Breaking News
ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΠΩΣ ΑΦΗΣΑΜΕ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟ ΤΟ «ΟΠΛΟ» 541
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΩΓΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ
EINAI ΓΕΓΟΝΟΣ: Η ΕΕ ΙΔΡΥΕΙ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ & ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!
ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ «ΦΩΤΙΑ» ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ (+VIDEO)
ΜΗΝΥΜΑ ΣΑΛΒΙΝΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε ΓΙΑ «ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ»
Η ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ – Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ
ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ RENAULT-NISSAN-MITSUBISHI
ΒΟΙΩΤΙΑ: ZHMIA 730.000 ΣΤΗ ΔΕΗ ΑΠΟ ΛΕΗΛΑΣΙΑ 217 ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΩΝ
ΧΑΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΛΟΠΕΣ HIGH TECH ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΜΕΣΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙ
ΠΛΑΦΟΝ ΣΤΙΣ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ «ΘΥΜΑΤΑ» ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ
ΤΑ «ΣΥΝΟΡΑ» ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
ΤΖΕΦΡΙ ΠΑΊΑΤ ΣΤΟ REPOSITIONING GREECE: Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΚΟΜΒΟΣ
Η ΑΓΚΥΡΑ ΜΕ ΝΟΤΑΜ ΣΤΗΝΕΙ «ΝΟΜΙΚΑ» ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
TOYΡΚΙΚΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΙ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ
ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒREXIT
ΟΛΙΚΗ ΕΚΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΔΥΣΗΣ-ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΙΕΑΚΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΚΑΙ Ο «ΠΥΡΗΝΙΚΟΣ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑΣ»

Του Παναγιώτη Αλιμήση*

Το λάθος που κάνουν αρκετοί αναλυτές των διεθνών σχέσεων όταν αναφέρονται στις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας είναι ότι τοποθετούν τις απαρχές της σύγκρουσης των δυο υπερδυνάμεων στην προσάρτηση της Κριμαίας από τους Ρώσους το 2014. Είναι αλήθεια, βέβαια, πως με την ενσωμάτωση της Κριμαίας, οι σχέσεις Δύσης – Ρωσίας πέρασαν σε έναν άλλο επίπεδο αντιπαράθεσης, πιο «θερμό» και με ευθείες απειλές οι οποίες στο παρελθόν ακούγονταν αποκλειστικά στα δωμάτια της ‘μυστικής διπλωματίας’.  

Στη πραγματικότητα, η αντιπαράθεση των δυο αυτών κοσμοσυστημάτων παρέμεινε χωρίς διακοπή από το 1945, απλά είχε διακυμάνσεις. Η ισορροπία του τρόμου στην ουσία ποτέ δεν άλλαξε. Μπορεί τη δεκαετία του ‘90, όταν η Ρωσία προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ του τείχους του Βερολίνου, οι ΗΠΑ να κυριάρχησαν στον πλανήτη μονοπωλιακά για λίγα χρόνια, όμως το σκηνικό άλλαξε εκ νέου μετά το 2000. Από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης οι σχέσεις του Δυτικού Κόσμου και της Μόσχας υπήρξαν από τυπικές έως εχθρικές. Η άρνηση του πρώτου μετασοβιετικού Ρώσου Προέδρου Μπόρις Γέλτσιν (1990-1999) και στη συνέχεια του Βλαντιμίρ Πούτιν να δεχτούν μια μονοπολική διεθνή τάξη πραγμάτων με διαιτητή τις ΗΠΑ και «βοηθό» την ΕΕ, έχει οδηγήσει σε έναν ανοιχτό «πόλεμο» που προς το παρόν είναι οικονομικός. Πλέον στην Ουάσιγκτον γίνονται σχεδιασμοί για το πώς η Δύση θα ταχθεί απέναντι στον Πούτιν και στη προσπάθειά του να δημιουργήσει έναν αντίβαρο πόλο στο ΝΑΤΟ με κύριο όχημα την Κίνα και δευτερευόντως την Τουρκία και το Ιράν.

Η τελευταία «ψυχρή κόντρα» με αφορμή τους ισχυρισμούς της Δύσης για χρήση χημικών από τον Άσαντ, κατέδειξε το πόσο εύκολο είναι από τη μια στιγμή στην άλλη να δημιουργηθεί ψυχροπολεμικό κλίμα σε χρόνο ρεκόρ με απρόβλεπτες διαστάσεις. Είναι δε χαρακτηριστικό το επίπεδο μερικών ηγετών και διπλωματών οι οποίοι δρώντας αναπόφευκτα στην εποχή του ‘μετανθρώπου’ και της απόλυτης κυριαρχίας της τεχνολογίας, χρησιμοποιούν το twitter για να… κηρύξουν τον πόλεμο.

