Breaking News
ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΞΑΝΑ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΑΤΟ: ΝΑ ΣΥΜΜΑΖΕΥΤΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΕΝΑΕΡΙΟ ΧΩΡΟ ΜΑΣ
ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ – ΣΤΟ 12% ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
«ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ» ΑΠΟ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΚΟΡOΝΟΪΟΥ: ΜΕΣΑ ΙΟΥΛΙΟΥ Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ, ΘΑ ΑΥΞΗΘΟΥΝ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΤΡΑ ΧΘΕΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΖΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ
ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΠΥΡΑΥΛΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΔΗΣΣΟ- ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 17 ΝΕΚΡΟΙ
ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΠΑΙΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ F-16 ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
ΚΙΝΑ: «ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΑΤΑΙΕΣ» ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΝΑ ΜΑΣ «ΣΠΙΛΩΣΕΙ»
ΦΟΝ ΝΤΕΡ ΛΑΙΕΝ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ: Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΜΙΑ “ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ”
ΓΑΛΛΙΑ: Ο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΒΟΡΕΙΑ ΚΟΡΕΑ: ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ “ΞΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ” ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ COVID ΣΤΗ ΧΩΡΑ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΙΔΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ»

Γράφει ο Γιώργος Καράμπελιας*

Το ναυάγιο της αφελούς εμποροκρατικής Ευρώπης στα αιμάτινα λασποχώραφα της Ουκρανίας σηματοδοτεί παράλληλα, για εμάς στην Ελλάδα, όχι μόνο τον ενταφιασμό της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης αλλά και το οριστικό τέλος της μετεμφυλιακής ιδεολογίας στο σύνολό της.

Πράγματι ολόκληρη η ελληνική μεταπολεμική ιδεολογία για εβδομήντα χρόνια σχεδόν είχε κτιστεί πάνω σε ένα δίπολο: Το συμφέρον με τη Δύση, η καρδιά με τη σοβιετική και, στη συνέχεια, τη ρωσική πολιτική. Ενώ μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, η Ελλάδα παραμένει γεωπολιτικά μέρος του ΝΑΤΟ και εν συνεχεία της ΕΟΚ/Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδεολογικά θα ηγεμονεύεται από ένα κράμα Δύσης και σοβιετικής και ρωσικής Ανατολής.

Μάλιστα το γεγονός ότι ο διαχρονικός αντίπαλος της Ελλάδας η Τουρκία ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης είχε εχθρικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, υποχρέωνε ακόμα και το ελληνικό κράτος να διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με την ΕΣΣΔ και με τη Ρωσία. Και αυτό συνέβαινε παρά τη συμμετοχή της στους δυτικούς οργανισμούς. Επρόκειτο για μια διαχρονικά ορθή ελληνική πολιτική, καθώς στηριζόταν στο γεγονός της αντιμετώπισης ενός κοινού αντιπάλου, ένα ιδιότυπο ανισοσκελές μεν αλλά πραγματικό τρίγωνο. Γι’ αυτό και μέσα σε μια τέτοια συνθήκη ακόμα και οι έντονα οι φιλορωσικές τάσεις έμοιαζαν φυσιολογικές και η δράση των ποικίλων ρωσικών ή φιλορωσικών δικτύων δε φαινόταν να ενοχλεί ιδιαίτερα κανέναν .

Ωστόσο, το ελληνορωσικό ειδύλλιο θα αρχίσει να πλήττεται εξαιτίας της ίδιας της ρωσικής πολιτικής. Αρχικώς, η Ρωσία του Πούτιν θα αρνηθεί να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ για χάρη της Ελλάδας, σε μια στιγμή που είχε υπογραφεί ο Nord Stream 2 – γι’ αυτό και δεν θα χρηματοδοτήσει την κυβέρνηση Τσίπρα, γεγονός που θα ψυχράνει τις φιλορωσικές δυνάμεις.

Μετά την αποτυχία του φιλοδυτικού πραξικοπήματος εναντίον του Ερντογάν, το καλοκαίρι του 2016, τα πράγματα θα ανατραπούν σε βάθος. Το πραξικόπημα θα αποτύχει με τη συνεπικουρία των Ρώσων και θα ανοίξει ο δρόμος για την άτυπη αλλά εξαιρετικά ισχυρή μέχρι σήμερα ρωσοτουρκική συμμαχία.

