Η ΓΑΛΛIΑ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣIΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗ «ΜΕΓAΛΗ ΑΝΤΙΚΑΤAΣΤΑΣΗ» ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟY ΠΟΛΙΤΙΣΜΟY;

Γράφει ο Giulio Meotti *

«Όπου επικρατήσει το ισλάμ, η επικράτηση διαρκεί για πάντα. Ο ισλαμισμός βασίζεται στο ισλάμ, στο οποίο δεν έχει κανείς δικαίωμα να ασκεί κριτική. Αλλά στις χώρες σας, επίσης παίζει έναν ρόλο στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου. Ο ισλαμισμός εκμεταλλεύεται αυτές τις αξίες. Εφόσον η δημοκρατία αποδέχεται όλες τις απόψεις, από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά, είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί και το ισλάμ. Όλοι αυτοί που δεν διαπράττουν επιθέσεις ή βίαιες πράξεις είναι, καταρχήν, προστατευμένοι από το κράτος δικαίου. Ο ισλαμισμός, έτσι, αμέσως βρίσκεται σε ένα κατακτημένο πεδίο. Είναι απαραίτητο να καταπολεμηθεί ο ισλαμισμός από την αρχή. Γιατί είναι σαν την υγρασία μέσα σε ένα σπίτι. Αρχικά, η απειλή είναι αόρατη, διεισδύει στους τοίχους, οι οποίοι σιγά σιγά καταρρέουν. Όταν συνειδητοποιείς ότι είναι πολύ αργά, πρέπει να καταστρέψεις τα πάντα προκειμένου να καθαρίσεις. Αυτό μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη αποστολή.

Η Γαλλία βρίσκεται στο στάδιο στο οποίο μόλις έχει ανακαλύψει ότι το ισλάμ διαβρώνει το σπίτι της».Mε αυτόν τον τρόπο ο Αλγερινός συγγραφέας Μπουαλέμ Σανσάλ περιέγραψε πρόσφατα στη L’Express το μέγεθος της ισλαμοποίησης της Γαλλίας. «Το 2050 θα είμαστε μία κατά το ήμισυ ισλαμική χώρα, το 2100 θα είμαστε μια ισλαμική δημοκρατία», σύμφωνα με τον Ερίκ Ζεμούρ, δημοσιογράφο και επίδοξο υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές το 2022. Αυτή η δύσκολη αλλά και συγκλονιστική πραγματικότητα την οποία αποκηρύσσει ο Ζεμούρ έχει γίνει συνείδηση από όλους, ακόμη και την Αριστερά. Ο ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν προέβλεψε την ίδια εξέλιξη, αποκαλώντας την «κρεολοποίηση έως το 2050».

Στο βιβλίο Grand Manipulateur ο δημοσιογράφος Μαρκ Εντεβέλντ αποκαλύπτει τι λέει κατ’ ιδίαν ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν για το ευαίσθητο θέμα της μετανάστευσης: «Οι εργαζόμενοι στο Μέγαρο των Ηλυσίων (σημ.: κατοικία του Γάλλου προέδρου) μου εκμυστηρεύτηκαν ότι στους πρόσφατους μήνες, ειδικά όσον αφορά το θέμα της μετανάστευσης, ο Μακρόν δεν έχει διστάσει να χρησιμοποιήσει, μπροστά στους συνεργάτες του, τις απόψεις του Ζεμούρ περί Μεγάλης Αντικατάστασης. Είναι κολλημένος σε αυτές».

Το φαινομενικό «λάθος» του Γάλλου ιστορικού Ζορζ Μπενσουσάν ήταν να διακηρύξει στο ραδιόφωνο ότι οι μετανάστες από τις χώρες της Μέσης Ανατολής αναθρέφονται με τον αντι-σημιτισμό από μικρή ηλικία, όπως «με το γάλα της μητέρας». Δικάστηκε για πρόκληση μίσους και τελικά απαλλάχθηκε μετά από τέσσερα χρόνια. Ο Μπενσουσάν πρόσφατα είπε στην Le Figaro τι συμβαίνει στη χώρα του: «Για λόγους ασφαλείας, τα Εβραιόπουλα έχουν εγκαταλείψει μαζικά την δημόσια εκπαίδευση. Στα προάστια, υπάρχει μια ατμόσφαιρα που ανακαλεί τις χειρότερες αναμνήσεις του εβραϊκού Μαγκρέμπ. Είναι μία γαλλική και όχι εβραϊκή ήττα, γιατί το σύνολο της γαλλικής κοινωνίας απειλείται από αυτό που σήμερα απειλεί τους Εβραίους. Η περιοχή Σεν-Σαιν Ντενί έχει απολέσει το 80% του εβραϊκού πληθυσμού της μέσα σε 20 χρόνια».

