Σε αντίθεση με την κρίση του 2008, η κυβέρνηση άρπαξε τον ταύρο από τα κέρατα και ξοδεύει δισεκατομμύρια στερλίνες για να αποφύγει τις απολύσεις και να ενισχύσει το καθολικό επίδομα.

Ένας ενήλικος άνω των 25 ετών θα μπορεί να λαμβάνει 1.000 στερλίνες παραπάνω ετησίως, δηλαδή μηνιαίο επίδομα που από 320 θα αυξηθεί στις 400 στερλίνες, αλλά κάτω από το όριο της φτώχειας που είναι γύρω στις 600 στερλίνες.

Ένα φαινόμενο που συναντά κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες για παράδειγμα, όπου σχεδόν 10 εκατομμύρια άνθρωποι μόλις συμπεριλήφθηκαν στους ανέργους.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 30% των παιδιών, που εξακολουθούν να είναι μεταξύ των πιο ευάλωτων πληθυσμών, ζουν σε συνθήκες φτώχειας, δηλαδή 4,2 εκατομμύρια.

Το κλείσιμο των σχολείων στερεί σε πολλά από αυτά το δωρεάν μεσημεριανό γεύμα και έναν χώρο όπου είναι “ζεστά και ασφαλή”, σημειώνει η Αμάντα Μάρτιν, πρόεδρος του μεγαλύτερου εκπαιδευτικού συνδικάτου, Εθνική Ένωση Εκπαίδευσης (NEU), όταν ρωτήθηκε από το AFP.

Η Ένωση προσφέρει επί του παρόντος στο σχολείο της στο Πόρτσμουθ (στη νότια Αγγλία) συσκευασμένα γεύματα για να παίρνουν μαζί τους τα παιδιά, των ασθενέστερων οικονομικά οικογενειών, που φοιτούν ακόμα στο σχολείο.

Αυξανόμενες ανισότητες

«Πολλές οικογένειες δεν έχουν ίντερνετ ούτε υπολογιστές», γεγονός που εμποδίζει τον μαθητή να παρακολουθεί τα μαθήματα ηλεκτρονικά, σημειώνει επίσης η ΜακΓκιάν. Αυτό επιδεινώνει τις προϋπάρχουσες ανισότητες.

Η δεκαετία της λιτότητας μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 κατάφερε πολύ βαρύ πλήγμα, μεταξύ της μείωσης των μισθών και του παγώματος της κοινωνικής πρόνοιας την περίοδο 2016 – 2020.

Εάν η αγορά εργασίας δείχνει σταθερή με πολύ χαμηλό ποσοστό ανεργίας μέχρι στιγμής, βασίζεται στην επισφάλεια με τις περίφημες συμβάσεις “ώρα μηδέν”, οι οποίες δεν εγγυώνται κανένα ελάχιστο ωράριο.

«Ο κίνδυνος της φτώχειας είναι ιδιαίτερα υψηλός σε τομείς όπως η εστίαση και τα καταστήματα όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί και η εργασία επισφαλής», δήλωσε ο ‘Ινες.

Η πανδημία μπορεί να πλήξει σκληρά τις μη προνομιούχες περιοχές της κεντρικής και της βόρειας Αγγλίας και το Λονδίνο, όπου “οι οικογένειες πρέπει να κάνουν οικονομία από την τροφή και την ένδυση των παιδιών για να πληρώνουν τα ενοίκια” που συχνά είναι αστρονομικά ποσά, λέει η ΜακΓκίαν.

Πιστεύει ότι η αύξηση των οικογενειακών επιδομάτων θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας.

Αυτή η επιδημία μπορεί να αφήσει σημάδια, κυρίως εάν η κυβέρνηση υπαναχωρήσει στα μέτρα βοήθειας μόλις τελειώσει η υγειονομική κρίση, όταν είναι δύσκολο για μια χώρα να ανακάμψει έπειτα από μια τέτοια οικονομική κατάρρευση, δήλωσε η ΜακΓκίαν.

Ωστόσο, εκείνοι που ήδη πάσχιζαν να τα βγάλουν πέρα, καταλήγει ο ‘Ινες, “είναι τα πρώτα θύματα σε περίπτωση μεγάλης ύφεσης”.