Συμμαχία η οποία εδράζεται σε εξαιρετικά ισχυρά κοινά συμφέροντα, οικονομικά και γεωπολιτικά: S-400, Συρία, Λιβύη, Ναγκόρνο Καραμπάχ, τεράστιες οικονομικές σχέσεις, πυρηνικά εργοστάσια που ανοίγουν το δρόμο για τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ερντογάν,, αγωγοί υδρογονανθράκων. Και καθώς η Ρωσία θα μεταβληθεί σε στρατηγική σύμμαχο της Τουρκίας, θα θεωρήσει την Ελλάδα χώρα δευτερεύουσας σημασίας. Στη συνέχεια θα στηρίζει σχεδόν σε όλα τα θέματα την Τουρκία ακόμα και στη μετατροπή της Αγίας Σοφιάς σε τζαμί ή την αναγνώριση της «Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Άλλωστε η εισβολή στην Ουκρανία εντάσσεται σε έναν ευρύτερο αναθεωρητισμό ταυτόσημο για Ρωσία και Τουρκία. Πράγματι η υποχώρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας της Δύσης, έχει κινητοποιήσει τις λεγόμενες ‘παλαιές αυτοκρατορίες’, που αδιαφορούν εξ ίσου για ανθρώπινα δικαιώματα και τις δημοκρατικές αρχές καθώς και για την εθνική κυριαρχία των γειτονικών κρατών . Γι’ αυτό η Ρωσία ‘απειλείται’ από την αυτοδιάθεση της Ουκρανίας με τον ίδιο τρόπο που η Τουρκία ‘κινδυνεύει’ από την ελληνική ανεξαρτησία ή την παρουσία των Κούρδων στη Συρία και το Ιράκ.

Και επειδή την ίδια περίοδο, η τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου θα χτυπήσει κόκκινο, θα αρχίσει η σταδιακή απομάκρυνση των Ελλήνων από τη Ρωσία, όχι μόνο σε θεσμικό επίπεδο αλλά και στο ευρύτερο λαϊκό σώμα. Καθόλου τυχαία ο Πούτιν ήταν ο ξένος ηγέτης που μέχρι το 2015 αποσπούσε τις περισσότερες θετικές γνώμες που έφταναν κάποτε και το 70% ενώ το 2018 θα έχει «πέσει» στο 42%. Τέλος η ουκρανική Αντίσταση στην εισβολή , θα ολοκληρώσει τη διαδικασία και το ποσοστό των θετικών γνωμών θα πέσει στο 18% (διααΝΕΟσις, Απρίλιος 2022) .

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και το γεγονός ότι και για την Ευρώπη, με την εισβολή στη Ουκρανία, τέλειωσε η αμεριμνησία της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, και οι αυταπάτες της εμποροκρατικής λογικής της «Γερμανικής Ευρώπης» που είχε οδηγήσει στην ενεργειακή εξάρτηση από την Ρωσία με τεράστιες γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ή θα μετεξελιχθεί, σε μια αυθεντική ένωση των ευρωπαϊκών εθνών, με κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα και όχι απλώς μια ‘ζώνη του Ευρώ’– διαφορετικά το μέλλον της προβλέπεται δυσοίωνο. Και της Ελλάδας ακόμα περισσότερο, καθώς βρίσκεται στα σύνορα της και αντιμετωπίζει την νεοοθωμανική αναθεωρητική Τουρκία και τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα.

Και είναι προφανές πως εάν η Ρωσία πετύχει τον εκβιασμό της με την εισβολή στην Ουκρανία, θα προχωρήσει στη Μολδαβία, ή τη Γεωργία, θα επιχειρήσει να επιβληθεί στη Σκανδιναβία, να προκαλέσει εκ νέου αποσταθεροποίηση στα Βαλκάνια, κ.οκ. και προφανώς θα ανάψει το πράσινο φως για την Τουρκία.

Η Ευρώπη και η Ελλάδα σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό έχει στρατηγικό συμφέρον να δει τον Πούτιν να ηττάται. Άλλωστε μια Ρωσία που θα φερόταν ως ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό εθνικό κράτος εγκαταλείποντας τις αυτοκρατορικές ονειρώξεις της θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να συγκλίνει με την Ε.Ε. Όμως αυτό προϋποθέτει την πτώση του Πούτιν και την άνοδο δημοκρατικών δυνάμεων, όπως εκείνων του Ναβάλνυ – κάτι που ακόμα φαντάζει τόσο μακρινό.

