ΑΠΟΨΕΙΣ
ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ ΠΟΥΤΙΝ ΓΙΑ ΝΑ “ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ” ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ. ΑΛΛAΖΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝA.ΘΕΩΡIΕΣ ..ΕΝ ΟΙ ΠΥΡΗΝΙΚΈΣ ΑΠΕΙΛΈΣ ΠΑΡΑΜEΝΟΥΝ

Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος*

Γιατί ο  Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία; Η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση εξαρτάται πραγματικά από το πότε ρωτάτε. Τους μήνες που προηγήθηκαν της εισβολής, ο Ρώσος δικτάτορας εστίασε την οργή του στο ΝΑΤΟ και προσπάθησε να κατηγορήσει τις αυξανόμενες εντάσεις γύρω από την Ουκρανία στην επέκταση της πιο επιτυχημένης στρατιωτικής συμμαχίας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Καθώς τα στρατεύματά του διέσχισαν τα σύνορα στις 24 Φεβρουαρίου, ο Πούτιν άλλαξε την ιστορία  και κήρυξε σταυροφορία εναντίον των «Ουκρανών Ναζί». Πιο πρόσφατα, προσπάθησε να παρουσιάσει την Ουκρανία ως «τρομοκρατικό κράτος», ενώ επιμένει ότι η Ρωσία μάχεται στην πραγματικότητα ενάντια στον «σατανισμό»(!)

Κανένα από αυτά τα απύθμενης ασυναρτησίας και ασχετοσύνης ” επιχειρήματα” δεν αντέχει σε σοβαρό έλεγχο. Αντίθετα, οι  φαντασιοπληκτικές ” αφηγήσεις” που προέρχονται από το Κρεμλίνο αντανακλούν τις ολοένα και πιο απελπισμένες προσπάθειες της Μόσχας να δικαιολογήσει αυτό που στην πραγματικότητα είναι ένας παλιομοδίτικος  και απαράδεκτος αποικιακός πόλεμος αυτοκρατορικής  και ιμπεριαλιστικής κατάκτησης. Ο Πούτιν επιδιώκει εδώ και καιρό να χρησιμοποιήσει την επέκταση του ΝΑΤΟ ως δικαιολογία για τη δική του επιθετική εξωτερική πολιτική. Αυτό ταιριάζει  καλά με το Ρωσικό  συνωμοσιολογικό  και απληροφόρητο κοινό και έχει επίσης απήχηση σε τμήματα της διεθνούς κοινότητας που πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει υπερβολικά κυρίαρχες από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

 Ωστόσο, οι προσπάθειες του Πούτιν να δικαιολογήσει την εισβολή στην Ουκρανία ως μια λογική απάντηση στην καταπάτηση του ΝΑΤΟ έχουν απομυθοποιηθεί πλήρως από τις δικές του ενέργειες. Σύμφωνα με πληροφορίες  η Ουκρανία ενημέρωσε τη Ρωσία κατά τις πρώτες ημέρες της εισβολής ότι ήταν έτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Μόσχας και να αποκλείσει το ενδεχόμενο μελλοντικής ένταξης στο ΝΑΤΟ, μόνο και μόνο για να απορριφθεί αυτή η προσφορά από τον ίδιο τον Πούτιν. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι  δημοσιοποίησε  τότε (τις επόμενες εβδομάδες  παρόμοιες προτάσεις να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της Ουκρανίας να ενταχθεί στο  ΝΑΤΟ, αλλά η Ρωσία επέλεξε να συνεχίσει την  βάναυση εισβολή της.

