ΣΤΙΣ ΒΕΡΣΑΛΛΙΕΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ Ε.Ε

Γράφει ο Μιχάλης Ψύλος*

Βερσαλλίες: Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δύσκολα θα μπορούσε να είχε επιλέξει συμβολικά, καλύτερο μέρος για να καλέσει τους 26 συναδέλφους του, στην άτυπη σύνοδο κορυφής για το μέλλον της ΕΕ. Αιώνες τώρα, το ανάκτορο των Βερσαλλιών, λίγο έξω από το Παρίσι υπήρξε επανειλημμένα το σκηνικό της παγκόσμιας πολιτικής, αλλά και της επίδειξης ισχύος και δύναμης: Ο πόλεμος και η ειρήνη στη Γηραιά ήπειρο κρίθηκαν σε αυτό το υπέροχο παλάτι, που κατασκεύασε ο Λουδοβίκος XIV, πιο γνωστός ως «Βασιλιάς Ηλιος» τον 17ο αιώνα.

Το 1871, μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Α’ στέφθηκε Αυτοκράτορας της Γερμανίας στις Βερσαλλίες. Το 1919, στο ίδιο παλάτι, έγιναν οι διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη ειρήνης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια ειρήνη, που δεν κράτησε πολύ. Ακολούθησε η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα εγκλήματα των Ναζί, το Ολοκαύτωμα.

REUTERS/SARAH MEYSSONNIER

Ο Μακρόν είχε προγραμματίσει μήνες τώρα να διοργανώσει αυτή τη σύνοδο κορυφής στις Βερσαλλίες. Για να δρομολογήσει το «νέο ευρωπαϊκό μοντέλο, ικανό να εγγυηθεί την ικανότητα της ΕΕ να ασκήσει επιρροή στον κόσμο του αύριο». Ένα «σύνθημα», πολύ επίκαιρο, καθώς η σύνοδος κορυφής θυμίζει περισσότερο «πολεμικό συμβούλιο». Στην ατζέντα, στο χθεσινό δείπνο των 27 κυριάρχησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι συνέπειές της.

Στη «Διακήρυξη των Βερσαλλιών», υπάρχει άλλωστε ξεχωριστή παράγραφος, με τίτλο «η επιθετικότητα της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας». Τα κράτη της ΕΕ επρόκειτο να δεσμευτούν ότι δεν θα εγκαταλείψουν τη χώρα που δέχεται επίθεση, αναφέροντας ότι «θα συνεχίσουν να επενδύουν στην αμοιβαία συνδρομή βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 7». Κάτι σαν το περιβόητο άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, δηλαδή.

Μήνυμα σε Μόσχα και σε Ουάσιγκτον

Η δήλωση αυτή απορρέει από τη συνθήκη της Λισαβόνας για την παροχή βοήθειας «σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης σε χώρα-μέλος»: Καθιστά σαφές ότι τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ οφείλουν να παράσχουν «κάθε βοήθεια και υποστήριξη που διαθέτουν».

REUTERS/SARAH MEYSSONNIER

Θα ισχύσει και για την Ουκρανία αυτή η δήλωση; Αν και δεν είναι χώρα μέλος; Κάτι τέτοιο θα ερμηνευόταν περισσότερο ως μήνυμα προς τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον: Η ΕΕ θέλει να αναλάβει περισσότερες γεωπολιτικές ευθύνες. Οι Ευρωπαίοι επιζητούν όμως,περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια διπλωματική λύση, παρά τις ολοένα αυστηρότερες οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Οι χώρες μέλη της ΕΕ δεν θα ακολουθήσουν το αμερικανικό εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο που ανακοίνωσε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Πολύ περισσότερο, στο φυσικό αέριο. Γιατί η ενεργειακή μετάβαση θα καθυστερήσει. Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε τόνισε ότι δεν μπορεί η ΕΕ να αντέξει μια πλήρη διακοπή της ροής ρωσικού φυσικού αερίου. Η βιομηχανία χρειάζεται καύσιμα , επιβεβαίωσε και ο Γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς.