Ο Μπενσουσάν παρέχει κι άλλα εντυπωσιακά αριθμητικά στοιχεία: «Περισσότερες από πεντακόσιες περιοχές στη Γαλλία έχουν ανακηρυχθεί «ευαίσθητες». Για να το πούμε απερίφραστα, μιλάμε για αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους που υπόκεινται στον ισλαμικό νόμο». Αυτό είναι το σοκ που θα κρίνει τις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Η Γενική Διεύθυνση της Γαλλίας για την Εσωτερική Ασφάλεια (DGSI) έχει χαρτογραφήσει 150 περιοχές «υπό κατοχή» ισλαμιστών. Αυτές οι γειτονιές έχουν γίνει θύλακες στα χέρια των φονταμενταλιστών, οι οποίοι διαμορφώνουν τις περιοχές σύμφωνα με την ιδεολογία τους. Όπως η ίδια η λέξη «ισλάμ» υποδηλώνει, πρόκειται για μια ιδεολογία υποταγής. Σε μέρη όπως το Ρουμπαί, «η κατάσταση λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις», σύμφωνα με δηλώσεις του νομάρχη στη Le Figaro. Ή το κέντρο του Περπ[ινιάν, όπου «η επιθετικότητα, η διακίνηση ναρκωτικών, ο μουσουλμανικός κοινοτισμός, οι φυλετικές εντάσεις και βία» αναγκάζουν τους μη μουσουλμάνους να μετακομίσουν σε άλλα μέρη. Ή το Λεζ Ιζάρντ, ένα προάστιο της Τουλούζης, «όπου οι αραβικές συμμορίες ελέγχουν τους δρόμους μέσα σε μια ατμόσφαιρα φόβου». Ή το Γκρινί, μια περιοχή στα νότια προάστια του Παρισιού, «μια έκταση ανομίας». Ή στην Γκρενόμπλ.
Το εβδομαδιαίο Valeurs Actuelles περιγράφει την πόλη Τραπ: «Έχει 32.000 κατοίκους, 70% εκ των οποίων είναι μουσουλμάνοι, 40 με 50 διαφορετικών εθνικοτήτων. Οι περισσότεροι γεννήθηκαν εδώ, φορούν χιτζάμπ, κιαμί, σαρουέλ, τις παραδοσιακές μεσανατολίτικες ενδυμασίες. Η υποταγή είναι πλήρης.

Η εκκλησία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα πέντε τζαμιά». Ήδη από το 1997, η Le Monde Diplomatique δήλωνε ότι μια πόλη όπως η Ρουμπαί είναι κατά κύριο λόγο μουσουλμανική. Η Le Figaro κάνει λόγο για το Σερβάν, ένα τμήμα του Σεν-Σαιν Ντενί, κατοικία 50.000, το 90% των οποίων είναι ξένοι, και μια γειτονιά, το Επέλ, όπου η πλειονότητα είναι ήδη μουσουλμανική.

«Κάθε δύο εβδομάδες στη Γαλλία ένα τζαμί ιδρύεται και μια εκκλησία εξαφανίζεται», είπε ο Εντουάρ ντε Λαμάζ, πρόεδρος του «Παρατηρητηρίου για τη θρησκευτική κληρονομιά».