 Η όλη αντίληψη ότι η Ρωσία θεωρεί το ΝΑΤΟ ως αξιόπιστη απειλή για την ασφάλειά της  υπονομεύτηκε περαιτέρω το καλοκαίρι του 2022 όταν η Μόσχα αποδέχτηκε παθητικά την ιστορική απόφαση της γειτονικής και συνορεύουσας  Φινλανδίας να ενταχθεί στη στρατιωτική συμμαχία. Ο Πούτιν έχει επανειλημμένα αναφέρει τους δεσμούς της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ ως δικαιολογία για την εισβολή του, αλλά η προοπτική της επικείμενης ένταξης της Φινλανδίας δεν προκάλεσε καμία ουσιαστικά αρνητική απάντηση από το Κρεμλίνο. Αν ο Πούτιν πίστευε ειλικρινά ότι μια εισβολή του ΝΑΤΟ στη Ρωσία ήταν έστω και απομακρυσμένη πιθανότητα, σίγουρα θα είχε ενισχύσει τα σύνορα της Φινλανδίας. Αντίθετα, τους μήνες μετά την απόφαση του Ελσίνκι να ενταχθεί στην Ατλαντική Συμμαχία, η Ρωσία μείωσε δραματικά τη στρατιωτική της παρουσία κοντά στη Φινλανδία και τα γειτονικά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ της Βαλτικής προκειμένου να ενισχύσει την εισβολή στην Ουκρανία. Ό,τι και να πει δημόσια ο Πούτιν, αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα ότι το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί απειλή για τη Ρωσία.

Η Ρωσική δημιουργία μύθων για τους «Ουκρανούς Ναζί» είναι ακόμη πιο παλιά από τις καταγγελίες για την επέκταση του ΝΑΤΟ και χρονολογείται από την εποχή της άθλιας  Σοβιετική προπαγάνδα του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Για δεκαετίες, η Μόσχα υπερέβαλε την όποια  συνεργασία εν καιρώ πολέμου μεταξύ Ουκρανικών εθνικιστικών ομάδων και του Τρίτου Ράιχ, ενώ αγνοούσε εύκολα το πολύ πιο συνεπακόλουθο Ναζιστικό-Σοβιετικό Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντρομπ που “κατάπιε” τις Βαλτικές χώρες και την Πολωνία.Συγχέοντας  μέσα στην παράκρουση τους το αιωνόβιο απελευθερωτικό κίνημα της Ουκρανίας με τον ναζισμό, γενιές ηγετών του αρτηριοσκληρωτικού Κρεμλίνου προσπάθησαν να καταστήσουν την Ουκρανική εθνική ταυτότητα τοξική στα μάτια του εγχώριου και του διεθνούς κοινού.

Ο ενθουσιασμός του πρώην Καγκεμπίτη  Πούτιν για το τροπάρι της «ναζιστικής Ουκρανίας» είναι απόλυτα  σύμφωνος με τις ευρύτερες προσπάθειές του να τοποθετήσει την εμπειρία του Σοβιετικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο επίκεντρο της σύγχρονης Ρωσικής ταυτότητας. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο Πούτιν μετέτρεψε την παραδοσιακή Ρωσική ευλάβεια για τη γενιά που νίκησε τον Χίτλερ σε μια οιονεί θρησκευτική λατρεία νίκης, με τις δικές της γιορτές, ιερά λείψανα και δόγματα . Αυτό του έδωσε τη δυνατότητα να “ασπρίσει” τα εγκλήματα της Σοβιετικής εποχής ενώ επιτίθεται σε σύγχρονους αντιπάλους ως πνευματικούς διαδόχους των Ναζί. Στη Ρωσία του Πούτιν, οι κατηγορίες για ναζισμό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα ρουτίνας του δημόσιου λόγου και έχουν εκτεθεί ενάντια σε μια ιλιγγιώδη σειρά ατόμων, οργανώσεων και ολόκληρων χωρών, αλλά η Ουκρανία παραμένει μακράν ο πιο δημοφιλής στόχος. Η αποτελεσματικότητα αυτών των τακτικών εξαρτιόταν πάντα σε μεγάλο βαθμό από την εξωτερική άγνοια για την Ουκρανία και τις ρωσοκεντρικές αναφορές από διεθνείς ανταποκριτές με έδρα τη Μόσχα.

