Του Νίκου Χαραλαμπίδη*

Καταργήθηκε το 13033. Επιτρέπονται οι μετακινήσεις εκτός νομού. Άνοιξαν τα μουσεία. Δεν χρειάζεται πλέον ραντεβού για να μπεις σε ένα κατάστημα. Η εστίαση άνοιξε και τα τραπεζάκια άρχισαν να γεμίζουν και να καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια. Έφτασαν και οι πρώτοι τουρίστες. Σύντομα θα ξεκινήσουν οι συναυλίες, θα ανοίξουν και οι κινηματογράφοι. Ξαναγινόμαστε σταδιακά “όπως πριν”, επανερχόμαστε στην κανονικότητα.

Λέω όμως να το προσέξουμε λιγάκι αυτό. Πριν να είναι πολύ αργά.

Η κανονικότητα στην οποία αδημονούμε να επιστρέψουμε περιλαμβάνει, εκτός από την ανθρώπινη επαφή (από κοντά, εκτός ψηφιακών εφαρμογών, ακόμα με μάσκες και χωρίς πολλές αγκαλιές) που τόσο μας έλειψε, μία σειρά από “κουσούρια” τα οποία είναι απαραίτητο να αφήσουμε πίσω για πάντα. Αναφέρομαι στην υπερκατανάλωση, το shopping therapy αλλά και ρούχα ελάχιστων χρήσεων (μίας σεζόν), ταξίδια για ψύλλου πήδημα (Σ/Κ για ψώνια στο Μιλάνο). Αναφέρομαι στις αφημένες μερίδες φαγητού σε εστιατόρια και σε τεράστιες ποσότητες τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια. Αναφέρομαι σε εκατομμύρια πλαστικά ποτήρια μίας χρήσης, κάθε μέρα, για… τον καφέ μας που συνήθως τελικά καταλήγουν… στη θάλασσα. Αναφέρομαι εν ολίγοις σε έναν τρόπο ζωής χωρίς αύριο, ένα μονοπάτι που εγγυάται τη δικαιολογημένη οργή της επόμενης γενιάς της οποίας το αύριο καταναλώνουμε, έναν τρόπο ζωής που κάνει τις ανά τον κόσμο Γκρέτες να βγαίνουν στους δρόμους με την ελπίδα κάτι να σώσουν από το δικό τους αύριο.

Μην κρυβόμαστε όμως. Όσο και αν προσπαθήσουμε ατομικά, υπάρχουν βαθιές αλλαγές που είναι απαραίτητες στο σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Γι’ αυτές, είναι απαραίτητος και κομβικός ο ρόλος των κυβερνήσεων. Το θερμός και το ποτήρι πολλαπλών χρήσεων, όσο απαραίτητα και αν είναι, είναι σταγόνα μπροστά στον ωκεανό πλαστικού που παράγεται καθημερινά με την ανοχή και ενίοτε τη στήριξη πολιτείας και βιομηχανίας.

Και για όλα αυτά υπάρχουν τα χρήματα και οι αποφάσεις. Υπάρχει το Ταμείο Ανάκαμψης και το Green New Deal, υπάρχει η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, υπάρχουν δεσμεύσεις και αρκετά δισεκατομμύρια στο τραπέζι για να γίνουν πράξη. Έχουμε ακόμα την ευκαιρία να αλλάξουμε ρότα. Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η “κανονικότητα” είναι μέρος του προβλήματος. Η “κανονικότητα” είναι η εγγύηση για την επόμενη κρίση: δημόσια υγεία, κατάρρευση βιοποικιλότητας, έκρηξη κοινωνικών ανισοτήτων, κλιματική κρίση… Όποια προλάβει να έρθει πρώτη. Ούτως ή άλλως είναι αλληλένδετες.

*Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι Γενικός Διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: News247.gr

Share on Facebook

Tweet