Με μια αιχμηρή παρέμβαση στη Ναυτεμπορική, ο Μελέτης Μελετόπουλος επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον Ιωάννη Καποδίστρια, όχι ως ιστορικό “πορτρέτο”, αλλά ως πολιτικό και ηθικό μέτρο σύγκρισης για τη σημερινή Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Μελετόπουλο, ο Καποδίστριας «δεν ήταν ανήθικος ούτε ιδιοτελής» και ακριβώς αυτό –όπως υποστηρίζει– είναι που ενοχλεί «κάποιους» στη χώρα μας. Δεν είναι δηλαδή η ιστορική ερμηνεία, ούτε τα γεγονότα του 19ου αιώνα που προκαλούν αντιδράσεις. Είναι η επικαιρότητα του παραδείγματος.
«Το αντιπαράδειγμα» που εκθέτει
Ο Μελετόπουλος χαρακτηρίζει τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας ως «αντιπαράδειγμα»: μια μορφή που, όταν προβάλλεται, αναγκάζει την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Γιατί ο Καποδίστριας, όπως λέει, δείχνει «πώς πρέπει να είναι ένας ηγέτης» — όχι ως ρητορικό σχήμα, αλλά ως στάση ζωής και δημόσιας υπηρεσίας.
Στην ίδια λογική εντάσσει και την κριτική του στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, μιλώντας για έναν «εσμό» που επικρατεί στη χώρα, με πρόσωπα που προβάλλονται και επιβραβεύονται, παρά το ότι –κατά τον ίδιο– εκπέμπουν εικόνα «ανήθικου και έγκλιτου βίου». Η σύγκριση είναι ωμή και σκοπίμως αμείλικτη: όσο πιο καθαρό εμφανίζεται ένα πρότυπο δημόσιας ακεραιότητας, τόσο πιο έντονα αποκαλύπτεται το έλλειμμα της εποχής.
Η ουσία της σύγκρουσης δεν είναι ιστορική
Το κομβικό σημείο της παρέμβασής του είναι ότι η σύγκρουση γύρω από τον Καποδίστρια –σε όποια μορφή κι αν εκδηλώνεται, από δημόσια σχόλια μέχρι πολιτιστικές αντιπαραθέσεις– δεν αφορά κυρίως την ιστορία. Αφορά την ηθική νομιμοποίηση του σήμερα.
Με άλλα λόγια, ο Μελετόπουλος υποστηρίζει ότι ο Καποδίστριας, ως πρόσωπο χωρίς ιδιοτέλεια και χωρίς “σκιές” ηθικής, λειτουργεί σαν μέτρο που ακυρώνει τα άλλοθι. Και όταν ένα πρόσωπο του παρελθόντος μπορεί να σταθεί ως αυστηρός κριτής της σύγχρονης πολιτικής συμπεριφοράς, τότε γίνεται επικίνδυνο για όσους έχουν χτίσει ισχύ μέσα από συμβιβασμούς, πελατειακές λογικές ή δημόσιες περσόνες χωρίς πραγματικό βάθος.
Ένα πρόσωπο-σύμβολο για τη σημερινή κρίση ηγεσίας
Η παρέμβαση του Μελετόπουλου, στην ουσία της, δεν είναι αγιογραφία. Είναι πολιτικό σχόλιο για την κρίση ηγεσίας και για την κρίση προτύπων. Ο Καποδίστριας χρησιμοποιείται ως παράδειγμα ενός ηγέτη που δεν “χώρεσε” εύκολα ούτε στην εποχή του – και, κατά τον Μελετόπουλο, δεν “βολεύει” ούτε σήμερα, ακριβώς επειδή δεν προσφέρεται για εύκολες αφηγήσεις, ούτε για κομματική εκμετάλλευση.
Το συμπέρασμα που αφήνει είναι σαφές: όταν η Ελλάδα δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με τον Καποδίστρια, δεν φταίει το παρελθόν. Φταίει ότι το παρελθόν –μέσα από μια τέτοια μορφή– υπενθυμίζει τι θα έπρεπε να είναι η δημόσια ζωή και πόσο απέχει από αυτό που συχνά προβάλλεται ως “κανονικότητα”.
Ακούστε την παρέμβασή του:
Related Post
Leave a comment