Δυστυχώς για τον Πούτιν, η εισβολή του προκάλεσε ένα πρωτοφανές προσκήνιο των μέσων ενημέρωσης στην Ουκρανία που έχει κάνει πολλά για να απομυθοποιήσει ολόκληρη την αφήγηση της «ναζιστικής Ουκρανίας». Αυτό είχε καθυστερήσει πολύ. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 31 χρόνων της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, η ακροδεξιά δεν πλησίασε ποτέ την κατάκτηση ισχύος στην Ουκρανία και παραμένει σημαντικά λιγότερο επιρροή από ό,τι σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Ενώ η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν έλαβε 41,45% στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας το 2022, η Ουκρανική ακροδεξιά συνήθως αγωνίζεται να εξασφαλίσει χαμηλό μονοψήφιο ποσοστό υποστήριξης στις κάλπες. Κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας το 2019, ο κορυφαίος εθνικιστής υποψήφιος συγκέντρωσε το 1,6% των ψήφων. Μήνες αργότερα, στις πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές της χώρας, πολλά από τα ακροδεξιά κόμματα της Ουκρανίας ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια προσπάθεια να βελτιώσουν την τύχη τους. Αυτή η ενωμένη εθνικιστική πλατφόρμα απέτυχε παταγωδώς, κερδίζοντας μόλις 2,15% των ψήφων.

 Τίποτα δεν αναδεικνύει τον παραλογισμό των ισχυρισμών της Ρωσίας για τη «ναζιστική Ουκρανία» καλύτερα από την άνοδο του Ζελένσκι . Ο Ουκρανός Πρόεδρος είναι τόσο Εβραίος όσο και Ρωσόφωνος. Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, αυτό θα πρέπει να τον κάνει βαθιά μη ελκυστικό για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους. Αντίθετα, ο Ζελένσκι εξελέγη πρόεδρος με διαφορά ρεκόρ και στη συνέχεια εξασφάλισε μια μοναδική κοινοβουλευτική πλειοψηφία για το νεοσύστατο πολιτικό του κόμμα. Αυτή η επιτυχία ήταν ακόμη πιο αξιοσημείωτη καθώς επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια των εκλογών εν καιρώ πολέμου που διεξήχθησαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα αυξημένης πατριωτικής ζέσης.
Από την αρχή της εισβολής, οι αποτυχημένες προσπάθειες της Ρωσίας να απεικονίσει την Ουκρανία ως ναζιστικό κράτος ανάγκασαν τη Μόσχα σε ολοένα και πιο απίθανη “διανοητική  παράκρουση “. Ανίκανοι να παράγουν πραγματικούς Ουκρανούς Ναζί, αξιωματούχοι του καθεστώτος και πληρεξούσιοι προπαγάνδας προσπάθησαν να υποστηρίξουν ότι η ίδια η ιδέα μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας είναι από μόνη της μια ναζιστική ιδέα, ενώ επίσης αναγνωρίζουν ότι ο δηλωμένος πολεμικός στόχος του Πούτιν για «αποναζισμό» σημαίνει στην πράξη «Αποουκρανοποίηση» της Ουκρανίας. Η σύγχυση του Κρεμλίνου ήταν ίσως πιο άμεσα εμφανής στα περίεργα και επαίσχυντα αντισημιτικά σχόλια του ανεκδιήγητου  Ρώσου υπουργού εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισης τον Μάιο στο Ιταλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Zona Bianca.

Όταν του ζητήθηκε να αντιμετωπίσει τις προφανείς αντιφάσεις μεταξύ των ισχυρισμών της Ρωσίας για τη «ναζιστική Ουκρανία» και του γεγονότος ότι η Ουκρανία έχει έναν Εβραίο πρόεδρο, ο Λαβρόφ απάντησε δηλώνοντας ότι ο Αδόλφος Χίτλερ είχε επίσης «εβραϊκό αίμα»(!) Η δήλωσή του πυροδότησε ένα κύμα παγκόσμιας καταδίκης, με τον Πούτιν να αναγκαστεί τελικά να παρέμβει και να ζητήσει προσωπική συγγνώμη στους Ισραηλινούς ηγέτες. Αυτό το ντροπιαστικό περιστατικό απεικόνισε την αξιοσημείωτη πρόσφατη υποβάθμιση της Ρωσικής διπλωματίας, η οποία έχει πλέον φτάσει στο σημείο που συχνά δεν διαφέρει από τις θεωρίες συνωμοσίας των ψεκασμένων  του Διαδικτύου
Εξαναγκασμένοι από την εισβολή του Πούτιν για να υπερασπιστεί το ανυπεράσπιστο, οι κορυφαίοι διπλωμάτες της Ρωσίας έχουν αποσυρθεί σε έναν κόσμο εναλλακτικής/παράλληλης  πραγματικότητας με γενικές αρνήσεις και σκοτεινές φαντασιώσεις. Ενώ ο Λαβρόφ βροντοφωνάζε για τον «Εβραίο Χίτλερ», ο Ρώσος πρεσβευτής στον ΟΗΕ Βασίλι Νεμπένζια “ζαλίζει” τους συναδέλφους του με φανταστικές ιστορίες γενετικά τροποποιημένων Ουκρανικών κουνουπιών. Δεν είναι περίεργο που η εξοργισμένη Βρετανίδα Πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη Μπάρμπαρα Γούντγορντ  ένιωσε πρόσφατα τόσο εκνευρισμένη και τον κατακεραύνωσε ρωτώντας τον  : «Πόσες  ακόμα από αυτές τις ανοησίες  σας πρέπει να αντέξουμε να ακούμε ;»

