Breaking News
ΠIΕΣΗ ΣΤΟ ΕΣΥ ΓΙΑ ΤΟΥΛAΧΙΣΤΟΝ ΔYΟ ΑΚOΜΑ ΕΒΔΟΜAΔΕΣ – ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ 100.000 ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ
Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΦΙΜΩΣΗΣ ΕΠΙΚΡΙTΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΦΩΝΙΑΣ
ΙΡAΝ: ΔΟΛΟΦΟΝHΘΗΚΕ Ο ΑΡΧΙΤEΚΤΟΝΑΣ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΙΚΟY ΠΡΟΓΡAΜΜΑΤΟΣ
ΛΟΙΜΩΞΙΟΛOΓΟΙ ΣΕ ΜΗΤΣΟΤAΚΗ: «LOCKDOWN ΤΙΣ ΓΙΟΡΤEΣ – ΚΛΕΙΣΤA ΤΑ ΠAΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟYΓΕΝΝΑ»
ΣΥΝΑΓΕΡΜOΣ ΣΤΟ ΚENΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘHΝΑΣ: AΝΔΡΑΣ ΑΥΤΟΚΤOΝΗΣΕ ΠEΦΤΟΝΤΑΣ ΑΠO ΤΟΝ 6o OΡΟΦΟ
ΟΡΙΑΚΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ: ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟΙΧΟΥΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΕΑ ΜΕΘ
ΔΕΝΔΙΑΣ ΣΕ ΣΤΟΛΤΕΝΜΠΕΡΓΚ: Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΧΗ ΤΟΥ NATO
ΤΟΥΡΚΙΑ: 337 ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΗΚΑΝ ΣΕ ΙΣΟΒΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 2016
“ΞΕΠΟΥΛAΕΙ” Η ΤΟΥΡΚIΑ ΣΤΟ ΚΑΤAΡ – ΠΟYΛΗΣΕ ΤΟ 10% ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡIΟΥ ΤΗΣ
ΜHΠΩΣ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟI EΧΟΥΝ ΠΡOΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗ ΛEΞΗ ΠΟΥ ΑΡΧIΖΕΙ ΑΠO Σ-;
ΘΑ ΔΙΑΓΡAΨΕΙ ΤΑ ΧΡEΗ ΜΑΣ Η ΕΚΤ;
ΝΤ. ΤΡΑΜΠ: ΘΑ ΦΥΓΩ ΑΝ ΤΟ ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ ΚΟΛΕΓΙΟ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟΝ ΜΠΑΙΝΤΕΝ
ΣΥΝΑΓΕΡΜOΣ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕIΑ ΤΩΝ EΞΙ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ «ΚΟΚΚΙΝΟ»
ΤΌ 25% ΤΩ͂Ν ΚΑΤΟIΚΩΝ ΤΗ͂Σ ΠOΛΕΩΣ ΤΩ͂Ν AΘΗΝΩΝ ΕIΝΑΙ ΜΕΤΑΝAΣΤΕΣ!
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ “ΒΑΖΕΙ ΠΛΑΤΗ” ΚΑΙ “ΑΝΟΙΓΕΙ” ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ
“ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΒΡΑΣΙΔΑ”: Η ΠΙΟ… ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ”
ΤΙ ΥΨΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΨΗΛΟΤΕΡΟ ΚΤΙΡΙΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
ΕΠΙΣΤΡΕΠΤΕΑ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ 4: ΦΘΗΝΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ 1,8-1,9 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ
27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2020: ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
BLOOMBERG: ΤΟ ΕΜΒOΛΙΟ ΟΞΦOΡΔΗΣ-ASTRAZENECA ΕΓΕIΡΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛIΕΣ ΜΕΤA ΤΟ ΤΕΧΝΙΚO ΛAΘΟΣ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ΤΟΥΡΚΟ-ΡΩΣΙΚH ΣΥΡΙΟ-ΠΟIΗΣΗ ΤΗΣ ΛΙΒYΗΣ, EΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠOΡΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚOΦΩΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Του Αλκη Καλλιαντζίδη*

