Breaking News
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΑΦΙ ΑΝΑΤΙΝΑΖΟΥΝ BOEING 747 ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΚΕΡΜΠΙ ΤΗΣ ΣΚΩΤΙΑΣ. Ο ΟΗΕ ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ 270 ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΤΑΦΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΝΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΔΡΑΣΤΗ…
ΤΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ
ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ Η ΈΚΘΕΣΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ «ΑΥΤΟΚΙΝΗΣΗ 2018»
SUPERLEAGUE: ΤΑ ΔΥΟ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΚ ΤΩΝ FIFA-UEFA
ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟ ΤΟΥ ΥΠΕΡΗΧΗΤΙΚΟΥ CONCORDE ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ Η NASA
Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΑΕΙ ΚΑΝΝΕΣ
ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ ΠΛΟΙΟ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ – ΠΟΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟΙ
ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 2.500 ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΙΛΑΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ο ΧΩΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΗΣ ΕΕ
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΘΙΟΥ ΝΙΜΙΤΖ: ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
ΤΙ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ
ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ ΣΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
OI ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ BΟΜΒΑ: H ΕΛΛΑΔΑ “ΓΕΡΝΑΕΙ” ΤΑΧΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ Η ΝΕΑ ΦΟΡΟΛΟΤΑΡΙΑ -ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΛΗΡΩΣΕΙΣ
ΠΑΤΡΑ: ΠΗΡΕ ΕΞΙΤΗΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ
Η ΓΑΛΛΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΚΤΟΠΙΖΕΙ ΤΗΝ “ΞΕΔΟΝΤΙΑΣΜΕΝΗ” ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
5 ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΦΕΝΕΤΑΙ (ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΠΙΡΡΟΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ)
ΕΛΛΑΔΑ
Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΜΑΣ

Συγκλονιστικά τα στοιχεία από τη διεύρυνση των ανισοτήτων στη Δύση. Πώς αναδύθηκαν υπέρμετρα οι πλούσιες νέες ελίτ και ποια είναι τα μαθήματα από το παρελθόν. Οι τρεις λόγοι (μερικής) αισιοδοξίας και ο κίνδυνος του «πλουτοκρατικού λαϊκισμού».

Tου Martin Wolf

Από το 1980 ως το 2016, το 1% καρπώθηκε το 28% της συνολικής αύξησης στα πραγματικά εισοδήματα στις ΗΠΑ, τον Καναδά και τη Δυτική Ευρώπη, ενώ το φτωχότερο 50% έλαβε μόλις το 9%. Αλλά αυτά τα γενικά νούμερα υποκρύπτουν τεράστιες διαφορές: στη Δυτική Ευρώπη, το πλουσιότερο 1% καρπώθηκε «μόνο» όσο και το φτωχότερο 51%. Στη Βόρεια Αμερική ωστόσο, το 1% έλαβε όσο και το φτωχότερο 88%. Αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία αποδεικνύουν πως η ανάπτυξη από μόνη της μας λέει πολύ λίγα, στην περίπτωση των ΗΠΑ ουσιαστικά τίποτα, για την έκταση της βελτίωσης της οικονομικής ευημερίας για το σύνολο του πληθυσμού.

Τα εντυπωσιακά αυτά στοιχεία προέρχονται από την έκθεση World Inequality Report 2018 του World Inequality Lab. Η μεγάλη εικόνα είναι αυτή της σύγκλισης μεταξύ χωρών και της απόκλισης στο εσωτερικό τους. Αλλά το τελευταίο δεν έχει συμβεί παντού στον ίδιο βαθμό παντού. Έτσι, «από το 1980, η εισοδηματική ανισότητα έχει αυξηθεί ταχύτατα στη Βόρεια Αμερική και στην Ασία, σημείωσε ήπια άνοδο στην Ευρώπη και σταθεροποιήθηκε σε ένα υπερβολικά υψηλό επίπεδο στη Μέση Ανατολή, στην υποσαχάρια Αφρική και στη Βραζιλία».

