Μέσα σε αυτό κλίμα στις 8 Οκτωβρίου το πρωί έπεσε σαν βόμβα μια δήλωση του άλλοτε υπουργού Δικαιοσύνης του Σύριζα, Σταύρου Κοντονή. Διαβάζουμε λοιπόν το περιεχόμενο των δηλώσεών του στην τηλεόραση του Αντέννα: «Διαφωνούσα με αρκετά σημεία στον νέο Ποινικό Κώδικα. Εγώ είχα εκφράσει την διαφωνία μου και είχα πει δημοσίως ότι αυτό το νομοθέτημα εκθέτει την Κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ), καθώς ορισμένες παράμετροι του έχουν να κάνουν και με αποφάσεις, όπως η χθεσινή για την Χρυσή Αυγή. Αυτό όχι μόνο το είχα σκεφθεί εγώ, αλλά υπήρχε και σχετική αρθρογραφία».

«Η ποινική μεταχείριση του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης είναι ίδια με τους μέλους και εγώ αυτό το θεωρώ προβληματικό. Με τις αλλαγές του Ποινικού Κώδικα δεν υπάρχει πλέον στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων και αυτό είναι κάτι που επίσης το είχα αναφέρει, έχοντας στο μυαλό μου και την δίκη για την Χρυσή Αυγή». Αυτά είπε ο πρώην υπουργός και υποστήριξε μάλιστα ότι τελικώς εξεδιώχθη από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και αντικαταστάθηκε από τον Μιχάλη Καλογήρου, εξαιτίας αυτών του των διαφωνιών.

Ο Σταύρος Κοντονής ήλθε απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που πολλοί ήδη γνωρίζαμε ή υποπτευόμαστε: Ότι δηλαδή ο Σύριζα στα 4,5 χρόνια που κυβερνούσε έκανε ό,τι μπορούσε όχι μόνο για να καθυστερήσει την ολοκλήρωση της δίκης, αλλά και δημιούργησε ένα νομικό πλαίσιο ώστε και μετά την καταδίκη τους οι Χρυσαυγίτες να συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους. Εξού και η ταύτιση των ηγετικών στελεχών και των απλών μελών στην επιμέτρηση της ποινής και προπαντός η κατάργηση της ποινής στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων.

Και αυτό διότι η Χρυσή Αυγή τους ήταν πολλαπλά χρήσιμη, τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία γενικότερα. Μάλιστα μετά τις δηλώσεις Κοντονή μπορούμε βάσιμα να υποπτευθούμε ότι υπήρχε προσυνεννόηση πριν καν ο Συριζα ανέβει στην εξουσία ή μήπως εξαιρετική «σύμπτωση συμφερόντων»;

Κατ’ αρχάς διότι η Χρυσή Αυγή ψήφιζε μαζί τους σε καθοριστικές ψηφοφορίες. Κατεξοχήν στην αποφασιστική και δραματική για τις συνέπειές της  αποτυχία εκλογής προέδρου στα τέλη του 2014. Έτσι έπεσε η κυβέρνηση του εχθρού της ναζιστικής ομάδας Σαμαρά, και ανέβηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ. Αλλά και στη συνέχεια «συνέπεσαν» σε αναρίθμητες περιπτώσεις: συμπόρευση στο άθλιο και ανισυνταγματικό δημοψήφισμα του 2015, καθιέρωση νέου εκλογικού νόμου, καθώς και σε αναρίθμητες άλλες περιπτώσεις.

Ωστόσο, η Χρυσή Αυγή δεν ήταν χρήσιμη στον Σύριζα μόνο ή κυρίως μέσα στη Βουλή, αλλά προπαντός διότι τους επέτρεπε να ταυτίζουν τον πατριωτισμό με τον φασισμό. Μην ξεχνάμε ότι, επί πολλά χρόνια, και συστηματικά ο ΣΥΡΙΖΑ – και οι αναρχικές παραφυάδες του–  χρησιμοποιούσε το ναζιστικό μόρφωμα κάθε φορά που ήθελε να πλήξει τον πατριωτισμό των Ελλήνων: «Χρυσαυγίτες» βάφτιζαν όσους αντιδρούσαν στη Συμφωνία των Πρεσπών. Τον χαρακτηρισμό του «χρυσαυγίτη» επεφύλασσαν σε όσους διαφωνούσαν με την καταστρεπτική πολιτική τους στο μεταναστευτικό το 2015 και το 2016.