Πριν «στεγνώνει» το ψηφιακό μελάνι μου, ένας άλλος αρθρογράφος του ηλεκτρονικού LeMonde Afrique, ο Frédéric Bobin, δημοσίευσε στις 22-6-2020 την συγκλίνουσα άποψή του, με τίτλο : «Στη Λιβύη, μια τουρκο-ρωσική συγκυριαρχία στις νότιες πύλες της Ευρώπης» (En Libye, un condominium turco-russe aux portes méridionales de l’Europe). Διερωτάται ρητορικά, αν η «Λιβύη, αποτελεί μια νέα Συρία; Εννέα χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι. Η χώρα αυτή αποτελεί το θέατρο μιας άνευ προηγουμένου κλιμάκωσης των αναμείξεων στα εσωτερικά της από την Άγκυρα και τη Μόσχα».

Ο παραλληλισμός, ολοένα και περισσότερο, τρομάζει τα υψηλά κλιμάκια, στο Παρίσιαλλά και αλλού. Η κλιμάκωση της ξένης ανάμειξης στη Λιβύη, με επικεφαλής το τούρκο-ρωσικό ντουέτου, στο παρασκήνιο μιας θάλασσας  ομάδων μισθοφορικών ομάδων, θαπροσέγγιζε  επικίνδυνα τη Λιβύη στη συριακή άβυσσο.

 

Ο JeanYvesLeDrian, δεν δίστασε να αποτολμήσει την σχετική αναλογία πατώντας το κομβίον του συναγερμού. «Η κρίση επιδεινώνεται αφού, δεν φοβάμαι τη λέξη, βρισκόμαστε μπροστά σε μια» Συριοποίηση της Λιβύης», δήλωσε στις 27 Μαΐου 2020, ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και άμυνας της Γερουσίας.

Από την ήττα, στις αρχές Ιουνίου, του στρατάρχη Khalifa Haftar στα πρόθυρα της Τρίπολης, η αντεπίθεση της κυβέρνησης εθνικής συμφωνίας (GAN) του Faïez Sarraj χτυπάει την πόλη της Σύρτης, τον μεντεσέ δηλαδή της περιοχής της Τρίπολης (στα Δυτικά της Λιβύης)που τώρα είναι φιλο-τουρκική και της Κυρηναϊκής (στα Ανατολικά) που βρίσκεται στη διαδικασία της «ρωσο-ποίησης»

Ένα σύμβολο της φρικιαστικής ειρωνείας, η Σύρτη, πρώην προπύργιο του Μουαμάρ Καντάφι και πρώην προμαχώνας της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους (IS), σύνορο αντιπροσώπευσης της διχοτόμησης της χώρας, τοσύνορο που οριοθετεί τις δύοζώνες υπό νέα ξένη κυριαρχία. Μια δεκαετία σπασμών συνοψίστηκε σε αυτήν την εμβληματική πόλη.Τόσο εμβληματική που ακόμη και ο πρόεδρος της Αιγύπτου, ο στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσσι, υποστηρικτής του Χαφτάρ, ανακοίνωσε, το Σάββατο 20 Ιουνίου, ότι κάθε παραβίαση, από την φιλοτουρκική GAN, της «κόκκινης γραμμής» που συνδέει τη Σύρτη με τη βάση της Αλ -Η Τζούφρα, ευρισκόμενης 250 χιλιόμετρα πιο νότια, θα πυροδοτούσε μια «άμεση επέμβαση» από το Κάϊρο στη Λιβύη.


«Συριανοποίηση» ; Ο νεολογισμός λοιπόν ταιριάζει στην αναφορά αυτής της σύγκρουσης στη Λιβύη. Μιλάει ευρέως για την αυξανόμενη ανησυχία για μια νέα εστία πυρκαγιάς στην ανατολική Μεσόγειο, με δυνητικά αποσταθεροποιητική επίπτωση στους γείτονές της στη Βόρεια Αφρική ή ακόμα πιο νότια στην περιοχή του Σαχέλ.

