Τα πρώτα χρόνια

Ο Μπράντο γεννήθηκε στην Ομάχα της πολιτείας Νεμπράσκα των ΗΠΑ. Το 1935, οι γονείς του χώρισαν και ο μικρός Μπράντο μαζί με τα δύο του αδέλφια ακολούθησε την μητέρα του στην Αγία Άννα στην Καλιφόρνια. Το 1937, οι γονείς του συμφιλιώθηκαν και εγκαταστάθηκαν στο Λίμπερτυβιλ κοντά στο Σικάγο.

Το 1944 ανέλαβε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στην δραματική θεατρική κωμωδία Θυμάμαι τη μαμά (I Remember Mama), που παίχθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Η παράσταση απέτυχε οικονομικά, αλλά οι κριτικές για τον Μπράντο ήταν ιδιαιτέρως καλές. Το 1947, ανέλαβε τον ρόλο του Στάνλεϋ Κοβάλσκι στο θεατρικό δράμα του Τ. Γουίλιαμς Λεωφορείο ο Πόθος (A Streetcar Named Desire) σε σκηνοθεσία του Ηλία Καζάν.

Φορτωμένος με υπέρογκα χρέη και υπέρβαρος ο Μάρλον Μπράντο πέθανε από πνευμονικό οίδημα, από ζάχαρο κι από καρκίνο σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες την 1 Ιουλίου του 2004.

Ο πρώτος του ρόλος

Ο Marlon Brando υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Για μερικούς, υπήρξε ο κορυφαίος, και χαρακτηρίζεται ως ο άνθρωπος που άλλαξε μια για πάντα την τέχνη της υποκριτικής. Σαν άνθρωπος είχε πολλά θέματα, τα οποία προέκυψαν από μικρή ηλικία, έχοντας έναν σκληρό πατέρα και μια αλκοολική μητέρα.

Η λύση στα προβλήματά του ήταν η υποκριτική. Την χρησιμοποιούσε σαν φάρμακο, σαν ανάγκη, κι αν έχεις κάτι ανάγκη το σέβεσαι και το τελειοποιείς. Μετά την αποβολή του από την στρατιωτική ακαδημία, έγινε εργάτης, μέχρι που ο πατέρας του αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την μόρφωσή του. Μετακόμισε από την Όμαχα στην Νέα Υόρκη και ξεκίνησε να σπουδάζει υποκριτική. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ σε ηλικία 20 ετών.

Τον Ιούλιο του 1947, το θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος» έψαχνε πρωταγωνιστές. Η αρχική συμφωνία με τον John Garfield δεν επισημοποιήθηκε ποτέ. Τα ονόματα έπεφταν βροχή. Μέσα σε αυτά, ήταν κι εκείνο του 23χρονου Brando, του οποίου το παρουσιαστικό και η καταγωγή ταίριαζε απόλυτα στον ρόλο του Stanley Kowalski.

O Elia Kazan που σκηνοθέτησε το έργο στο Μπρόντγουεϊ, τον έστειλε στο εξοχικό του συγγραφέα και σεναριογράφου του έργου Τένεσι Ουίλλιαμς. Το σπίτι του ήταν γεμάτο από κόσμο που ήθελε να παίξει τον ρόλο του Kowalski. Το σπίτi του είχε χαλασμένα υδραυλικά και είχε αρχίσει να πλημμυρίζει ενώ είχε κοπεί και το φως. Ο Brando έφτασε εκεί νωρίς, αλλά κάθισε για αρκετή ώρα στην παραλία.

Εμφανίστηκε στο σπίτι του Ουίλιαμς το σούρουπο. Ο Ουίλιαμς εντυπωσιάστηκε από το παρουσιαστικό του και περίμενε να ξεκινήσει την οντισιόν του. Όμως ο Brando είδε τι συνέβαινε στο σπίτι και προτίμησε να κάνει κάτι άλλο: να επισκευάσει όλες τις ζημιές.

«Πρώτα έχωσε το χέρι του στην πλημμυρισμένη τουαλέτα και έφτιαξε την αποχεύτευση. Ύστερα ασχολήθηκε και με το ρεύμα. Μέσα σε μια ώρα, όλα λειτουργούσαν. Θα πίστευες ότι είχε περάσει ολόκληρη την προηγούμενη ζωή του επισκευάζοντας αποχετεύσεις», έγραψε ο Τένεσι Ουίλιαμς στα απομνημονεύματά του.