Γράφοντας στην L’Incorrect, ο Φρεντερίκ Σαιν Κλαιρ, πολιτικός αναλυτής, θύμισε ότι εάν, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, υπήρχαν περίπου 200 τζαμιά στην χώρα, τώρα υπάρχουν περισσότερα από 2.500. «Με τον τρέχοντα ρυθμό, στο τέλος του αιώνα θα υπάρχουν 10.000 τζαμιά…»

Δύο χιλιάδες στρατιωτικοί αξιωματούχοι υπέγραψαν μια επιστολή στον πρόεδρο Μακρόν και την κυβέρνηση, προειδοποιώντας ότι η Γαλλία είναι στο χείλος της κατάρρευσης και του εμφυλίου πολέμου, επειδή το κράτος έχει παραδοθεί στους ακραίους Μουσουλμάνους. Η επιστολή κυκλοφόρησε μετά από μια δημόσια έκκληση είκοσι απόστρατων στρατηγών και εκατοντάδων πρώην αξιωματικών, στην οποία κάνουν λόγο για «αποσύνθεση και εξισλαμισμό» σε εξέλιξη, καθώς και μετά από ένα έγγραφο που εστάλη στο κοινοβούλιο από άλλους στρατηγούς και αξιωματικούς, το οποίο διακήρυσσε ότι «είμαστε σε έναν υβριδικό πόλεμο, είναι πολύπλευρος και θα τελειώσει στην καλύτερη περίπτωση με έναν εμφύλιο πόλεμο και, στη χειρότερη, με μια βάρβαρη ήττα χωρίς γυρισμό».

Η Μασσαλία, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, σύμφωνα με το τελευταίο τεύχος του γαλλικού μηνιαίου περιοδικού Causeur, «είναι ήδη μουσουλμανική κατά το ένα τέταρτο. Η αναλογία των ανθρώπων μεταξύ 0-18 ετών με τους δύο γονείς μη Ευρωπαίους αυξάνεται ραγδαία σε αστικές περιοχές σε όλη τη Γαλλία, είναι μια ιστορική δημογραφική αλλαγή».

Μέσα σε μια περίοδο είκοσι ετών, μεταξύ 1998 και 2018, και σε όλη τη Γαλλία: «Ο αριθμός των γεννήσεων με τουλάχιστον έναν ξένο γονέα αυξήθηκε κατά 63,6%. Ο αριθμός των γεννήσεων με ξένους και τους δύο γονείς αυξήθηκε κατά 43%. Ο αριθμός των γεννήσεων με Γάλλους και τους δύο γονείς μειώθηκε κατά 13,7%». Η μελέτη επίσης αποκαλύπτει: «Οι μετανάστριες έχουν δείκτη γονιμότητας 2,73 παιδιά, ενώ οι ντόπιες γυναίκες 1,9. Η αντίθεση είναι ακόμη πιο έντονη αν λάβουμε υπόψη τα 3,6 παιδιά για τους Αλγερινούς, τα 3,5 των Τυνήσιων, τα 3,4 των Μαροκινών και τα 3,1 των Τούρκων, μεγέθη που είναι υψηλότερα από ό,τι στις χώρες καταγωγής τους…».

Η πόλη της Λυών είναι ήδη κατά το ένα τρίτο ισλαμική. Το 18% των νεογέννητων παιδιών στη Γαλλία έχει μουσουλμανικά ονόματα. Κατά τη δεκαετία του 1960, το αντίστοιχο μέγεθος ήταν 1%.

Ένα μέλος του «Παρατηρητηρίου για την Εκκοσμίκευση» αποκάλυψε ότι η περιοχή του Σαίν Ντενί μαστίζεται «από ένα σχέδιο ο σκοπός του οποίου είναι να επιβληθούν οι αρχές του πολιτικού ισλαμισμού». Το Bfmtv πήρε συνέντευξη από τον Φεουζί Μπενχαμπίμπ, κάτοικο του Σαίν Ντενί. Από την άφιξή του από την Αλγερία 25 χρόνια πριν, βρήκε στη Γαλλία την ιδεολογία από την οποία έφυγε από την πατρίδα του. «Για τους ισλαμιστές, είναι ζήτημα εξισλαμισμού της νεωτερικότητας, όχι εκσυγχρονισμού του ισλάμ». Ο Μπενχαμπίμπ ήθελε να δείξει στον δημοσιογράφο χειροπιαστά παραδείγματα της ισλαμοποίησης της πόλης του. Σε ένα κατάστημα παιχνιδιών στο Σαίν Ντενί, μπορείς να βρεις κούκλες τελείως καλυμμένες. Ένα αόμματο αρκουδάκι διακοσμεί τη βιτρίνα. «Στο ισλάμ, η εικόνα είναι ταμπού», εξήγησε. Σε βιβλιοθήκη στην ίδια περιοχή, τα ράφια είναι γεμάτα βιβλία όπως το La voie du musulman, ένα βιβλίο που αφήνουν στο κομοδίνο του κρεβατιού τους πολλοί τζιχαντιστές, το οποίο περιέχει λεπτομέρειες για τις ποινές που πρέπει να επιβάλλονται στους ομοφυλόφιλους: «Πέτα τους από το ψηλότερο κτήριο και αποτέλειωσέ τους με λιθοβολισμό».