 

«Χαμηλόφωνη σύγκρουση»

Εννέα χρόνια μετά την εξέγερση που ανέτρεψε, με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ, το δικτατορικό καθεστώς του Καντάφι, η Λιβύη είναι μια διασπασμένη χώρα όπου έχει ανοίξει «μια τρύπα στην οποία πολλοί εξωτερικοί εισβολείς συνωθούνται χωρίς να ενοχλούνται», όλοι τους «δελεασμένοι από το να επωφεληθούν από το τρέχον διεθνές κλίμα απορρύθμισης», αναλύει ο Ghassan Salamé, πρώην επικεφαλής της αποστολής τωνΗνωμένων Εθνών για τη Λιβύη (Ιούνιος 2017-Μάρτιος 2020). Μετά την πτώση του Καντάφι, η Λιβύη σιγά-σιγά διολίσθησε σε μια  «χαμηλόφωνη σύγκρουση», σύμφωνα με τη διατύπωση που χρησιμοποίησε ο Pierre Razoux, διευθυντή έρευνας στοΙνστιτούτο Στρατηγικής Έρευνας της Στρατιωτικής Σχολής(Irsem). 

Η κατάρρευση της Τζαμαχουρίας (το Κράτος των μαζών δηλαδή) απελευθέρωσε τις φυγοκεντρικές δυνάμεις – κυρίως την αναβίωση των διάσημων πόλεων-κρατών (Misrata, Zintan, κ.λπ.) – με φόντο τις σφοδρές επιθυμίες γύρω από τους υδρογονάνθρακες και τις εισαγόμενες  ιδεολογικές συγκρούσεις από τη Μέση Ανατολή.


Στο διάβα αυτών των ετών της αργής διάβρωσης της Λιβύης, οι Ευρωπαίοι και οιΑμερικανοί φάνηκαν να ενδιαφέρονται μόνο για τρία θέματα:

1) Tο πετρέλαιο,

2) Tην τρομοκρατία και

3) Tη μετανάστευση.

Αυτή η τριπλή εμμονή θόλωσε εντελώς τη θεώρησή τους για τη Λιβύη. Επειδή σε αυτούς τους τρεις τομείς, η κατάσταση βελτιώθηκε με την πάροδο των ετών, εξαλείφθηκε η αντίληψη τους για τη νέα βαθύτερη κρίση της εν λόγω χώρας.

Το πετρέλαιο ; Ρέει εκ νέου, όταν ο στρατάρχης Χαφτάρ ανοίγει και πάλι την πετρελαϊκή Ημισέληνο (που έχει το σχήμα του Κρουασάν) το Σεπτέμβριο του 2016.

Η τρομοκρατία; Υπέστη μια μεγάλη ήττα το ίδιο έτος 2016, όχι μόνο στη Βεγγάζη, κάτω από τα χτυπήματα του Χαφτάρ, αλλά και στη Σύρτη, όπου οι πολιτοφύλακες της Μισράτα, πιστοί στον  Σάραζ, συντρίβουν το καταφύγιο του Ισλαμικού Κράτους (IS) με την υποστήριξη των μαχητικών αεροπλάνων της Africom, δηλαδή της αφρικανικής διοίκησης του αμερικανικού στρατού.

 

Όσον αφορά τη μετανάστευση, οι μυστικές συμφωνίες μεταξύ των Ιταλών και των πολιτοφυλάκων από τηSabratha, στην περιοχή της Τρίπολης, σταμάτησαν το 2017 τη ροή μεταναστών και προσφύγων από τη Σαχάρα, που μέχρι τότε συνωστίζονταν στην ιταλική νήσο Λαμπεντούσα, σε μεγάλο αριθμό.

Αφού υπήρξε χαλάρωση σε αυτά τα τρία μέτωπα: πού βρίσκεται λοιπόν η κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

Αυτό που επωάστηκε σιωπηλά σε μια ορισμένη εξωτερική αδιαφορία δεν ήταν άλλο από το έργο της κατάκτησης ολόκληρης της περιοχής από τον στρατάρχη Χάφταρ, που μέχρι τώρα περιλαμβανόταν εντός των ορίων της Ανατολικής Κυρηναϊκής. Ποιος είναι ο Haftar; Δεν υπάρχει ακόμη αρκετός χρόνος για να εκτιμήσουμε την περιπέτεια αυτού του πρώην κολλητού του Καντάφι, εξόριστου επί δύο δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν επιστρέψει για να συμμετάσχει στην επανάσταση της Βεγγάζης το 2011.