Τα αίτια της κρίσης

Για να φτάσει στο μη παρέκει η τελευταία αντιπαράθεση των δυο υπερδυνάμεων στη Συρία, μεσολάβησαν μια σειρά από γεγονότα που διαμόρφωσαν το σημερινό κλίμα. Στις 26 Φεβρουαρίου η Ρωσία έθεσε βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στην πρόταση του Ηνωμένου Βασιλείου για διεθνή καταδίκη του Ιράν ως προμηθευτή οπλισμού στους αντάρτες Χούθις της Υεμένης οι οποίοι μάχονται τη Σαουδική Αραβία, ενώ λέγεται πως είναι μέρος ενός ευρύτερου δικτύου τρομοκρατίας που χτυπά δυτικούς στόχους. Η Ρωσία έθεσε βέτο γνωρίζοντας ότι το Ιράν διαδραματίζει αντιδυτικό ρόλο στη Μέση Ανατολή που κατά κάποιο τρόπο συμφέρει την ίδια. Ωστόσο, το βέτο αυτό ήταν καθαρά μια πράξη «αντεκδίκησης» για την επιβολή κυρώσεων των ΗΠΑ και της ΕΕ, έναντι της ρωσικής οικονομίας με αφορμή την προσάρτηση της Κριμαίας.

Από την άλλη πλευρά, ούτε ο Τραμπ μπορεί να δώσει χέρι φιλίας στη Μόσχα ακόμα και αν το ήθελε. Και αυτό, γιατί οι έντονες διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης στις ΗΠΑ κατά της υποτιθέμενης ρωσικής παρέμβασης υπέρ των Ρεπουμπλικανών στις εκλογές του 2016, έφεραν τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο σε τόσο δύσκολη θέση, ώστε να προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από κάθε προσπάθεια προσέγγισης με τον Πούτιν. Επιπλέον, ο Τραμπ καλείται να σταθεί στο πλευρό του μεγάλου του συμμάχου, της Μεγάλης Βρετανίας. Οι κατηγορίες του Λονδίνου πως οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες προσπάθησαν να δολοφονήσουν με χημικά ένα διπλό πράκτορα και την κόρη του, πόλωσαν περισσότερο τις σχέσεις των τριών χωρών και ανάγκασαν τις ΗΠΑ να στηρίξουν τους Βρετανούς.

 Τι επιφυλάσσει το μέλλον;

Το πεδίο αντιπαράθεσης στη Συρία είναι τόσο ρευστό και απρόβλεπτο που οποιαδήποτε πρόβλεψη ή εκτίμηση μπορεί να καταστεί ανά πάσα στιγμή άκυρη. Είναι πάντως προφανές πως η Δυτική Συμμαχία έχοντας ακόμα οικονομική υπεροχή και ανώτερο τεχνολογικά οπλισμό, είναι έτοιμη να διαβεί τον Ρουβικώνα της λογικής προς την μεριά της αβεβαιότητας… Φαίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, πως η Δύση παρουσιάζεται συσπειρωμένη γύρω από το ΝΑΤΟ, καθώς πέρα από τους παραδοσιακούς συμμάχους πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης θέλουν να ενταχθούν στη συμμαχία για να απαγκιστρωθούν από τη ρωσική επιρροή.

Βέβαια το ίδιο συμπέρασμα μπορεί να βγει για τη Ρωσία η οποία θέλει πάση θυσία να εγκαθιδρυθεί στη Μέση Ανατολή υποτιμώντας προφανώς το κόστος μιας ευθείας αντιπαράθεσης. Στον αντίποδα, η Ρωσία αναγκάζεται να συναναστραφεί με αυταρχικά καθεστώτα όπως του Ερντογάν και του Ρουχανί στο Ιράν, ως αντίβαρο στη δυτική ισχύ. Όντως η ρωσική πλευρά παίζει με τη φωτιά, καθώς δεν ξέρει ποια θα είναι η έκβαση της συμμαχίας τόσο με την Τουρκία όσο και με εκείνη της Τεχεράνης που είναι σαφώς πιο οπορτουνιστική. Οι κοινοί αντίπαλοι γεωπολιτικοί πόλοι του τριγώνου Ρωσίας-Τουρκίας και Ιράν είναι οι Κούρδοι, το Ισραήλ και η Δύση όμως και οι τρεις νέοι σύμμαχοι έχουν επί μέρους διαφορές και αντικρουόμενα συμφέροντα.

Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις αναμένεται να περιπλακούν στο κοντινό μέλλον εξαιτίας ενός μεγάλου διλλήματος που θα προβληματίσει την τουρκική πλευρά. Οι ΗΠΑ απείλησαν τον Ερντογάν ότι δεν θα πάρει τα F-35 αν αγοράσει τους S-400 και διευρύνει την συμμαχία του με τη Μόσχα. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται εδώ είναι το εξής: Είναι διατεθειμένος ο Ερντογάν να θυσιάσει την άμυνα και το κύρος της χώρας του στη Δύση για χάρη του Πούτιν; Αν ναι, τότε η Ρωσία κατέχει ένα μεγάλο γεωπολιτικό όπλο στα χέρια της. Αν όμως η Τουρκία, κάνει απότομη στροφή για χάρη της στέλθ τεχνολογίας, τότε η Ρωσία μένει στην κυριολεξία χωρίς ερείσματα στη Μέση Ανατολή και θα αναγκαστεί να αποδεχθεί το στάτους κβο που υπήρχε πριν τη συριακή κρίση και να χαράξει τη δική της πολιτική.

Προς το παρόν, φαίνεται πως η όποια ισορροπία δυνάμεων υπάρχει στη Συρία δεν θα διαταραχθεί, παρά τους κατά καιρούς χειρουργικούς βομβαρδισμούς της Δύσης έναντι του Άσαντ. Όσο η Μόσχα τροφοδοτεί ποικιλοτρόπως τον Άσαντ και η ρωσοτουρκική συμμαχία παραμένει σταθερή και αληθινή, οι ΗΠΑ δεν θα διακινδυνεύσουν μια ολοκληρωτική ρήξη με την Τουρκία σβήνοντας και τις τελευταίες ελπίδες επαναπροσέγγισης των δυο χωρών.

Ο φόβος του Αρμαγεδώνα

Πολλοί πιστεύουν πως οι πιθανότητες για έναν νέο παγκόσμιο πυρηνικό τρόμο αυξάνονται. Η πρώτη φορά που τέθηκε στο τραπέζι η χρήση πυρηνικών όπλων στη μεταψυχροπολεμική εποχή ήταν το 2005, όταν ο τότε Αμερικανός πρόεδρος George W. Bush ζήτησε να μάθει από τους συμβούλους του αν είναι δυνατή η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν. Σκοπός ήταν να χτυπηθούν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις –περίπου 20 στο σύνολο- με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δυνατή η ανασυγκρότησή τους. Φυσικά το σενάριο αυτό γρήγορα απορρίφθηκε όχι τόσο για την αναποτελεσματικότητά του, όσο για τις μετέπειτα επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είναι κοινώς αποδεκτό πως η χρήση πυρηνικών όπλων έστω και μικρής ισχύος σε ένα περιβάλλον όπως αυτό της Μέσης Ανατολής, θα εγκαινιάσει έναν νέο τύπο σύγκρουσης εμπλέκοντας κατά πάσα πιθανότητα και τρομοκρατικές οργανώσεις. Η ένταξη της πυρηνική επιλογής στους επιτελικούς σχεδιασμούς, θα δώσει το άλλοθι της αντεκδίκησης εκείνων που θα προσβληθούν, αναγκάζοντάς τους να αντεπιτεθούν με τον ίδιο τρόπο σε μια δυτική πρωτεύουσα (ISIS, Κούρδοι) Ο κανόνας λέει ότι αυτός που θα κάνει την αρχή, είναι αυτός που θα επωμιστεί και την ευθύνη. Σε κάθε περίπτωση, είναι επικίνδυνο όσο και μη ρεαλιστικό να τίθεται -αν τίθεται- σοβαρά το σενάριο πυρηνικού χτυπήματος τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Ρωσία, ειδικά στο συριακό περιβάλλον.

*Ο Παναγιώτης Αλιμήσης είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε Σύγχρονη Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις το πανεπιστήμιο London Metropolitan της Μεγάλης Βρετανίας

[the_ad id=»17504″]

Related Post

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ζώδια από το zodia123.gr

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"

error: Content is protected !!