«Παιδί του πολέμου»

Στις παγκόσμιες ενώσεις άλλωστε, κυριαρχούν, τα μεγάλα κράτη. Ηδη, ο Γερμανός καγκελάριος, σε ντουέτο με τον Μακρόν-που φαίνεται ότι θα επανεκλεγεί στη Γαλλική προεδρία τον ερχόμενο μήνα- διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαχείριση παγκόσμιων κρίσεων. Οι δυο τους διαπραγματεύονται με τον Πούτιν και μόνο αυτοί μπορούν να καθορίσουν την επόμενη ημέρα, μετά τον πόλεμο.

REUTERS/SARAH MEYSSONNIER

Βερολίνο και Παρίσι γνωρίζουν πολύ καλά άλλωστε ότι η ΕΕ είναι «παιδί του πολέμου και όχι της ειρήνης». Είναι μάλλον, παιδί δύο πολέμων: Η Ενωμένη Ευρώπη αναδύθηκε ως ανάγκη από τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και λειτούργησε ως το 1989, στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης που καθόρισε ο Ψυχρός Πόλεμος. Το 1973 η Ενωση είχε έξι μέλη και σήμερα διαθέτει 28, διευρύνοντας τη σφαίρα επιρροή της σε Βορρά, Νότο, Ανατολή και Δύση.

Το σκηνικό, και κυρίως το πνεύμα των Βερσαλλιών, ίσως βοηθήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να σκεφθούν πολύ πιο σοβαρά την επόμενη ημέρα της Ευρώπης. Χωρίς ρεβανσισμούς και ταπεινώσεις των αντιπάλων. Όχι όπως οι νικητές του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, που με τους ταπεινωτικούς όρους που επέβαλαν στην ηττημένη τότε, Γερμανία, πλήγωσαν το εθνικό αίσθημα των Γερμανών πολιτών, συμβάλλοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

*Ο Μιχάλης Ψύλος είναι δηµοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα και σπούδασε Γεωλογία στο Πανεπιστήµιο Πατρών. Ξεκίνησε την επαγγελµατική του σταδιοδροµία στη δηµοσιογραφία το 1982 στον Ριζοσπάστη και στη συνέχεια εργάστηκε στις εφηµερίδες Πρώτη, Νέα, Βραδυνή, Ισοτιµία, Ποντίκι, Πριν, στην Εφηµερίδα των Συντακτών και στη ?ηµοκρατία. Εργάστηκε, επίσης, στους ραδιοσταθµούς «?ίαυλος 10» των δέκα δήµων της ?υτικής Αθήνας και «Ράδιο 5» των πέντε δήµων της Β΄ Πειραιά και συνεργάστηκε µε πολλά πολιτικά περιοδικά. Από το 1991 ως το 2009 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθµό ΑΝΤΕΝΝΑ και στο διάστηµα 2001-2009 ήταν προϊστάµενος του τµήµατος ?ιεθνών Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθµού. Έχει πραγµατοποιήσει δεκάδες δηµοσιογραφικές αποστολές σε όλο τον κόσµο και έχει πάρει εκατοντάδες συνεντεύξεις από προσωπικότητες της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής σκηνής. Το 2014 κυκλοφόρησε από τον Εκδοτικό Οργανισµό Λιβάνη το πρώτο του βιβλίο µε τίτλο Από τον Ράιχενµπαχ του Όθωνα… στον Ράιχενµπαχ της Μέρκελ, µια ιστορικο-δηµοσιογραφική αναδροµή στους σχεδόν δύο αιώνες της γερµανικής παρουσίας στην Ελλάδα. Από το 1988 εργάζεται στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ). Από το 2015 έως τις 3/9/2019 διετέλεσε πρόεδρος και γενικός διευθυντής στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ως πρόεδρος και γενικός διευθυντής του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εξελέγη και µέλος του Προεδρείου της Ένωσης των Ευρωπαϊκών Πρακτορείων Ειδήσεων (ΕΑΝΑ), από το 2017 έως τον Ιούλιο του 2019. Είναι εκλεγµένος γενικός γραµµατέας της Ένωσης των Πρακτορείων Ειδήσεων των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το 2018 εξελέγη επίσης, για έναν χρόνο, πρόεδρος της Ένωσης των Μεσογειακών Πρακτορείων Ειδήσεων.

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγη:Naftemporiki.gr