Δημιούργησε το διπλό πολιτικό κεφάλαιο : τον αντι-τζιχαντιστικό αγώνα στη Βεγγάζη και το άνοιγμα του πετρελαϊκού Κρουασάν. Πιθανότατα θα είχε μπει στην ιστορία από την μπροστινή πόρτα, αν ήξερε πώς να διατυπώσει την προσέγγισή του με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ που γέννησε, το 2016, την κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας GAN του ​​Sarraj στην Τρίπολη. Αλλά το αφεντικό του αυτοαποκαλούμενουΕθνικού Στρατού της Λιβύης (ANL) έχει αποφασίσει ότι ο Σάρραζ ήταν μόνο όμηρος των«τρομοκρατών πολιτοφυλακών» – κάτι που είναι στην πραγματικότητα αναληθές – και ως εκ τούτου ήταν μάταιο να συζητάμε μαζί του.

Κατά τη διάρκεια των ετών 2017-2018, ενώ η Δύση τον συμβούλεψε απαλά να προτιμήσει την «πολιτική λύση», αυτόςδημιούργησε ατιμώρητα τη στρατιωτική του μηχανή κατάκτησης,  με την ενεργή υποστήριξη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου, κατά παράβαση του εμπάργκο των Ηνωμένων Εθνών για παράδοση όπλων. Έτσι, η επίθεσή του τον Απριλίου 2019 στην Τρίπολη – η ιδρυτική πράξη της τρέχουσας κρίσης – δεν αποτέλεσε μια πραγματική έκπληξη.

 

Και στην πραγματικότητα ο στρατάρχηςενθαρρύνθηκε από τη Γαλλία, η οποία αναζητούσε  έναν ισχυρό άνδρα γιατη σταθεροποίηση της νότιας Λιβύης που συνορεύει με το Σαχέλ και ήταν ευαίσθητη στην αντι-ισλαμιστική ρητορική του Χαφτάρ και τον υποστήριξε πίσω από τα παρασκήνια. Καιη Ουάσινγκτον, του Ντόναλντ Τραμπ, που ενδιαφέρεται μόνο για το πετρέλαιο και την αντιτρομοκρατία, του έδωσε ένα είδος πράσινου φωτός.

Η γένεση της τρέχουσας κρίσης βρίσκεται εδώ. Εκτοτε όλα πάνε στραβά, ανοίγοντας το δρόμο για τη  «Συροποίηση». Υπάρχουν βέβαια διαφορές. Το Ιράν απουσιάζει από την εικόνα της Λιβύης και μαζί του η σουνιτική-σιιτική αντιπαλότητα.Ούτε οι Κούρδοι έχουν το ισοδύναμό τους στη Λιβύη, για να μην αναφέρουμε την εξάλειψη – τουλάχιστον προς το παρόν – της παρουσίας του Ισλαμικού Κράτους. Ηαπεραντότητα στο εδαφικό εμβαδόν της Λιβύης δεν είναι επίσης  συγκρίσιμη με την συριακή έκταση, ενώ η εξουσία της Δαμασκού, παρά τις αδυναμίες της, φαίνεται να διατηρεί περισσότερη κάθετη θέση από την εξαφανιζόμενη αρχή της Τρίπολης. Και, τέλος, στη χρονική πορεία της κρίσης, «ο ρυθμός ήταν πιο διάχυτος, αργός, προοδευτικός στη Λιβύη από ό, τι στη Συρία», σημειώνει ο PierreRazoux.

Αλλά πέρα ​​από αυτές τις διαφορές, υπάρχει μια σημαντική ομοιότητα : η βαριά στρατιωτική ανάμειξη από τους Τούρκους και τους Ρώσους, οι πρώτοι παρεμβαίνουν στο φως της ημέρας, ενώ οι δεύτεροι κρύβονταιπίσω από τους μισθοφόρους της ομάδας Wagner.

