Του Αγγελή Βλάχου∗

Την περασμένη Τετάρτη, πολλά μέλη της ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΤΩΡΑ, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε την Ένωση Μικρασιατών της Νέας Ερυθραίας οπού ξεναγηθήκαμε στο Μουσείο της Ένωσης από τον Προέδρο της, τον κύριο Κυριάκο Μαρτάκη, από τον οποίο ακούσαμε πολλές ενδιαφέρουσες συγκινητικές ιστορίες και λεπτομέρειες για τα διάφορα εκθέματα. Μια από αυτές τις ιστορίες αφορά την επιθυμία των Μικρασιατών που παρακαλούσαν τους επισκέπτες της χαμένης τους πατρίδας, στο γυρισμό τους να τους φέρουν μαζί τους και λίγο χώμα, μέσα σ ένα πουγκί, για να το πάρουν μαζί τους στη τελευταία τους κατοικία και με αυτό να στρώσουν το δρόμο όπου θα αντάμωναν τους χαμένους δικούς στους. Εγώ που έχω μια ιδιαίτερη σχέση με την ιερότητα του πάτριου χώματος, έμεινα άφωνος από συγκίνηση στο άκουσμα αυτής της επιθυμίας των Μικρασιατών και για λίγο νόμισα πως κάτι θέλανε να μου πούν εμένα προσωπικά. 

Αλλά το αποκορύφωνα της συγκίνησής μου έγινε λίγο αργότερα όταν στο βήμα της οργάνωσης πήρε το λόγο Κύριος Ευάγγελος Αποστόλου από τον οποίο και ακούσαμε περισσότερες αναφορές για το χώμα. (Σημ: Ο κ. Ευάγγελος Αποστόλου είναι Πατήρ του Θεοχάρη Αποστόλου, υποψηφίου για Δημοτικός σύμβουλος με την παράταξή μας). Ένιωσα πως δεν ήταν τίποτα τυχαίο και πως το σύμπαν συνωμότησε να βρεθώ σε αυτό το χώρο και να ακούσω, για μια ακόμα φόρα, το θρήνο της ψυχής του Έθνους των Ελλήνων και να προσκυνήσω στο Ναό της αιώνιας επιστροφής. Αισθάνομαι πως μου δόθηκε εκ νέου κάποια θεία εντολή για να συνεχίσω τον αγώνα για την αποστολή του Πάτριου Χώματος.

Παραθέτω αυτούσια την συγκινητική ομιλία του κ. Αποστόλου:

«ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΜΕΝ – ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΔΕ….»

