Του Παναγιώτη Αλιμήση∗
Πολλές φορές έχει ειπωθεί τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια, πως η Ελλάδα είναι χώρα «πρώτης γραμμής» στην Ανατολική Μεσόγειο, σε ρόλο ανάλογο με εκείνον της Τουρκίας. Και όμως, καθημερινά διαπιστώνεται ότι κανένα από τα βασικά δικαιώματά της δεν μπορεί να ‘ασκηθεί’ χωρίς την… παρουσία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και αεροπορίας στο Αιγαίο και την Κύπρο, παρότι οι γείτονες απλά κραυγάζουν! Είναι άξιο απορίας το πώς η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της νατοϊκής συμμαχίας, όταν δεν είναι σε θέση ακόμα και να… ψαρέψει με την ησυχία της. Πως είναι δυνατόν, να είσαι στην πρώτη γραμμή όταν τα τουρκικά «ερευνητικά» σκάφη αλωνίζουν στην ελληνική ΑΟΖ, η οποία παρεμπιπτόντως είναι ανύπαρκτη!
Τι χώρα πρώτης γραμμής είναι αυτή, που προσπαθεί να λύσει εποικοδομητικά τα εσωτερικά κοινωνικά της προβλήματα, χωρίς να έχει αποκαταστήσει την εθνική της κυριαρχία; Η Τουρκία σαν χώρα… δεύτερης γραμμής, όπως λέγεται, καταφέρνει να ισορροπήσει ικανοποιητικά στον γεωπολιτικό της ζωτικό χώρο, στερώντας από την Ελλάδα το δικαίωμα εκμετάλλευσης των υδρογοναθράκων στο Αιγαίο. Την ίδια ώρα, αγοράζει πυραύλους Πάτριοτ από τις –υποτίθεται- εχθρικές προς αυτή ΗΠΑ, ενώ θα παραλάβει αργά ή γρήγορα τα ‘αόρατα’ F-35. Παράλληλα, η Άγκυρα, προχωράει κανονικά την αγορά των αντιαεροπορικών S-400 μαζί με το πυρηνικό εργοστάσιο στο Άκουγιου, απέναντι από την Κύπρο. Μάλιστα, δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Έρντογάν έστειλε τανκς στη μεγαλόνησο, ενισχύοντας τις εκεί κατοχικές δυνάμεις. Επιπλέον, η φυγή των Αμερικανών από τη Συρία, δεν θα μπορούσε να ήταν παρά το καλύτερο δώρο στην Άγκυρα, καθώς αφήνει τους κουρδικούς πληθυσμούς στο έλεος του τουρκικού στρατού. Όλες αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι η Τουρκία παραμένει δυστυχώς και τώρα χώρα πρώτης γραμμής.
Η προσέγγιση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ είναι θεμιτή και ρεαλιστική. Ωστόσο, σε μια διαπραγμάτευση πρέπει να δύνονται ισχυρά ανταλλάγματα όπως προστάζει ο ρεαλισμός (realpolitik), χωρίς να υποβαθμίζονται άλλα γεωπολιτικά μεγέθη (π.χ Ρωσία). Ακόμα και η θετική συμμαχία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, δεν έχει αποδώσει έως τώρα τα αναμενόμενα, αφού δεν έχει σχηματιστεί μια κοινή αποτρεπτική δύναμη στη θάλασσα, η οποία να ανακόψει την τουρκική επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι επιτατική ανάγκη, η επόμενη κυβέρνηση – όποια και αν είναι αυτή – να μπορέσει να αποκαταστήσει το κύρος της χώρας, τουλάχιστον στον άμεσο χώρο ενδιαφέροντός της, δηλαδή το Αιγαίο και την Κύπρο.
∗ Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι Ιστορικός – Διεθνολόγος
(Σημ: Το άρθρο εκφράζει προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις)
Related Post
Leave a comment