Τα απειλητικά πυρηνικά σενάρια της παραπαίουσας Μόσχας

Με τον Πούτιν να αναφέρεται εκ νέου προχθές  στην ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι  της Ιαπωνίας  το καλοκαίρι  του 1945 ,(ότι δηλαδή μπορούν να επιφέρουν τα πυρηνικά όπλα  το τέλος του πολέμου,χωρίς να χρειάζεται να καταληφθεί το Κίεβο!), εξακολουθούν να διατηρούνται  στο προσκήνιο τα πυρηνικά σενάρια με χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία και να προκαλούν εύλογη ανησυχία.

Η αντίληψη ότι η Ρωσία, μια πυρηνική υπερδύναμη, μπορεί να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της όπλα σε έναν “πόλεμο επιλογής” εναντίον της Ουκρανίας -μιας χώρας που είναι ένα κλάσμα του μεγέθους, του πληθυσμού και της στρατιωτικής  ισχύος της Ρωσίας- φαίνεται παράλογη. Και όμως, ενώ οι Ρώσοι προπαγανδιστές ζητούν τακτικά πυρηνικά πλήγματα, οι δυτικές προβλέψεις για το αν η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα κυμαίνονται από «απίθανο» ως  σχεδόν βέβαιο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία-αν λάβει χώρα κάτι τέτοιο- θα εισέλθουν σε απευθείας  παγκόσμια πυρηνική ανταλλαγή. Η Ρωσία δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ πυρηνικά όπλα σε πόλεμο, επομένως δεν υπάρχει υπαρκτό και  καλό σημείο αναφοράς,για να μετρηθεί αξιόπιστα ο τρέχων κίνδυνος. Τα περισσότερα επιχειρήματα δείχνουν ότι η χρήση πυρηνικών δεν θα βοηθούσε τη Ρωσία  στο να επιτύχει τους στόχους της με αποδεκτό κόστος.(βάσει εκτιμήσεων δεκάδων αναλυτών από διάφορα κράτη τη σε όλο τον κόσμο,με τους οποίους είναι σχεδόν καθημερινή επαφή ο υπογράφων)

Ωστόσο, αυτά τα επιχειρήματα βασίζονται έμμεσα στην υπόθεση ότι οι αποφάσεις του  Πούτιν υποκινούνται από μια βασική ανάλυση κόστους-οφέλους, όπου το κόστος εκτιμάται επαρκώς και τα οφέλη είναι η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ανάπτυξη. Μέχρι στιγμής, η κυρίαρχη άποψη για τον πόλεμο και για τη λήψη αποφάσεων από τον Πούτιν είναι ότι σ γενικές  γραμμές ενεργεί ορθολογικά, αν και βάσει  πάντοτε μη-επιβεβαιωμένων πληροφοριών. Υπάρχουν επίσης τα αδιάσειστα στοιχεία της διακυβέρνησης του Πούτιν για τη μεγιστοποίηση του πλούτου(φυσικό αέριο -πετρέλαιο)  τα τελευταία 20 χρόνια, ακόμη και  αν τα οφέλη της ανάπτυξης δεν κατανεμήθηκαν ομοιόμορφα.
Την ίδια περίοδο, η Ρωσία πέτυχε αρκετούς  από τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της(Συρία, Γεωργία )  με σχετικά χαμηλό κόστος. Κι όμως, το αυξανόμενο κόστος και τα λάθη αυτού του πολέμου  στην Ουκρανία θέτουν υπό  κάθετη αμφισβήτηση την υπόθεση του λογικά-δρώντος. Εάν οι αρχικοί  τραγικά λανθασμένοι υπολογισμοί  του Πούτιν  και της παρέας του μπορούν να δικαιολογηθούν(;) τα πρόσφατα απίθανα συμβαίνοντα (πχ η χαοτική επιστράτευση  και  η προσάρτηση επιπλέον τεσσάρων κατεχομένων παράνομα περιοχών της Ουκρανίας) είναι όλο και πιο δύσκολο να εξηγηθούν  πάνω στο παράδειγμα κόστους-οφέλους.

