Του Παντέλη Σαββίδη* Μεταφέροντας κάπως εύσχημα σχόλιο στο ίντερνετ, «πρώτη φορά μας ζήτησαν να σώσουμε τη πατρίδα… χωρίς να κάνουμε τίποτε. Δεν πρέπει να αποτύχουμε», θα μπορούσαμε να πούμε πως μετά τις δηλώσεις Μητσοτάκη, μάλλον, τη σώσαμε. Αν και με τα παιχνίδια του κορονοϊού τίποτε δεν αποκλείεται.
Οι διακινητές είναι περισσότερο ευρηματικοί από ποτέ. Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι εισαγωγές τροφίμων είναι από τους λιγοστούς τομείς που έχουν επηρεαστεί από την πανδημία.
Του Wolfgang Münchau* Γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης που οραματίζονται οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι η απάντηση στο πρόβλημα. Πώς «θάφτηκαν» τα κορωνο-ομόλογα και τα perpetual bonds. Ποιες είναι οι κινήσεις που θα μπορούσαν πραγματικά να βοηθήσουν.
Αντιμετωπίζοντας πιέσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας, πολλές ευρωπαϊκές χώρες ανακοίνωσαν, μετά μεγάλης προσοχής, σχέδια σταδιακής και αναστρέψιμης άρσης των μέτρων περιορισμού που είχαν λάβει προκειμένου να αποτρέψουν μια αναζωπύρωση της επιδημίας του κορονοϊού, η οποία συνεχίζει την καταστρεπτική πορεία της σε όλο τον κόσμο, τόσο στον υγειονομικό, όσο και στον οικονομικό τομέα.
Tων Karen Donfried και Wolfgang Ischinger* Οι πολίτες και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι χρειάζονται περισσότερη, και όχι λιγότερη, διεθνή συνεργασία. Αναμένουν από τις κυβερνήσεις τους να τους προστατεύσουν, και πολλοί πιστεύουν ότι οι ηγέτες τους τούς έχουν απογοητεύσει κατά την διάρκεια της τρέχουσας πανδημίας.
Toυ Δημήτρη Κοντογιάννη* Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε την πανδημία «πόλεμο ενάντια σε έναν αόρατο εχθρό», μία έκφραση με την οποία συμφωνώ. Αν όμως κάνουμε πόλεμο, όταν αυτός τελειώσει, ποιος θα έχει νικήσει; Και, η πολύ πιο σημαντική ερώτηση, ποιος τελικά θα έχει χάσει;
Η Κίνα ασκεί μια εξωτερική πολιτική, πιεστική σε πολλές περιπτώσεις, με την χορήγηση δανείων. Στην νοτιοανατολική Ασία, την Αφρική αλλά και μικρά νησιά-χώρες του Ειρηνικού ωκεανού, αναγκάζονται να δεχτούν αυτά τα δάνεια τα οποία είναι κυρίως γεωπολιτικές «τανάλιες». Πρόσφατα τέσσερις χώρες διέκοψαν διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβαν κάτω από τις πιέσεις της Κίνας, και ο […]
Του Erik Jones* Καμία από τις δράσεις που έχουν ανακοινωθεί σε επίπεδο ΕΕ από μόνη της ή από κοινού δεν θα έχει το είδος της δημοσιονομικής δύναμης πυρός που είναι απαραίτητη για την αποτροπή μιας οικονομικής κρίσης. Η ευρωπαϊκή οικονομία χρειάζεται συντονισμένη δημοσιονομική προσπάθεια αρκετά μεγάλη ώστε να έχει μακροοικονομικό αντίκτυπο.
Του Κωσταντίνου Μαριόλη Την ώρα που τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης συμφωνούν ότι διαφωνούν και οδεύουν σε μία ακόμη συμβιβαστική λύση για την χρηματοδότηση της κρίσης, οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας βάζουν… μπροστά τα εκτυπωτικά μηχανήματα και δεσμεύονται να παρέχουν απεριόριστα κεφάλαια στις οικονομίες των χωρών τους. Η Bank of England, μάλιστα, […]
«Η Γερμανία δεν θα έχει κανένα όφελος εάν η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση. Όλες οι χώρες θα υποστούν τις συνέπειες. Καμία χώρα δεν θα κερδίσει από την αδυναμία της Ευρώπης και έχουμε την μεγαλύτερη αδυναμία από την εποχή του πολέμου. Οι οικονομίες μας βρίσκονται ενώπιον μια σκληρής δοκιμασίας», είπε μεταξύ άλλων σε συνένευξή του στην […]
Η Νορβηγία θα άρει μέρος των περιορισμών που είχε επιβάλει για να αναχαιτίσει τη διασπορά του νέου κορωνοϊού, όπως έγινε γνωστό από την πρωθυπουργό της χώρας. «Σήμερα, θέσαμε υπό έλεγχο τον ιό, επομένως μπορούμε να ανοίξουμε λίγο λίγο την κοινωνία» είπε η Έρνα Σόλμπεργκ κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου που παραχώρησε.
Του Παναγιώτη Μπαλακτάρη Η Άγκυρα έχει επανειλημμένως καταγγείλει την αποτυχία της Ευρώπης να τηρήσει τις δεσμεύσεις της από τη συμφωνία (Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας 2016), συμπεριλαμβανομένης της παράδοσης λιγότερων χρημάτων από το ήμισυ 6 εκατομμυρίων προς βοήθεια των Σύριων στην Τουρκία” (1)
Toυ Κωσταντίνου Μαριόλη Δάνεια από τον ESM χωρίς μνημονιακούς όρους και τρόικα, απεριόριστη ρευστότητα από την ΕΚΤ και έκδοση κοινού ομολόγου προβλέπουν τα τρία σενάρια που εξετάζει η Ευρώπη, ενόψει του πολύ κρίσιμου σημερινού Eurogroup.
Της Νικολέττας Κουρούσιη Η Ευρώπη βρίσκεται εδώ και μέρες στο επίκεντρο του κορωνοϊού. Καθώς όμως δεν υφίσταται ένα κοινό σχέδιο δράσης, κάθε μία χώρα της γηραιάς ηπείρου εφαρμόζει διαφορετικό σχέδιο αντιμετώπισης της πανδημίας.
Η μακροχρόνια ιαπωνική πολιτική, που είχε στόχο να κυριαρχήσει στην Κίνα πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε να εξασφαλίσει τεράστια αποθέματα πρώτων υλών και τους άλλους οικονομικούς πόρους που διέθετε η χώρα, ιδιαίτερα των τροφίμων και του πολυπληθούς εργατικού δυναμικού, ήταν η αιτία της εισβολής της Ιαπωνίας στην Κίνα το 1937.
«Δεν γράφουμε εγχειρίδιο οικονομίας, αλλά μια σελίδα βιβλίου Ιστορίας» τόνισε ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε σε συνέντευξή του στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD.