Ο βαθμός εξισλαμισμού ξεπερνά το σημείο από το οποίο είναι πραγματικά αδύνατο να σταματήσει η διαδικασία της κοινωνικής και πολιτισμικής αποσύνθεσης. Η Γαλλία, σύμφωνα με τον Αλγερινό συγγραφέα Μπουαλέμ Σανσάλ, είναι εξαιρετικά κοντά στο σημείο αυτό: «Η μυστηριώδης αυτή απειλή, πραγματικά εξαερώνει την κοινωνία. Στο σημείο αυτό, εξαντλημένη, αποθαρρημένη, εισέρχεται σε μια διαδικασία σχετικής υποταγής, επειδή πιστεύει ότι θα κατευνάσει τον εχθρό δίνοντάς του όλο και περισσότερο έδαφος, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του και τελικά μετατρεπόμενη σε υποστηρικτή του. Σε ανθεκτικές κοινωνίες, η διαδικασία αυτή διαρκεί δέκα έτη, σε χαλαρές κοινωνίες όπως η Γαλλία, ένα έτος είναι αρκετό».

Ο Μισέλ Ουελμπέκ, στο πρόσφατο δοκίμιό του, προβλέπει ένα είδος αυτοκτονίας, στο οποίο «προσφέρεις τον λαιμό σου στο μαχαίρι του χασάπη». Ο συγγραφέας Αλαίν Φινκελκρώ έγραψε ότι «η ασταμάτητη πρόοδος αυτού του συστήματος με κάνει να σκέφτομαι ένα πάρτυ τσαγιού στο κατάστρωμα του Τιτανικού».

Το παγόβουνο είναι μπροστά στη Γαλλία. Το επόμενο έτος, η Γαλλία θα αποφασίσει αν θα προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό της ή να συνεχίσει να βουλιάζει. Είτε έτσι είτε αλλιώς, θα εξαπολύσει ένα τσουνάμι που δεν θα σταματήσει στα σύνορά της, αλλά αντιθέτως θα πλημμυρίσει όλη τη Δυτική Ευρώπη.

