Γράφει ο Μιχάλης Ψύλος*
Ο πυρηνικός Αρμαγεδδών είναι πιο κοντά από ποτέ, προειδοποιεί ο Τζο Μπάιντεν. Ο Αμερικανός πρόεδρος μίλησε ξεκάθαρα για πρώτη φορά για το ρίσκο χρήσης πυρηνικών όπλων από τη Ρωσία. «Γνωρίζω τον τύπο αρκετά καλά. Δεν αστειεύεται όταν μιλά για την πιθανή χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων» , είπε ο Μπάιντεν, αναφερόμενος στον Ρώσο ομόλογό του, Βλάντιμιρ Πούτιν.
Ευτυχώς υπάρχουν και πιο συνετές φωνές. Στο άκουσμα της έκφρασης «Αρμαγεδδών» ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ζήτησε μεγαλύτερη σύνεση. Ιδιαίτερα μετά τη χθεσινή επίθεση και την καταστροφή της γέφυρας Κερτς, στην Κριμαία, καθώς δεν ξέρουμε πώς θα απαντήσει ο Πούτιν. Η επίθεση προκαλεί άλλωστε πολλά ερωτήματα, καθώς δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήθηκαν δυτικά drones. Από τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες ή από ξένες δυνάμεις;
Ο πρόεδρος Μπάιντεν έκανε πάντως άλλη μία σημαντική σύγκριση: Είπε πως η τρέχουσα κατάσταση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας θυμίζει την Κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962. «Από τον Κένεντι και την κουβανική κρίση πυραύλων, δεν έχουμε αντιμετωπίσει την πιθανότητα του Αρμαγεδδώνα», τόνισε. Πιστεύει πραγματικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ ότι είναι τόσο μεγάλος ο κίνδυνος ενός καταστροφικού πυρηνικού πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Δύσης; Η αναφορά στον Κένεντι και την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας φαίνεται να το δείχνει.
Για την ιστορία, ακριβώς πριν από 60 χρόνια, τον Οκτώβριο του 1962, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ έφτασαν ουσιαστικά στα πρόθυρα του πυρηνικού πολέμου. Η τότε ΕΣΣΔ υπό τον Νικήτα Χρουστσόφ επιχείρησε να τοποθετήσει πυρηνικούς πυραύλους στην Κούβα του Φιντέλ Κάστρο, οι οποίοι θα μπορούσαν να πλήξουν τις ΗΠΑ. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό στην Κούβα. Δεκαετίες αργότερα έγινε γνωστό ότι ο κυβερνήτης ενός σοβιετικού υποβρυχίου, πιστεύοντας ότι δέχτηκε επίθεση, διέταξε μια έκτακτη κατάδυση και την εκτόξευση μια πυρηνικής τορπίλης. Ευτυχώς, ένας σοβιετικός ανώτερος αξιωματικός του ναυτικού έπεισε τον κυβερνήτη του υποβρυχίου ότι τα αμερικανικά πλοία δεν σχεδίαζαν επίθεση.
Ένας κυβερνήτης υποβρυχίου
Ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος αποτράπηκε μόνο χάρη στο βέτο ενός τοπικού διοικητή του σοβιετικού στόλου. Η κουβανική κρίση πυραύλων έληξε με έναν συμβιβασμό: ο Χρουστσόφ πιέστηκε και από το πανίσχυρο Πολίτμπιρο και απέσυρε τους πυραύλους από την Κούβα και σε αντάλλαγμα οι ΗΠΑ απομάκρυναν τους πυρηνικούς πυραύλους τους από την Τουρκία.
Από εκείνη την κρίση, θα έπρεπε να είχαμε μάθει κάτι για τα βασικά στοιχεία της μυστικής διπλωματίας και του συμβιβασμού.Η πυραυλική κρίση έληξε τότε χωρίς επίσημη συμφωνία. Αλλά λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα οι δύο υπερδυνάμεις υπέγραψαν επίσημη συμφωνία για να εξασφαλίσουν ασφαλείς και γρήγορες επικοινωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας.
Το «κόκκινο τηλέφωνο»
Η λεγόμενη «κόκκινη γραμμή» ήταν το πιο απτό αποτέλεσμα της κρίσης.Υπήρχαν όμως διπλωματικές επιλογές για την επίλυση της κρίσης των πυραύλων της Κούβας το 1962, επειδή ούτε ο Κένεντι ούτε ο Χρουστσόφ ήθελαν να πάνε σε πόλεμο. Και οι δύο ηγέτες προφανώς κατανοούσαν τη σημασία της διατήρησης του ελέγχου της κατάστασης.Ένας πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση, ο Λουελίν Τόμσον έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να πείσει τον Κένεντι ότι, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έδιναν στη Μόσχα κάποιο διπλωματικό περιθώριο, το Κρεμλίνο θα έβρισκε έναν τρόπο να αποσύρει τους πυραύλους και τα βομβαρδιστικά του από την Κούβα και να αποφύγει την στρατιωτική αντιπαράθεση.
Η διαφορά με την κουβανική πυραυλική κρίση, ωστόσο, είναι ότι ο Πούτιν έχει ήδη διαπράξει μια απαράδεκτη πολεμική πράξη. Εάν ο Ρώσος πρόεδρος συνεχίσει να αντιμετωπίζει ταπεινωτικές ήττες στο πεδίο της μάχης, δεν μπορεί να αποκλειστεί η προσφυγή του σε τακτικά πυρηνικά όπλα. Σε αντίθεση με το σενάριο του Χρουστσόφ πριν από 60 χρόνια, στη Μόσχα δεν υπάρχει πλέον Πολίτμπιρο που να ασκεί περιοριστική επιρροή στον Ρώσο ηγέτη.
Ο Κένεντι είχε επίσης το 1962 έναν «συνήγορο του διαβόλου»- τον Λουελίν Τόμσον, που τον συγκράτησε και τον βοήθησε να εκτονώσει την κατάσταση. Ο Μπάιντεν δεν φαίνεται όμως να έχει έναν τέτοιο «συνήγορο». Όλοι οι σύμβουλοί του προέδρου τραγουδούν δυστυχώς τον ίδιο πολεμικό παιάνα
*Ο Μιχάλης Ψύλος είναι δηµοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα και σπούδασε Γεωλογία στο Πανεπιστήµιο Πατρών. Ξεκίνησε την επαγγελµατική του σταδιοδροµία στη δηµοσιογραφία το 1982 στον Ριζοσπάστη και στη συνέχεια εργάστηκε στις εφηµερίδες Πρώτη, Νέα, Βραδυνή, Ισοτιµία, Ποντίκι, Πριν, στην Εφηµερίδα των Συντακτών και στη ?ηµοκρατία. Εργάστηκε, επίσης, στους ραδιοσταθµούς «?ίαυλος 10» των δέκα δήµων της ?υτικής Αθήνας και «Ράδιο 5» των πέντε δήµων της Β΄ Πειραιά και συνεργάστηκε µε πολλά πολιτικά περιοδικά. Από το 1991 ως το 2009 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθµό ΑΝΤΕΝΝΑ και στο διάστηµα 2001-2009 ήταν προϊστάµενος του τµήµατος ?ιεθνών Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθµού. Έχει πραγµατοποιήσει δεκάδες δηµοσιογραφικές αποστολές σε όλο τον κόσµο και έχει πάρει εκατοντάδες συνεντεύξεις από προσωπικότητες της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής σκηνής. Το 2014 κυκλοφόρησε από τον Εκδοτικό Οργανισµό Λιβάνη το πρώτο του βιβλίο µε τίτλο Από τον Ράιχενµπαχ του Όθωνα… στον Ράιχενµπαχ της Μέρκελ, µια ιστορικο-δηµοσιογραφική αναδροµή στους σχεδόν δύο αιώνες της γερµανικής παρουσίας στην Ελλάδα. Από το 1988 εργάζεται στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ). Από το 2015 έως τις 3/9/2019 διετέλεσε πρόεδρος και γενικός διευθυντής στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Ως πρόεδρος και γενικός διευθυντής του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εξελέγη και µέλος του Προεδρείου της Ένωσης των Ευρωπαϊκών Πρακτορείων Ειδήσεων (ΕΑΝΑ), από το 2017 έως τον Ιούλιο του 2019. Είναι εκλεγµένος γενικός γραµµατέας της Ένωσης των Πρακτορείων Ειδήσεων των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το 2018 εξελέγη επίσης, για έναν χρόνο, πρόεδρος της Ένωσης των Μεσογειακών Πρακτορείων Ειδήσεων.
(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)
















Leave a comment