Και συνέχισε. «Ύστερα διάβασε το σενάριο δυνατά, όπως θα ήταν αν βρισκόταν στην σκηνή. Ήταν η πιο συγκλονιστική ανάγνωση που είχα ακούσει ποτέ και ο ρόλος το Stanley Kowalski ήταν δικός του. Κοιμήθηκε την νύχτα, τυλιγμένος με ένα παλιό πάπλωμα στο πάτωμα».

Η παράξενη αυτή οντισιόν, έδωσε στον Marlon Brando τον πρώτο μεγάλο ρόλο της καριέρας του. Οι κριτικές που πήρε ήταν διθυραμβικές και ο Τένεσι Ουίλιαμς κέρδισε το βραβείο «Πούλιτζερ». Τέσσερα χρόνια αργότερα πρωταγωνίστησε και στην μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο, κερδίζοντας την πρώτη υποψηφιότητά του για Όσκαρ. Επίσης, προτάθηκε για Όσκαρ και για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στις ταινίες Βίβα Ζαπάτα (Viva Zapata!, 1952) και Ιούλιος Καίσαρ (Julius Caesar, 1953).

Η ώρα του ΄Οσκαρ

Τελικά, ο Μπράντο τιμήθηκε με ΄Οσκαρ Α΄Ανδρικού Ρόλου το 1954 για τον ρόλο τού Τέρρυ Μαλλόυ στην ταινία του Καζάν,  Ηλία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront).

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και καθ’ όλη την δεκαετία του 1960, ο Μπράντο πρωταγωνίστησε σε μέτριες έως κακές ταινίες που δεν ανταποκρίνονταν στο υποκριτικό του ταλέντο. Η επιστροφή του Μπράντο σε σημαντικούς ρόλους έγινε με τις ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο νονός (The Godfather, 1972) και Αποκάλυψη τώρα (Apocalypse Now, 1979). Για τον ρόλο τού Βίτο Κορλεόνε στον Νονό, ο Μπράντο τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ, αλλά αρνήθηκε να παραλάβει ο ίδιος το βραβείο, διαμαρτυρόμενος έτσι για την κακομεταχείριση των αυτοχθόνων Ινδιάνων στις ΗΠΑ. Μία άλλη ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε ο Μπράντο και η οποία προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις κριτικών για τον ερωτισμό της ήταν το Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι (Last Tango in Paris, 1972) σε σκηνοθεσία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.

Τα τελευταία χρόνια

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπράντο ανέλαβε ρόλους και πάλι σε μέτριες έως κακές ταινίες, με εξαίρεση τις ταινίες Μια σκληρή, λευκή εποχή (A Dry White Season, 1989, υποψ. για Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου), Ο αρχάριος (The Freshman, 1990) και Ντον Χουάν ΝτεΜάρκο (Don Juan DeMarco, 1995).

Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησεέντεκα παιδιά, από τις συζύγους του, τις ερωμένες του καθώς και από υιοθεσία

Η ταραγμένη προσωπική ζωή

Η προσωπική ζωή του Μπράντο υπήρξε το ίδιο ταραγμένη με την επαγγελματική του ζωή. Πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την αποκατάσταση των αυτοχθόνων Ινδιάνων των ΗΠΑ. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε έντεκα παιδιά, από τις συζύγους του, τις ερωμένες του καθώς και από υιοθεσία. Αγάπησε με πάθος την Ταϊτή και έζησε εκεί για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του. Τον Μάιο του 1990, ο πρωτότοκος γιος του Μπράντο, ο Κριστιάν, δολοφόνησε τον εραστή της ετεροθαλούς αδελφής του, Τσεγιέν. Αργότερα ο Κριστιάν καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ετών, ενώ η Τσεγιέν αυτοκτόνησε σε ηλικία 25 ετών το Απρίλιο του 1995.

Φορτωμένος με υπέρογκα χρέη και υπέρβαρος ο Μάρλον Μπράντο πέθανε από πνευμονικό οίδημα, από ζάχαρο κι από καρκίνο σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες την 1 Ιουλίου του 2004.

Δείτε τις δέκα καλύτερες εμφανίσεις του μεγάλου ηθοποιού (βίντεο)