Του Παναγιώτη Αλιμήση*
Μέχρι πριν λίγες μέρες ακούγαμε μεγάλα λόγια και προβλέψεις πέρα από κάθε φαντασία για την έκβαση του πολέμου τη Συρία. Ακούστηκαν καταστροφολογίες χωρίς ορθολογισμό, περί πυρηνικού πολέμου, σύρραξης ΗΠΑ-Ρωσίας ακόμα και για… Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο που θα ενέπλεκε και τους κακόμοιρους τους Έλληνες. Η επέμβαση των τριών ισχυρότερων στρατών του κόσμου -εκτός του Ισραήλ- ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Άσαντ, ξεκίνησε και διεξάγεται κανονικά με πολλούς στόχους μέχρι στιγμής να έχουν εξουδετερωθεί. Από την άλλη πλευρά, ψάχνουμε όλοι να βρούμε τους Ρώσους. Άραγε που κρύφτηκαν; Δεν θα ρίξουν και αυτοί τίποτα; Γιατί δεν καταρρίπτουν τους αμερικανικούς πυραύλους όπως διατείνονταν; Γιατί δεν βγάζουν έστω μια οργισμένη ανακοίνωση ρε αδερφέ;
Και όμως, η απάντηση είναι απλή για κάποιον που έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο την αμυντική βιομηχανία της Ρωσίας. Είναι βέβαιο πως τα τελευταία 20 χρόνια ο ρωσικός στρατός έχει βελτιωθεί σε όλα τα επίπεδα, κάνοντας μεγάλα άλματα σε ότι αφορά την υψηλή τεχνολογία, τις πληροφορίες και τον ανεφοδιασμό (logistics) καθώς και την ισχύ πυρός. Νέα συστήματα έχουν κάνει την εμφάνισή τους στη παγκόσμια αγορά, εντυπωσιάζοντας με την αποτελεσματικότητα τους και την ευελιξία τους. Μάλιστα σε κάποιους τομείς όπως είναι η πυραυλική τεχνολογία αρκετοί θεωρούν πως υπερέχουν των αντίστοιχων Δυτικών. Η παλιά σοβιετική φιλοσοφία του «make it simple make it work» στην εποχή Πούτιν έχει πράγματι παρέλθει αντιστρεπτή.
Ωστόσο, παρά τα ρωσικά επιτεύγματα, η Δύση παραμένει κυρίαρχη. Σε κάθε τομέα που αναφέρθηκε παραπάνω, ο αμερικανικός στρατός και οι σύμμαχοί του στο ΝΑΤΟ κατέχουν ακόμα και σήμερα τα πρωτεία στην στρατιωτική τεχνολογία, οργάνωση και διοίκηση. Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι δυο άλλοι πόλοι του διεθνούς συστήματος Ρωσία και Κίνα, απέχουν πολύ ακόμα στο να φτάσουν αυτό που ονομάζουν οι αναλυτές στη Δύση «projection of power». Για παράδειγμα, η Κίνα έχει έναν ικανοποιητικό αριθμό πυραυλακάτων, που όμως είναι σχεδιασμένοι για ‘παράκτια άμυνα’, ενώ μόλις τώρα απέκτησε το πρώτο της αεροπλανοφόρο. Ρωσία και Κίνα μαζί έχουν 3 με 4 αεροπλανοφόρα όταν το ΝΑΤΟ έχει 17…
Η βορειοατλαντική συμμαχία σε απόλυτους αριθμούς έχει υπερδιπλάσια πολεμική υπεροπλία τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα. Ενδεικτικά μόνο, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία καθώς και η Νορβηγία μπορούν μαζί να παρατάξουν στη θάλασσα πάνω από 2.000 καταδρομικά πλοία όλων των τύπων! Ρωσία και Κίνα μαζί, προς το παρόν τουλάχιστον, με το ζόρι 700, επίσης όλων των τύπων… Σε ότι φορά τα αεροπλάνα η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τη Μόσχα. Μόνο στην Ευρώπη οι ΗΠΑ σταθμεύουν πάνω από 300 μαχητικά όταν η Ρωσία ΣΥΝΟΛΙΚΑ στη δύναμή της δεν έχει πάνω από 800!
Σε ότι αφορά τις τεχνολογίες στελθ, οι Ρώσοι διακατέχονται από άκρα μυστικότητα, χωρίς να έχουν παρουσιάσει ακόμα το περίφημο αεροσκάφος υπεροχής T-50 και τις πολυδιαφημιζόμενες δυνατότητές του. Μέχρι στιγμής τα νατοϊκά συστήματα έχουν δοκιμαστεί στο πεδίο της μάχης (βλέπε F-22) ενώ τα ρωσικά όχι στο σύνολό τους. Αν τα ρωσικά όπλα είναι τόσο φαντασμαγορικά και καλύτερα από τα δυτικά, γιατί η Μόσχα δεν βγαίνει να το επιβεβαιώσει; Τώρα που οι δυτικοί tomahawk πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο επάνω στον Άσαντ, σύμμαχο της Ρωσίας, που είναι το S-400;…
Εδώ πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο, πως οι παραπάνω αριθμοί και οι συσχετισμοί είναι ενδεικτικοί, αφού καθημερινά γίνονται αλλαγές στα οπλικά συστήματα, αποσύρσεις ή αναβαθμίσεις όπλων, καθώς και κατασκευή νέων. Όμως αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ουσία.
Για τις πυρηνικές δυνάμεις δεν γίνεται λόγος στον παρόν άρθρο, καθώς είναι μια πολύ διαφορετική συζήτηση και μέχρι τώρα δεν έχει απασχολήσει τον σοβαρό δημόσιο διάλογο σχετικά με τη Συρία. Και ευχόμαστε ποτέ…
Δυνατή αλλά… μικρή
Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία, είναι μια αδιαμφισβήτητη στρατιωτική δύναμη που μπορεί να προκαλέσει δυσβάστακτες απώλειες σε όποιον επιχειρήσει να της επιτεθεί. Μελετώντας όμως προσεκτικά την αμυντική της ισχύ, συμπεραίνεται ότι δεν είναι ακόμα σε θέση να αντιπαρατεθεί με το ΝΑΤΟ. Άλλωστε, η Μόσχα δεν έχει δίπλα της μια αντίστοιχη συμμαχία χωρών με ανάλογες τεχνολογικές δυνατότητες. Η Συρία ή η Αρμενία, δυο κατεξοχήν φιλορωσικές χώρες στις οποίες υπάρχουν ρωσικές βάσεις, δεν μπορούν να θεωρηθούν… καθοριστικοί γεωπολιτικοί παίκτες. Προς το παρόν ο Πούτιν, είναι σε θέση να προστατέψει τα δικά του «τοπικά» συμφέροντα (βάσεις στη Συρία, Βόρειος αρκτικός κύκλος, Κριμαία) χωρίς όμως να μπορεί να ανοίξει μια ευθεία αντιπαράθεση με το ΝΑΤΟ. Οι πρωτοβουλίες της Μόσχας είναι περιορισμένες καθώς ξέρει ότι προς το παρόν αδυνατεί να κερδίσει έναν μακροχρόνιο πόλεμο με την Δύση.
*Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις το πανεπιστήμιο London Metropolitan της Μεγάλης Βρετανίας
[the_ad id=”17504″]
Leave a comment