυση της στρατιωτικής παραγωγής και την προετοιμασία για αυτό που υπόσχεται έναν μακρύ πόλεμο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι οι τρέχουσες ειρηνευτικές “πρωτοβουλίες” του Κρεμλίνου είναι ειλικρινείς. Οι δυτικοί πολιτικοί και οι άσχετοι και παραπληροφορικοί-σχολιαστές πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην υποθέσουν ότι η Ρωσία βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση που είναι έτοιμη να κάνει τις βαθιές παραχωρήσεις που απαιτούνται για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη. Οι Ουκρανοί είναι ανένδοτοι ότι μια μόνιμη διευθέτηση θα είναι δυνατή μόνο μετά την αποφασιστική ήττα της Ρωσίας. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό θα είναι μια πρόωρη ειρήνη που θα οδηγήσει σε περισσότερους πολέμους και μία αχαλίνωτη επιθετικά συμπεριφορά της Μόσχας.

*O Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος είναι Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής

Με πληροφορίες από: Ambassadorsatlarge.com

(To άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικες απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Ambassadorsatlarge.com

Share on Facebook

Tweet