Και το ίδιο συμβαίνει και τον ρωσικό λαό. Διότι ο Ευρασιατισμός του Πούτιν, απειλεί να την καταστήσει δορυφόρο της Κίνας. Η οριστική ρήξη με την Ευρώπη, σημαίνει μεγαλύτερη ανέχεια, σκληρότερη δικτατορία, αλλά και προβλήματα όχι μόνο στα Δυτικά αλλά και στα Ανατολικά και τα Νότια. Με την Κίνα στη Σιβηρία, με τον μουσουλμανικό κόσμο, που κερδίζει διαρκώς έδαφος. Στο εσωτερικό της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τα 145 εκατομμύρια πληθυσμό τα 20 εκατομμύρια είναι μουσουλμάνοι ενώ άλλα εκατό βρίσκονται στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Και παρακάτω τα 450 εκατομμύρια της Τουρκίας, του Ιράν του Αφγανιστάν του Πακιστάν…

*Ο Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. Γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Από το 1964 έως το 1967 ήταν φοιτητής της Ιατρικής και από το 1967 σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία. Από το 1964 έως το 1966 ήταν μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη και γραμματέας της οργάνωσης της Ιατρικής και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου της Σχολής. Από το 1966 μέχρι σήμερα δραστηριοποιείται εκτός κοινοβουλευτικών κομμάτων. Επί δικτατορίας το 1967 κρατήθηκε στην Ασφάλεια και στη Γαλλία συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του ’68», σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις. Στην Ελλάδα, μετά το 1974 δουλεύει σε εργοστάσια και οικοδομές και δραστηριοποιείται πολιτικά στα εργοστασιακά σωματεία και τις απεργιακές κινητοποιήσεις καθώς και σε κινητοποιήσεις υπέρ της Κύπρου. Το 1977 για τη συμμετοχή του σε διαδήλωση, εξέτισε δύο μήνες φυλακής στο Επταπύργιο. Από το 1975 έως το 1979 εξέδιδε το «Πολιτικό Δελτίο Πληροφόρησης» και τον «Εργατικό Αγώνα». Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, δημιουργείται το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και οι Εναλλακτικές Εκδόσεις με πάνω από 300 τίτλους έως το 2020. Υπήρξε μέλος της Οργάνωσης «Ρήξη» από το 1980-1989, ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων–Εναλλακτικών» 1989-1993. Ιδρυτικό μέλος της «Σπίθας», και μέλος της «συμβουλευτικής επιτροπής» της. Από τα ιδρυτικά στελέχη του Κινήματος Άρδην. Έχει γράψει πάνω από 40 βιβλία, αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Στη δεκαετία του 2000, επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στη μελέτη της ιστορίας. Από το 1995 εκδίδεται το περιοδικό Άρδην που συνεχίζει το 2006 εκδίδεται η εφημερίδα Ρήξη, το 2011 το επιστημονικό περιοδικό νέος Λόγιος Ερμής. Μετά το 1989, οι εξελίξεις τον οδηγούν στην υπογράμμιση του ρόλου του έθνους, καθώς και στην αναγνώριση της σημασίας της Ορθοδοξίας για την ελληνική ταυτότητα. Οδηγείται στην ολοκληρωτική απόρριψη του σχήματος Αριστερά-Δεξιά, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην Ελλάδα. Πιστεύει στην υπέρβαση οικονομισμού, κρατισμού του νεοφιλελευθερισμού, για μια κοινωνία όπου η οικονομία αποτελεί μία και μόνον από τις συνιστώσες της ανθρώπινης ζωής. Στόχος του είναι να προβληθεί ο «ελληνικός δρόμος» της σύνθεσης ατομικού και συλλογικού ως απάντηση στα αδιέξοδα του κολεκτιβισμού και του ατομικισμού. Η δημογραφική κατάρρευση, ο παρασιτικός εκσυγχρονισμός, η νεοοθωμανική απειλή, η πολιτισμική παρακμή, απειλούν τους Έλληνες με ιστορική έκλειψη. Κείμενα, αποσπάσματα από βιβλία του και βίντεο από τηλεοπτικές εκπομπές μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα www.ardin-rixi.gr

 

 

 

 

(Το άρθρο εκφράζει αποκλεστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη) 

Πηγή: Huffingtonpost.gr

Related Post

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *