Του Παναγιώτη Αλιμήση

Οι προθέσεις του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν έναντι της Ελλάδας φάνηκαν με τον χειρότερο τρόπο στο προσωπικό τετ α τετ που είχε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του με μειονοτικούς μαθητές στην Κομοτηνή. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά οι πολιτικά ορθές φωνές που μιλούσαν για… διπλωματική επιτυχία και για αναγνώριση της ελληνικότητας της Θράκης από τον ίδιο, διαψεύστηκαν. Ακόμα και τώρα, πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν το αφήγημα πως η τουρκική ηγεσία είναι… απομονωμένη και απλά «γαυγίζει», αγνοώντας -περιέργως- ότι ο Ερντογάν ενισχύει σημαντικά την θέση του εσωτερικά έχοντας στο πλευρό του πλέον και την τουρκική αντιπολίτευση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής που αφορούν το τρίπτυχο Αιγαίο, Θράκη, Κύπρος.

Ο «Σουλτάνος» ανταγωνίζεται καθημερινά τον αρχηγό του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Κεμάλ Κιλιντσάρογλου και τους εθνικιστές στις ανθελληνικές τοποθετήσεις περί… κατάληψης νησιών από την Ελλάδα. Μάλιστα ο ίδιος ο Κιλιντσάρογλου είπε σαν άλλος «Μωάμεθ» ότι το 2019 θα τα πάρει πίσω… Αυτό σημαίνει με απλά λόγια πως η στρατηγική προς την Ελλάδα δεν θα αλλάξει, όποιος και αν είναι στην κυβέρνηση.

Αλλά και στο εξωτερικό, η Τουρκία εντείνει τις προσπάθειες να βελτιώσει την εικόνα της. Μέχρι στιγμής, εκμεταλλεύεται στο έπακρο την δυσαρέσκεια των μουσουλμάνων για την απόφαση Τράμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, προσδοκώντας να αναλάβει την ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Η «φιέστα» που διοργάνωσε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη στο πλαίσιο της παγκόσμιας ισλαμικής διάσκεψης, έτυχε ευμενών σχολίων από τους ισλαμιστές ηγέτες. Επιπλέον, στην Αλβανία, τελειώνει το μεγαλύτερο τζαμί των Βαλκανίων, ενώ στο Σουδάν, η Άγκυρα ετοιμάζει ανάλογα παλάτια και… διδακτορικά προγράμματα.

Ετοιμάζει το έδαφος…

Μιλώντας σε εγχώρια ΜΜΕ ο Ερντογάν δήλωσε πως επιθυμεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Ήδη η παρεξήγηση με την Ουάσιγκτον λύθηκε και η visa επανήλθε, ενώ ο ίδιος αποκάλυψε ότι θα ήθελε να μιλήσει στο τηλέφωνο με την Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν γι να λυθούν οι παρεξηγήσεις. Ο λόγος αυτής της πονηρής, τυπικά τουρκικής έμπνευσης μεταστροφή του Σουλτάνου, γίνεται καθώς στις αρχές του 2018, ξεκινούν οι γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Οι γείτονες αναζητούν μεγάλο μέρος τη πίτας και για αυτό το λόγο θέλουν να έχουν συμμάχους παρά εχθρούς σε μια πιθανή θερμού τύπου αναμέτρηση με την Ελλάδα και την Κύπρο που θα καταλήξει σε διαπραγματευτικό τραπέζι. Ξέρουν ότι μια αποτυχία στην κυπριακή ΑΟΖ ίσως επιφέρει δυσμενή αποτελέσματα για αυτούς και στο Αιγαίο. Ωστόσο, το επιτελείο του Ερντογάν γνωρίζει πως δεν μπορεί να έρθει σε σύγκρουση με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα γιαυτό συντηρεί την ένταση με σκοπό να εκβιάσει την ελληνοκυπριακή πλευρά και να πετύχει όσα περισσότερα μπορεί και αναίμακτα. Δεν θα την πείραζε, προφανώς, την Άγκυρα να μπει «συνέταιρος» στα κοιτάσματα…

(Αν και δεν εκπλήσσει η διαχρονική συμπεριφορά της Τουρκίας, πρέπει να τονιστεί εδώ πως ένας από τους λόγους που διατηρεί και αυξάνει την ένταση σε Αιγαίο και Κύπρο, είναι η ραγδαία μετάλλαξη της ελληνικής οικονομίας, πολιτικής και κοινωνίας τα τελευταία 20 – 30 χρόνια. Ο νοών νοείτω…)

Το πυρηνικό όνειρο

Και σαν αν μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί η φιλοδοξία του Ερντογάν να κάνει την Τουρκία πυρηνική δύναμη… Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που ο Τούρκος δημοσιογράφος Αμντουλάχ Μποσκούρτ της εφημερίδας «Express» αποκάλυψε πως ο Ερντογάν έχει μυστικό εξοπλιστικό πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει και την απόκτηση ατομικής βόμβας! Με βάση αυτό το δημοσίευμα, -που ουσιαστικά έρχεται να δέσει με παλαιότερα-, η Τουρκία πετυχαίνει δυο βασικούς στόχους. Πρώτον, ισοσταθμίζει  σε βάθος χρόνου την ρωσική πυρηνική ισχύ που είναι η μεγαλύτερη στην περιοχή της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής, και δεύτερον, ενισχύει την διαπραγματευτική της ευελιξία σε τοπικό και διεθνές επίπεδο (π.χ μόνιμο μέλος του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ).

Ήδη η Άγκυρα έχει συμφωνήσει με την Ρωσία για κατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου (απέναντι από την Κύπρο) χωρίς φυσικά να διευκρινίζουν Τούρκοι αξιωματούχοι αν θα πρόκειται για ένα σταθμό παραγωγής ενέργειας, με ή χωρίς την δυνατότητα εμπλουτισμού πυρηνικού καυσίμου. Αυτή η μυστικοπάθεια μάλλον δείχνει πως η Τουρκιά έχει μια κρυφή πυρηνική ατζέντα ανάλογη με αυτή που είχε το Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του ‘80.

Σε κάθε περίπτωση η «πυρηνικοποίηση» της Τουρκίας, θα την αναβαθμίσει γεωπολιτικά και μάλιστα με τις ΗΠΑ να κάνουν τα… στραβά μάτια. Και αυτό γιατί οι Αμερικανοί, παρόλο που δεν συμπαθούν τον Ερντογάν, θα ήθελαν μακροπρόθεσμα μια πυρηνική Τουρκία που θα «επιβράδυνε» την αυξανόμενη ρωσική υπεροπλία στη Μέση Ανατολή. Αξίζει δε να σημειωθεί πως τόσο η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας όσο και το «Nuclear Awareness Project» που εδρεύει στον Καναδά και που στο παρελθόν είχε βάλει φρένο στις πυρηνικές φιλοδοξίες της Άγκυρας, δεν φαίνεται προς το παρόν να ενοχλούνται…

Από την πλευρά τους ο Ρώσοι δεν αγνοούν τους κινδύνους από ένα μεγάλο πυρηνικό άνοιγμα στην Άγκυρα. Ωστόσο, ξέρουν ότι η Τουρκία είναι το μόνο αξιόπιστο «όχημα» που θα τους φέρει στα «ζεστά νερά» της Μεσογείου και ταυτόχρονα θα τους επιτρέψει να εξοικονομήσουν μεγάλα οικονομικά κέρδη από τις ενεργειακές συμφωνίες, όπως ο αγωγός Blue Stream του οποίου η κατασκευή κόστισε 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια, (κοινοπραξία Gazprom και ιταλικής ΕΝΙ) και ο οποίος εγκαινιάστηκε το 2005.

Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Έχει σπουδάσει σύγχρονη ιστορία και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο London Metropolitan του Λονδίνου

Share on Facebook

Tweet