1. Καλησπέρα σας, φίλες και φίλοι, χαίρομαι που «Η Ενωση Μικρασιατών», μου δίνει το βήμα, για να επικοινωνήσω μαζί σας.(Ευχαριστώ, τον Πρόεδρό της, τον κ. Κυριάκο Μαρτάκη και την αξιόλογη ομάδα του).
2. Είσαστε, στις ρίζες σας, πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς, όμως το νοιώθω, ότι σημείο αναφοράς και έμπνευσής σας, παραμένει η αναγκαστική και άδικη προσφυγιά. (Εξάλλου και εμένα, ο παππούς μου ήλθε πρόσφυγας, από το Μπουρνόβα, στη Σάμο. Ο παππούς της συζύγου μου, ονόματι Θυμιανός, ήταν από τα Πριγκηπονήσια).
3. Γι’αυτό, ήταν συνειδητή έπιλογή μου να υπηρετήσω για 29 συναπτά έτη, «το Αναξαγόρειο» Λύκειο Ν. Ερυθραίας, που το αποκαλούσα «πνευματικό μάτι» και ζητούσα να το αγαπάτε. Και το ζητούσα, γιατί οι πρόγονοί σας κουβάλησαν μαζί τους: α) μια ζωντανή πνευματική κληρονομιά και συνάμα, άσβεστο το καντήλι της παρηγοριάς, ότι ο Χριστός και η Παναγία είναι μαζί τους. Μέσα στους μποξάδες τους έβαλαν κρυφά, όλοι τους, ένα εικόνισμα, μια φωτογραφία αγαπημένου τους προσώπου, λίγο χώμα από την ιερή τους Γη. ΄Ηταν η μονάκριβη περιουσία τους, αφού όλη την υλική τους περιουσία αναγκάστηκαν, να την αφήσουν. Πήραν μαζί τους, το κλάμα τους, για τα αγαπημένα – χαμένα τους, πρόσωπα (κάθε μία ξεριζωμένη οικογένεια, άφηνε πίσω της, κάποιον σκοτωμένο ή αιχμαλωτισθέντα, για τα τάγματα εργασίας, Αγαπημένο της). Στο πρόσωπό τους χαρακώνονταν ο φόβος και ο πόνος, από την φρικιαστική συμπεριφορά των διωκτών τους, Τσετών. Όμως, στα μάτια τους καθρεπτίζονταν η Ανατολή, μιάς νέας ζωής. Και η βάρκα της Ελπίδας, έγινε βάρκα Σωτηρίας.
4. ΄Ηλθαν, να κουρνιάσουν στην αγκαλιά της Μάνας – Ελλάδας. Βέβαια κάποιες φορές αποδείχθηκε Μητριά. Διέμειναν σε αντίσκηνα και παραπήγματα. Κοιμήθηκαν κατάχαμα και άκουσαν την ανάσα της Μάνας–Γης. Ένιωσαν το χώμα, αλλά δεν έγιναν χώμα ποτέ, γιατί ήταν υπερηφάνες και ήθελαν να πετύχουν. Και τα κατάφεραν: α) Διακρίθηκαν στην επιχειρηματικότητα β) Εφάρμοσαν νέες καλλιεργητικές μεθόδους (Η Γη που τους δόθηκε, ποτίσθηκε με τον τίμιο ιδρώτα τους και το αλέγκρο μεράκι τους). ΄Ηταν Μερακλήδες οι πρόσφυγες – προγονοί σας. Τους άρεσε το Ωραίο και το Αληθινό (πολλοί προσέφεραν στα γράμματα και στις τέχνες). Οι γυναίκες διέθεταν νοικοκυροσύνη, ήταν ανοικτά μυαλά και ένιωθαν ίσες με τους άνδρες. Αγαπούσαν το τραγούδι, το χορό, την διασκέδαση. Με μία λέξη τη Ζωή.
Συμπερασματικά, ήταν ένα βήμα, πιο μπροστά, από τους γηγενείς συντηρητικούς, Είναι αληθινό ότι αρκετές φορές διαφοροποιήθηκαν ή συγκρούσθηκαν μαζί τους, κάτάφεραν όμως να αφομοιωθούν τελικά, να συνυπάρξουν και να συμπορευθούν.
5. Είναι η μοίρα της Ελλάδας, εκεί που σκοντάφτει, να ξανασηκώνεται. Εκεί που πεθαίνει, να ανασταίνεται. Η Ανάσταση δεν είναι μόνο με τα έθιμα και τις παραδόσεις, Είναι η ουσία της Χριστιανικής θρησκείας της, (και οι πρόγονοί σας και πιστεύω και εσείς, ένιωθαν στην ψυχή τους ως οι φρόνιμες Παρθένες της Ευαγγελικής περικοπής. Προσδοκώ και πιστεύω ότι τιμάτε τις ιερές ιστορικές και θρησκευτικές παρακαταθήκες. Μην ακούτε λοιπόν και προπαντός, μη δέχεσθε ότι η Σφαγή της Σμύρνης ήταν ένας Συνωστισμός, Σειρήνες άγνοιας και σκοπιμότητας πάντα θα υπάρχουν. Είμαστε όμως αρκετά ευφυείς για να μη γίνουμε Λωτοφάγοι. Αλλά ούτε να δεχόμαστε, να μας ποτίζουν, με το νερό της Λήθης και Σιωπής.
6. Η Ν . Ερυθραία, αυτοδιοικητικά συνυπάρχει, με την Εκάλη και την Κηφισιά. Έχουμε πλέον κοινά οράματα, ενδιαφέροντα, στόχους. Βέβαια η κάθε πόλη κρατάει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της, αλλά συμπλέουμε, στην πρόοδο. Κάθε ημέρα αντιμετωπίζεται ή πρέπει να αντιμετωπίζεται, ως το σταθερό βήμα της Επανεκκίνησης. Είναι σημαδιακό αλλά κα ουσιαστικό, που και ο Συνδυασμός του υποψηφίου Δημάρχου Γιώργου Παπαδόπουλου έχει το λογότυπο: «Επανεκκίνηση». Δεν κάνω συσχετισμό, ούτε παραλληλισμό, με την Επανεκκίνηση, που πέτυχαν οι πρόγονοί σας. Όμως ευελπιστώ να είναι σημαδιακό, γιατί έτσι ο Δήμος μας θα αποκτήσει το ανθρώπινο πρόσωπο του και τη χαμένη του Αίγλη. 
Μην οριοθετήσετε την παρέμβαση μου αυτή αλλά ανοίξτε την καρδιά σας, στη διαχρονική αλήθεια, ότι οι ρίζες της λαβωμένης ιστορίας σας, σας τρέφουν, για να παραμείνουν εσαεί. Οι Αλλοτινές Πατρίδες, Αλησμόνητες, Είναι αλήθεια, ότι ο χρόνος επουλώνει τις πληγές, αλλά δεν σβήνει ποτέ τις Μνήμες, Όμως δυστυχώς, για κάποιους πολιτικούς οι Μνήμες έχουν ξεθωριάσει. Ο λαός όμως της Ν. Ερυθραίας ξέρει να φυλάει «Θερμοπύλες».
8. Κλείνοντας , σας κοιτώ κατάματα και με ειλικρίνεια, σας λέω: Για την ομιλία μου αυτή, (άτυπο μνημόσυνο), η αιτία είσαστε εσείς, Αφορμή είναι η αξιόλογη και αξιόμαχη ομάδα του Γιώργου Παπαδόπουλου, στην οποία συμμετέχει και ο γιός μου, Θεοχάρης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο.

∗ Ο Αγγελής Βλάχου PhD είναι Πολιτικός Επιστήμων και Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Κηφισιάς / Νέας Ερυθραίας / Εκάλης με την “Επανεκκίνηση Τώρα”

Share on Facebook

Tweet