Κατά συνέπεια η χθεσινή παρουσία του Τσίπρα έξω από τα δικαστήρια εκτός από πολιτικάντικη ήταν και σκανδαλώδης, μια και όπως δηλώθηκε απερίφραστα από τον πρώην υπουργό του, έκανε ό,τι μπορούσε για να ευεργετήσει τους Χρυσαυγίτες νομικά και ταυτόχρονα να τους επιτρέπει να καπηλεύονται τον πατριωτισμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Όσο για τους δήθεν «αντιεξουσιαστές» που δυσαρεστημένοι… για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής από την «αστική δικαιοσύνη» εκτονώθηκαν ενάντια στους αστυνομικούς αλλά και στο πλήθος των συγκεντρωμένων, κατανοητό το μένος τους. Χάσανε τους προνομιακούς τους αντιπάλους  που τους επέτρεπαν να καλύπτουν τις δικές τους… Μαρφίν. Δικαίως λοιπόν συμπαρίστανται στον.. Μιχαλολιάκο. Θα λείψει και σε αυτούς και στον Τσίπρα.

*Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι Έλληνας συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής.Γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Από το 1964, ως φοιτητής της Ιατρικής, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη. Μετά το 1967 σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία.Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Στη Γαλλία γράφει τα πρώτα του βιβλία. Μετά τη μεταπολίτευση συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα.Πολιτική δράση Αρχικά ανήκε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και κινούνταν στο χώρο του μαοϊκού εργατισμού στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και της αυτονομίας από το τέλος της δεκαετίας του ’70 ως τις αρχές της επόμενης.[1] Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το «Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο» και τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις». Από τις εκδόσεις έχουν εκδοθεί ως σήμερα πάνω από 120 τίτλοι από τους τομείς της λογοτεχνίας, του δοκιμίου, της ιστορίας, των κοινωνικών κινημάτων, της οικολογίας καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου. Το 1992 πήρε το μεταπτυχιακό δίπλωμά του από την Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII).Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.Παρέστη ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη της 17 Νοέμβρη, όπου ερωτήθηκε και κατέθεσε για τα πολιτικά κίνητρα της δράσης της οργάνωσης.[2] Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων – Εναλλακτικών. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Σπίθας του Μ. Θεοδωράκη, από την οποία αποχώρησε στις 24 Ιουνίου 2011[3].Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού «Άρδην», που συνεχίζει να εκδίδεται. Το 2006 εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα Ρήξη. Ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» που απ’ το 2011 εκδίδει το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής. Αποτελεί, επίσης ιδρυτικό και εξέχον μέλος της Κίνησης Πολιτών Άρδην, που δημιουργήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2011.[4] Το 2014 θα τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Ανδρέα Πετρόπουλου» για τη μελέτη του πάνω στη ζωή, το έργο και την δράση του Ρήγα Βελεστινλή με τίτλο Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή: «Κόψε το ρόδο πριν μαραθεί»[5].Τον Νοέμβριο του 2016 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που ίδρυσαν το Κίνημα Άρδην. Το 2019, στις αυτοδιοικητικές εκλογές, κατήλθε υποψήφιος για τον δήμο Αθηναίων με την κίνηση «Αθήνα για την Ελλάδα», επιτυγχάνοντας να εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με την υποστήριξη – πέραν του Κινήματος Άρδην – της Ένωσης Κεντρώων, της Δημοκρατικής Αναγέννησης και άλλων μικρότερων κινήσεων (Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, Πατριωτική Συσπείρωση ,Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα και Πρωτοβουλία της 14ης Μάη).[6][7]Παράλληλα αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο.Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, πρεσβεύει μια ιδεολογική σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας και άμεσης δημοκρατίας, ενώ παράλληλα προτάσσει την υπέρβαση της διαίρεσης αριστεράς – δεξιάς, μέσα από την διαμόρφωση ενός νέου χειραφετησιακού οράματος του 21ο αιώνα.[8] Αναφορικά με την πολυδιάστατη κρίση της Ελλάδας, πρεσβεύει ένα όραμα ανασυγκρότησης που να στηρίζεται αποφασιστικά πάνω στην ελληνική παιδεία και πολιτισμό, αξιοποιώντας την οικουμενική του εμβέλεια, αλλά και την ανασύσταση του παραγωγικού ιστού, την ανάπτυξη της έρευνας και καινοτομίας καλώντας σε έναν «ελληνικό εκσυγχρονισμό» ή «εκσυγχρονισμό της παράδοσης» όπως τον ονομάζει.[9] Λόγω των θέσεών του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής μακεδονικό, βορειοηπειρωτικό, κυπριακό), καθώς και σε ζητήματα ταυτοτήτων,[εκκρεμεί παραπομπή] συγκαταλέγεται σε μια ομάδα διανοούμενων και πολιτικών που εκφράζουν μια μορφή αριστερόστροφου εθνικισμού, συνδυάζοντας την Ορθοδοξία με την εναντίωση στην παγκοσμιοποίηση και εθνικιστικές ιδέες, εκφρασμένες με αριστερή ορολογία

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Liberal.gr

Share on Facebook

Tweet