Η έκθεση δείχνει επίσης ότι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μερίδιο του 1% ήταν σχετικά χαμηλό, τουλάχιστον με τα προπολεμικά κριτήρια, σε όλη τη Δύση. Αλλά έκτοτε, τα μερίδια αυτά έχουν πραγματοποιήσει άλμα στις αγγλόφωνες χώρες, ειδικά στις ΗΠΑ, αλλά έχουν αυξηθεί λίγο στη Γαλλία, στη Γερμανία ή στην Ιταλία.

Ο Γουόλτερ Σέιντελ, ιστορικός του αρχαίου κόσμου και συγγραφέας του «The Great Leveler», θα έλεγε ότι η αύξηση της ανισότητας είναι απλώς αυτό που θα έπρεπε να περιμένει κανείς. Σε αυτή την σημαντική μελέτη, υποστηρίζει πως μετά την ανακάλυψη της γεωργίας (και του αγροτικού κράτους), οι ελίτ ήταν εκπληκτικά επιτυχημένες στην απορρόφηση όλου του πλεονάσματος που δημιουργούσε η οικονομία.

Tα όρια της αρπαγής αυτής έμπαιναν στο σημείο που ήταν απαραίτητο για να επιβιώσουν οι παραγωγοί. Είναι αξιοσημείωτο πως πολλές φτωχές γεωργικές κοινωνίες προσέγγισαν το όριο αυτό, μεταξύ των οποίων η Βυζαντινή και Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Σε καιρούς ειρήνης και ηρεμίας, υποστηρίζει ο κ. Σέιντελ, ισχυρά συμφέροντα χειραγωγούσαν την κοινωνία για να αυξήσουν το μερίδιο τους (και αυτό των απογόνων τους) από την πίτα. Η ισχύς δημιουργεί πλούτο και ο πλούτος δημιουργεί ισχύ. Μπορεί να διακόψει κάτι αυτή τη διαδικασία. Ναι, υποστηρίζει στο βιβλίο του: οι τέσσερις καβαλάρηδες της καταστροφής: ο πόλεμος, ηεπανάσταση, η πανούκλα και ο λοιμός.

Ορισμένοι θα υποστηρίξουν πως το παρελθόν δεν ήταν τόσο ζοφερό όσο το παρουσιάζει το βιβλίο. Όταν, για παράδειγμα, τα κράτη βασίζονταν στην στρατιωτική κινητοποίηση, έπρεπε να λάβουν υπόψη την ευημερία των ανθρώπων. Αλλά, συνολικά, η ανισότητα στις προνεωτερικές κοινωνίες ήταν πολλές φορές αβάσταχτη.

Τι έχουν να κάνουν όλα αυτά με τις σημερινές, πολύ πιο πλούσιες, μετα-βιομηχανικές κοινωνίες; Περισσότερα, φαίνεται, από ότι θα θέλαμε. Τον 20ο αιώνα, οι επαναστάσεις (στη Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα για παράδειγμα) και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μείωσαν δραματικά την ανισότητα. Αλλά όταν τα επαναστατική καθεστώτα αποδυναμώθηκαν (ή κατέρρευσαν) ή οι κακουχίες του πολέμου έσβησαν από τη μνήμη, επανήλθαν παρόμοιες διαδικασίες με αυτές των παλιών αγροτικών κρατών. Αναδύθηκαν υπέρμετρα πλούσιες νέες ελίτ, κέρδισαν πολιτική ισχύ και τη χρησιμοποίησαν για τους δικούς τους σκοπούς. Αυτοί που το αμφισβητούν αυτό πρέπει να κοιτάξουν προσεκτικά τα οικονομικά του νέου φορολογικού νομοσχεδίου που περνάει τώρα από το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Το συμπέρασμα αυτού του παραλληλισμού είναι, αν δεν συμβεί κάτι καταστροφικό, πως έχουμε επιστρέψει πάλι σε μια περίοδο διαρκούς αύξησης της ανισότητας. Ένας παγκόσμιος θερμοπυρηνικός πόλεμος θα είχε εξισωτικές επιπτώσεις. Αλλά η καταστροφή δεν είναι άσκηση πολιτικής.