Επειδή ένιωθε εγκαταλειμμένος από τη διεθνή κοινότητα, ανίκανη να τον προστατεύσει από την επίθεση του Haftar που υποστηρίχθηκε από την Wagner, ο Sarraj στην Τρίπολη έριξε τον εαυτό του στην αγκαλιά των Τούρκων. Οι τελευταίοι άδραξαν την ευκαιρία πολύ χαρούμενοι, με αντάλλαγμα την επικύρωση των θαλάσσιων αξιώσεών τους στη Μεσόγειο (την τουρκο-λιβυκή ΑΟΖ), ιδίως σε πρόσφατα ανακαλυφθέντα πεδία φυσικού αερίου. Από τότε και στο εξής, η Άγκυρα έγινε ολοένα και πιο επιθετική στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης, όπου τουρκικά πλοία προσεγγίζουν καθημερινά ευρωπαϊκάιδιαίτερα γαλλικάυπεύθυνα για τον έλεγχο της συμμόρφωσης με το εμπάργκο όπλων.

 

Θεαματική κλιμάκωση της λιβυκής κρίσης από την άνοιξη

Όσο για τους Ρώσους, ανέπτυξαν τον Μάιο 2020, σύμφωνα με τους Αμερικανούς, τα πολεμικά αεροπλάνατους Mig-29 και Sukhoï-24 στηνΚυρηναϊκή, ιδίως στην αεροπορική βάση της Al-Juffra,προκειμένου να διατηρηθούν οι θέσεις του στρατού ANL του Haftar στην ανατολική Λιβύη. Η κλιμάκωση ήταν θεαματική από την άνοιξη. Ο κίνδυνος για τους Λιβύουςδεν είναι τίποτε άλλο παρά να χάσουν ό, τι τους απομένει από την κυριαρχία τους στον πόλεμο, όπως και στην ειρήνη. Επειδή η Άγκυρα και η Μόσχα αναπαράγουν στη Λιβύη τον τύπο αμφιλεγόμενης σχέσης που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Συρία, όπου ο στρατιωτικός ανταγωνισμός συνοδεύεται από μια συνδιαχείριση της διπλωματικής διαμεσολάβησης. Ο κίνδυνος είναι ότι οι δύο χώρες αλληλο-εκβιάζονται με διάφορους τρόπους. «Η καθεμία  έχει έναν μοχλό εκβιασμού  έναντι της άλλης.

Οι Τούρκοι με τα στενά τους τουΒοσπόρου και τη συμμετοχή τους στο ΝΑΤΟ και οι Ρώσοι με το αέριό τους και τη στρατιωτική τους ανωτερότητα», συνοψίζει ο Ναύαρχος Pascal Ausseur,διευθυντής του Μεσογειακού Ιδρύματος Στρατηγικών Μελετών ( FMES).

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Λιβύη υπό τουρκο-ρωσική συγκυριαρχία κινδυνεύει να μεταβληθεί σε ένα χυδαίο πιόνι ενός πιο παγκόσμιου παζαριού, ιδίως σε σχέση με τη Συρία. «Μπορεί να υπάρξει συμφωνία μεταξύ του Ερντογάν και του Πούτιν, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία σταματά να τροφοδοτεί τον συριακό θύλακα του Ιντλίμπ, με αντάλλαγμα ότι η Ρωσία θαυπαγορεύσει στον Χάφταρ να παραμείνει στην Κυρηναϊκή», δήλωσε ο Pierre Razoux.

Εν ολίγοις δηλαδή, η «Συροποίηση» των μαχών και της εκεχειρίας έξω από την νότια πόρτα μιας κακόφωνης Ευρώπης.

* O Αλκης Καλλιαντζίδης είναι Οικονομολόγος

*alkis@kalkis.eu www.kalkis.eu

 

(Το άρθρο εκφράζει αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη)

Πηγή: Anixneuseis.gr

Related Post

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *