ΤΑ ΑΝΟΙΚΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΕ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟ, ΣΥΡΙΑ

Γράφει ο Ιωάννης Παπαφλωράτος*

Ο Τούρκος πρόεδρος συνεχίζει και παίζει ένα παιχνίδι υψηλού ρίσκου. Από τη μια πλευρά, μετά και τον εξοβελισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35, προσεγγίζει την Ουάσινγκτον προκειμένου να καταφέρει να αγοράσει 40 νέα F16 σε συνδυασμό με την αναβάθμιση 80 υφιστάμενων στην έκδοση Viper. Από την άλλη πλευρά προβαίνει σε συνεχή ανοίγματα προς Ρωσία και Ιράν, με χαρακτηριστική τη τριμερή συνάντηση στην Τεχεράνη με Ραϊσί και Πούτιν (19 Ιουλίου), όπως και την πρόσφατη επίσκεψη στο Σότσι και το νέο τετ – α – τετ με το Ρώσο πρόεδρο.

Δύο στόχοι αλληλοσυγκρουόμενοι και πολύ δύσκολο να επιτευχθούν, ωστόσο στόχος του Ερντογάν είναι να πετύχει μια νίκη που θα ενισχύσει την εικόνα του τόσο στο διεθνές περιβάλλον, όσο και στο εσωτερικό του ακροατήριο.

Σε μερικούς μήνες η Τουρκία προσφεύγει στις κάλπες, οι οποίες για τον ίδιο τον Ερντογάν αποτελούν θέμα ζωής και θανάτου, αφού αν τυχόν τις χάσει, τότε κινδυνεύει ακόμη και με παραπομπή σε ειδικό δικαστήριο, όπως ανέφερε πρόσφατα η κα Ακσενέρ.

Ο διπλός στόχος του τούρκου προέδρου για Ανατολική Μεσόγειο και Συρία έγινε σαφής και κατά τις χθεσινές του δηλώσεις μπροστά στους διπλωμάτες που συμμετείχαν στην 13η Διάσκεψη των Πρεσβευτών στην Άγκυρα.

Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί ένα πρόσφορο έδαφος για τον ίδιο, ωστόσο οι δυτικοί, με πρώτους τους Αμερικανούς, έχουν εκφράσει σε όλους τους τόνους την αντίθεσή τους σε μια ένταση στην περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία. Η Κύπρος συνδέεται με την Ελλάδα και θα ήταν πολύ δύσκολο να μείνει αναπάντητη από την Αθήνα μια πρόκληση εναντίον της Λευκωσίας, όπως τυχόν έρευνες εντός της κυπριακής ΑΟΖ από το τουρκικό γεωτρύπανο που αποπλέει σήμερα από το λιμάνι της Μυρσίνης.

Σχετικά με την Συρία, τα δεδομένα μπορεί φαινομενικά να μοιάζουν ευκολότερα. Εντούτοις, τόσο οι Αμερικανοί, όσο και οι Ρώσοι, όπως και οι Ιρανοί, δεν επιδιώκουν μια νέα στρατιωτική επιχείρηση, για δικούς της λόγους η κάθε δύναμη. Και στην Συρία επομένως, μια εύκολη νίκη συνεχίζει να αποτελεί το ζητούμενο για τον πρόεδρο Ερντογάν.

Τα δύο μέτωπα αλληλοεπηρεάζονται, καθώς μια επιτυχία στο ένα, θα καταστούσε ενδεχομένως περιττή για το τουρκικό καθεστώς μια προσπάθεια στο άλλο. Εντούτοις η σημερινή έξοδος του γεωτρύπανου «Αμντουλχαμίτ Χαν», θα καταδείξει κατά πόσο η νίκη που επιδιώκει ο τούρκος πρόεδρος στην Αν. Μεσόγειο είναι εφικτή ή παραμένει στην σφαίρα της φαντασίας.

Αν δεν επιτευχθεί ο στόχος του Ερντογάν για την Αν. Μεσόγειο, τότε καθίσταται μονόδρομος για τον ίδιο η επίτευξη μιας επιτυχίας στο μέτωπο της Συρίας, όπου προς το παρόν δεν φαίνεται να έχει πάρει το «πράσινο φως» από τον Ρώσο πρόεδρο. Εκτός και αν η πρόσφατη συνάντηση των δύο στο Σότσι, οδήγησε σε κάποιο διαφορετικό αποτέλεσμα, το οποίο θα φανεί στο εγγύς μέλλον.

*Ο Δρ. Ιωάννης. Σ. Παπαφλωράτος, είναι Νομικός-Διεθνολόγος καθηγητής στρατιωτικών σχολών

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Liberal.gr