Εχουμε, πάντως, τρεις λόγους για να είμαστε κάπως πιο αισιόδοξοι. Ο πρώτοςείναι πως οι κοινωνίες μας είναι πολύ λιγότερο άνισες από ότι θα μπορούσαν να είναι: οι φτωχοί είναι συγκριτικά φτωχοί, αλλά όχι στα όρια της εξαθλίωσης. Ο δεύτερος είναι πως οι χώρες υψηλού εισοδήματος δεν μοιράζονται όλες την ίδια τάση προς μια υψηλή και αυξανόμενη ανισότητα. Ο τελευταίος είναι πως τα κράτη διαθέτουν τώρα ένα εύρος εργαλείων άσκησης πολιτικής με τα οποία μπορούν να μετριάσουν την ανισότητα των εισοδημάτων και του πλούτου, αν θελήσουν να το κάνουν.

Μια σύγκριση ανάμεσα στα αγοραία και τα διαθέσιμα εισοδήματα σε χώρες με αρκετά υψηλά εισοδήματα (στον Καναδά, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ) καταδεικνύει πολύ καλά το τελευταίο σημείο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι φόροι και οι δημόσιες δαπάνεςμειώνουν σημαντικά την ανισότητα. Αλλά ο βαθμός στον οποίο το κάνουν αυτό, διαφέρει σημαντικά από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία.

Το μεγάλο ερώτημα ωστόσο είναι κατά πόσον οι πιέσεις που αυξάνουν την ανισότητα θα συνεχίσουν να μεγεθύνονται και η βούληση για την αντιστάθμιση τους να υποχωρούν. Όσον αφορά το πρώτο, είναι δύσκολο να είναι κανείς αισιόδοξος. Η αξία της εργασίας των ανθρώπων με συγκριτικά λιγότερες δεξιότητες στις χώρες υψηλού εισοδήματος φαίνεται δύσκολο να κινηθεί υψηλότερα. Όσον αφορά το τελευταίο, μπορεί κανείς να σημειώσει, με σχετική αισιοδοξία, πως η επιθυμία να απολαύσουμε ένα βαθμό κοινωνικής αρμονίας και η υλική αφθονίατων σύγχρονων οικονομικών, ως λόγους για να πιστεύει κανείς ότι οι πλούσιοι μπορεί να είναι έτοιμοι να μοιραστούν την αφθονία τους.

Σε κάθε περίπτωση, καθώς η στρατιωτική κινητοποίηση των αρχών του 20ου αιώνα και οι εξισωτικές ιδεολογίες που συνόδευσαν την βιομηχανιοποίηση και τους μαζικούς πολέμους υποχωρούν και ο ατομισμός να γίνει ισχυρότερος, οι ελίτ μπορεί να γίνουν πιο απαφασιστικές στο να καρπωθούν ότι μπορούν. Αν συμβεί έτσι, θα είναι ένα κακό μήνυμα, όχι μόνο για την κοινωνική ειρήνη, αλλά ακόμα και για την επιβίωση των σταθερών δημοκρατιών καθολικής ψήφου που αναδύθηκαν στις σημερινές χώρες υψηλού εισοδήματος τον 19ο και τον 20ο αιώνα.

Μια πιθανή εξέλιξη είναι ο «πλουτοκρατικός λαϊκισμός» που έχει γίνει ένα τόσο ξεχωριστό χαρακτηριστικό των σύγχρονων ΗΠΑ, της χώρας που, πρέπει να θυμόμαστε, εξασφάλισε την επιβίωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας κατά την αναταραχή του προηγούμενου αιώνα. Το μέλλον θα μπορούσε τότε να μας επιφυλάσσει μια σταθερή πλουτοκρατία, η οποία θα επιτυγχάνει να κρατάει τη μεγάλη μάζα του λαού διχασμένη και υπάκουη. Η εναλλακτική θα μπορούσε να είναι η ανάδυση ενός δικτάτορα, ο οποίος θα ανέβει στην εξουσία κάνοντας αντιπολίτευση σε αυτές ακριβώς τις ελίτ.

Ο κ. Σέιντελ υποστηρίζει πως η ανισότητα είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί. Πρέπει να τον διαψεύσουμε. Αν δεν τα καταφέρουμε, η εκτίναξη της ανισότητας μπορεί να καταστρέψει στο τέλος και την δημοκρατία.

Facebook Comments

Related Post

Ζώδια από το zodia123.gr

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"

error: Content is protected !!