*Ο Giulio Meotti είναι ένας Ιταλός δημοσιογράφος που γράφει για θέματα Μέσης Ανατολής και Εβραϊκά. Είναι ισχυρός υποστηρικτής του Ισραήλ και ασκεί κριτική τόσο στην Καθολική Εκκλησία ^{[1] όσο} και στους Εβραίους που επικρίνουν το Ισραήλ, θεωρώντας τους ως υποστηρικτές του αντισημιτισμού. Κατηγορήθηκε για λογοκλοπή της δουλειάς άλλων δημοσιογράφων και έκτοτε εργάστηκε για την Il Foglio και την Arutz Sheva .Ο Meotti γεννήθηκε στο Arezzo , γιος ενός χρυσοχόου, ο οποίος είχε μια εκτεταμένη πελατεία πολύγλωσσων Εβραίων από τους οποίους ο Meotti λέγεται ότι είχε απορροφήσει την κοσμοπολίτικη προοπτική τους. ^[2]^[3] Αποφοίτησε από τη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας με διδακτορικό του George Steiner . ^[4]^[5]Κριτική των Εβραίων επικριτών του Ισραήλ Στο βιβλίο του Εβραίοι ενάντια στο Ισραήλ (2014) ^{[6] Ο} Meotti ανέλαβε να επιβάλει σε μεγάλο αριθμό Εβραίων επικριτών της συμπεριφοράς του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους , κατηγορώντας τους ποικιλοτρόπως για πνευματική προδοσία , εβραϊκό αντισημιτισμό, ότι μισούν τον εαυτό τους Εβραίους ^[3] ως που υποφέρει από αυτό που κατά την άποψή του ήταν μια «παθολογία» του εβραϊκού αντι-ισραηλισμού ή ως « εξοργισμένοι » ( squilibrati ) μισητές των Εβραίων». Ο κατάλογος των αξιοσημείωτων Εβραίων που επικρίνει για τη στάση τους απέναντι στο Ισραήλ και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων περιλαμβάνει τον George Steiner , τη φιλόσοφο Hannah Arendt , τον γαλλογερμανό πολιτικό Daniel Cohn-Bendit., ^[7], ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας Μπρούνο Kreisky , Pulitzer βραβείο-κερδίζοντας θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος Τόνι Kushner , σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ , ο Βρετανός ιστορικός Eric Hobsbawm , τη βιοηθική και ηθικός φιλόσοφος Peter Singer , ο Βρετανός πολιτικός Gerald Kaufman , Γάλλος δημοσιογράφος Jean Daniel , Γαλλικά δοκιμιογράφος Dominique Vidal , ο Αργεντινός ακτιβιστής για τα πολιτικά δικαιώματα Jacobo Timerman , ο ραβίνος Arnold Wolf φιλόσοφος Edgar Morin , ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνώνγια τα παλαιστινιακά δικαιώματα Richard A. Falk , ο Αμερικανός ιστορικός Norman Finkelstein , ο αγγλικός κινηματογράφος, ο σκηνοθέτης Mike Leigh , ο νευροεπιστήμονας Steven Rose και η σύζυγός του, η κοινωνιολόγος Hilary Rose , ο ραβίνος Michael Lerner , ο νομπελίστας δραματουργός Harold Pinter , η φιλόσοφος Judith Butler , ο ιστορικός Tony Judt , ο ανατολίτης μελετητής Maxime Rodinson , η Ιταλίδα μυθιστοριογράφος Natalia Ginzburg , ο Ιταλός γερμανιστής Cesare Cases , ο αντιφασίστας διανοούμενος Emilio Sereni, ο ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας Φράνκο Φορτίνι , ο Ιταλός δημοσιογράφος Γκαντ Λέρνερ , ο Ιταλός θεατρικός συγγραφέας και μουσικός Γίντις Μόνι Οβάντια , ^[7] ο Ισραηλινός βιοχημικός και φιλόσοφος του Ιουδαϊσμού Yeshayahu Leibowitz , ο Ισραηλινός ιστορικός Shlomo Sand , ο Ισραηλινός πολιτικός γεωγράφος Ιφτατσέλ Όρεν , ο Ισραηλινός πολιτικός επιστήμονας Neve Gordon , η Ισραηλινή δημοσιογράφος Amira Hass Ισραηλινός ιστορικός Moshe Zimmermann , ο Ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappé , ο Ισραηλινός θεωρητικός των συγκρούσεων Lev Grinberg, οι Ισραηλινοί ιστορικοί Tom Segev και Idith Zertal , ο Αργεντινός μουσικός και κόμικ Danny Ραμπίνοβιτς , οι ισραηλινές συγγραφείς Amos Oz , Νταβίντ Γκρόσμαν και ο Αβραάμ Yehoshua , η κοσμοπολίτικη μαέστρος Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ , και ο διπλωμάτης Martin Indyk , και οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος, όπως Γκέτο της Βαρσοβίας επιζών Marek Edelman , Marion Kozak (η μητέρα του David Miliband και του Ed Miliband ), ο κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman , ο αρχηγός της αντίστασης Stéphane Hessel , ο Ισραηλινός πολιτικός επιστήμονας Zeev Sternhell , ο Γάλλος ιστορικόςΟ Pierre Vidal-Naquet , ο συγγραφέας Primo Levi ^[7] και ο συγγραφέας Isaac Deutscher . ^[8]Η πολεμική του Meotti ενάντια σε Εβραίους συγγραφείς, στοχαστές και πολιτιστικές προσωπικότητες που επικρίνουν τις ισραηλινές ενέργειες περιγράφηκε ως «ζωηρή» από τον κριτικό Stefano Caviglia που γράφει για το Panorama . Ο Caviglia πρότεινε ότι η πραγματική αδυναμία των Εβραίων που είναι υπερβολικά επικριτικοί προς το Ισραήλ έγκειται στην υποτιθέμενη ανικανότητα να αντισταθούν στην «εξωτερική πίεση», σε αυτό που θεωρεί ότι είναι «ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί και να θεωρηθούν πολιτικά ορθοί από τους αναγνώστες ή τους φίλους τους (Εβραίοι και μη Εβραίοι) της ίδιας πολιτικής κλίσης». Ταυτόχρονα, πρόσθεσε, θα πρέπει να θυμάται κανείς ότι οι Εβραίοι έχουν μια διαρκή τάση για αντιπαραθέσεις, όπως συνοψίζεται στην παλιά παροιμία: «Δύο Εβραίοι, τρεις απόψεις». ^[7]Εργασία Από το 2003, ο Meotti γράφει για την ιταλική καθημερινή εφημερίδα Il Foglio , όπου είναι ο Πολιτιστικός Συντάκτης. Στο παρελθόν έχει γράψει άρθρα για τη δεξιά δεξαμενή σκέψης Gatestone Institute , ^{[ απαιτείται παραπομπή ]}The Wall Street Journal , ^[9]Commentary , National Review , η εφημερίδα εποίκων της Δυτικής Όχθης Arutz Sheva , Jerusalem Post , Fox News , Jüdische Allgemeine , Yedioth Ahronoth και FrontPage Magazine . ^[10]^[11]^[12]Το βιβλίο του A New Shoah: The Untold Story of Israel’s Victims of Terrorism , το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά και τα νορβηγικά, περιγράφηκε από τον ισραηλινό πρόεδρο Reuven Rivlin ως «μια πολύτιμη δημοσίευση που παρουσιάζει μια περιεκτική εικόνα των πολλών τρομοκρατικών πράξεων εναντίον Ισραηλινών πολιτών. ” ^[13]Κατηγορίες για λογοκλοπή Στα μέσα του 2012, ο Meotti κατηγορήθηκε από τον Marc Tracy στο Tablet ότι ήταν «σειριακός λογοκλοπής» επειδή ανέβαζε, ανομολόγητο, υλικό που γράφτηκε από άλλους δημοσιογράφους. Η κατηγορία επικυρώθηκε επίσης από τον Max Blumenthal, ο οποίος παρείχε πολλά άλλα παραδείγματα προφανών παραβιάσεων πνευματικών δικαιωμάτων. ^[14] Όταν αυτή η τεκμηρίωση έδειξε ότι ο Meotti είχε μια πρακτική αντιγραφής άλλων δημοσιογράφων εμφανίστηκε, όχι μόνο η Ynet αλλά και ο John Podhoretz του περιοδικού Commentary διέκοψαν τη σχέση τους μαζί του επειδή είχε εμπλακεί σε δημοσιογραφική κλοπή. ^[15]^[16]Σε αυτοάμυνα, ο Meotti δήλωσε ότι αν όντως παρέθεσε χωρίς να πιστώσει τις πηγές του, ήταν απλώς απροσεξία, αλλά ισχυρίστηκε ότι οι κατηγορίες ήταν στην πραγματικότητα μια μορφή δαιμονοποίησης του εαυτού του, τον οποίο περιέγραψε ως έναν από τους «τελευταίους και λίγους φιλο-ισραηλινούς δημοσιογράφους στο Ευρώπη», μέρος μιας εκστρατείας ad hominem εμποτισμένη με φθόνο, η οποία συνεχιζόταν εδώ και μερικά χρόνια. ^[17] Σύμφωνα με τον Blumenthal, ο Meotti θεώρησε τις κατηγορίες ως μορφές υποκίνησης που έθεταν τη ζωή του σε κίνδυνο. ^[18]Πολιτικές απόψεις Ο Meotti περιγράφει τον εαυτό του ως φιλελεύθερο συντηρητικό . ^[19]Ο Meotti είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Διαμένει στη Ρώμη.