Τελικά, πόσο καιρό μπορεί κάποιος  να παραπληροφορείται; Γιατί να στείλει στη μάχη μη εκπαιδευμένους επιστρατευμένους στρατιώτες, αν  τα κύρια προβλήματα της Ρωσίας είναι η κακή τακτική και οργάνωση, το χαμηλό ηθικό και τα επίμονα ζητήματα  χαοτικής επιμελητείας; Γιατί να καταστήσει  αδύνατες τις διαπραγματεύσεις ενώ χάνει έδαφος; Αν  η Ρωσία δεν διεξάγει έναν πόλεμο για την ασφάλεια, αλλά έναν πόλεμο για την αυτοκρατορική της ταυτότητα, τότε μια ανάλυση κόστους-ωφέλειας  μπορεί να μην είναι απολύτως εφαρμόσιμη. Φυσικά, ο Πούτιν δεν θα ήταν ο πρώτος ηγέτης που θα ρίξει στρατιώτες σε μια χαμένη υπόθεση,αφού δεν ενδιαφέρεται καθόλου αν χάσουν την ζωή τους. Και ίσως κάποια στιγμή η ποσότητα της Ρωσίας να ξεπεράσει τελικά την ποιότητα του Ουκρανού και να αντιστρέψει  την παλίρροια.Ίσως…αν και δύσκολο….

Δυστυχώς, η ταυτότητα δεν είναι ένα διαπραγματεύσιμο ζήτημα όπου οι υπολογισμοί της αναμενόμενης αξίας καθορίζουν τον χώρο διαπραγμάτευσης. Από πολλές απόψεις, ο πιο χρήσιμος φακός μέσω του οποίου μπορεί κανείς να δει την ταυτότητα μπορεί να είναι παρόμοιος με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Αυτό φέρνει στο νου μου ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο από τη συγκέντρωση προσάρτησης  των 4 περιοχών στη Κόκκινη Πλατεία  όπου ένας ηθοποιός και ένας πρώην ορθόδοξος ιερέας ονόματι Iβάν Oκλομπίστιν  διακήρυξαν ότι η  Πουτινική «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» θα έπρεπε, στην πραγματικότητα, να ονομαστεί «ιερός πόλεμος»(!).

Ο Oκλομπίστιν συνέχισε εξηγώντας στο πλήθος ότι «τζιχάντ» σήμαινε τον αγώνα ενάντια στους εχθρούς του Ισλάμ και τις αμαρτίες του καθενός και ότι στην Ουκρανία, τα διακυβεύματα για τη Ρωσία ήταν παρόμοια – μια μάχη για την ίδια την ψυχή του έθνους του και του λαού της (!). Ο συγκεκριμένος  ιερέας  δεν ήταν ο μόνος. Τα λόγια του χρησιμοποιήθηκαν  πρόσφατα από τον  διαβόητο, μετερνιχικό και  φασιστικών προεκτάσεων γνωστό  Ρώσο προπαγανδιστή Βλαντιμίρ  Σολοβίοφ (αγαπημένος του Πούτιν). Οι  αποτυχημένοι εντελώς Ρώσοι  στρατιωτικοί διοικητές υπενθύμισαν επίσης επανειλημμένα στους στρατιώτες τους ότι διεξάγουν έναν «ιερό πόλεμο» ενάντια στις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων ως  και τον ίδιο τον Σατανά,(!) ένα επιχείρημα που χρησιμοποίησε και ο  ανιστόρητος Πούτιν κατά την ομιλία του για την προσάρτηση στο Κρεμλίνο(αφού άφησε για λίγο τα ανεκδιήγητα περί Νεοναζιστών). Πράγματι, η διακήρυξη από τον Πούτιν για τη δικαιοδοσία της Μόσχας σε περιοχές που δεν ελέγχουν καν τα Ρωσικά στρατεύματα μου θύμισε τη διακήρυξη του  αρχιδολοφόνου  αρχηγού Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι για τη δικαιοδοσία του Ισλαμικού Κράτους σε ολόκληρο τον Μουσουλμανικό κόσμο.

Όσο άβολο κι αν είναι να αποδεχθούμε  ότι η Ρωσία μπορεί να είναι σε καλό δρόμο  για να γίνει ένα πυρηνικό” ισοδύναμο” του ISIS, οι Ρωσικές αφηγήσεις για τον πόλεμο ως  και η συμπεριφορά των Ρωσικών στρατευμάτων μέσα σε αυτό μοιράζονται πολλές πτυχές της παγκόσμιας τζιχάντ ως «κίνημα οργής». Και οι δύο φαίνεται να στοχεύουν στην αποκαλυπτική ιδεολογία και τη μηδενιστική βία. Αν ο Πούτιν προσυπογράψει προσωπικά την αφήγηση του «ιερού πολέμου», μπορεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα απλώς για να δείξει ότι δεν θα σταματήσει σε τίποτα για να επικρατήσει σε έναν τόσο αιώνιο αγώνα για την υπεράσπιση της Μητέρας Ρωσίας.

Ακόμα κι αν η Ρωσία διεξάγει τον πόλεμό της για τους “αδιαπραγμάτευτους ” λόγους ταυτότητας που είναι περιτυλιγμένοι σε θρησκευτικό ζήλο, αυτό σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τη Δύση να ενδώσει στον πυρηνικό της εκβιασμό.Φυσικά, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε την κατάσταση του μυαλού του Πούτιν. Όσο τρομακτικό κι αν είναι, η υποστήριξη της Ουκρανίας δεν είναι, σε αυτό το σημείο, απλώς θέμα αρχής. Η ενεργοποίηση του εκβιασμού της Ρωσίας δεν αποτρέπει το καταστροφικό κόστος της πυρηνικής κλιμάκωσης. Απλώς μετατοπίζει αυτό το κόστος μακριά από τη Ρωσία και στο μέλλον, καλώντας άλλα πυρηνικά κράτη να κάνουν την ίδια κίνηση για τις κατακτήσεις τους, κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και σπείρες κλιμακωτών συγκρούσεων.

Το πυρηνικό κροτάλισμα της Ρωσίας έχει μετατοπίσει τα διακυβεύματα του πολέμου. Τώρα, διακυβεύεται η επιβίωση του παγκόσμιου καθεστώτος μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων και υλικών  (ειδικά του 1968) ,  κάτι που ακόμη και οι περισσότεροι κυνικοί ρεαλιστές δεν μπορούν να  το εγκαταλείψουν εύκολα.. Εξάλλου, η σταθερότητα μεταξύ της Κίνας, της Ινδίας και του Πακιστάν βασίζεται, εν κυρίως στο πυρηνικό ταμπού. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Πούτιν να καταλάβει ότι έχει ακόμα χρόνο να περιγράψει μια απώλεια με τέτοιο τρόπο ώστε ο Ρωσικός λαός να τον θυμάται ως οραματιστή που προδόθηκε από τους ψεύτες  και αν επαρκέστατους στρατηγούς του. Αλλά αν πυρηνικά πυροβολήσει την Ουκρανία, πιθανότατα θα τον θυμούνται ως τρελό, αν υπάρχει ακόμα κάποιος που να  τον θυμάται.

*O Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος είναι Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής

Με πληροφορίες από: Ambassadorsatlarge.com

Photo: Tripadvisor.ru

(To άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή:Ambassadorsatlarge.com

Related Post

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *