Breaking News
Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΦΑΒΟΡΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ EURO 2024
ΚΥΡΩΣΕΙΣ 100.000 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΜΟΡΙΑ ΚΑΙ ΒΙΑΛ
ΜΕ DRONE ΕΚΑΝΕ ΤΣΑΚΩΤΟΥΣ Η ΑΑΔΕ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΣΚΑΦΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΟΒΑΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Ο ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ
ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ! ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10% ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ
Η ΨΥΧΡΗ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΓΚΕΛΑ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΤΕΡΕΖΑ ΜΕΙ
ΥΠΕΝ: ΞΕΠΑΓΩΝΕΙ Ο ΑΓΩΓΟΣ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΣΚΟΠΙΩΝ
ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ: ΈΧΟΥΜΕ ΕΚΧΩΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ
«ΜΑΖΕΥΟΥΝ» ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΖΑΕΦ ΓΙΑ ΤΗ «ΜΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
ΩΧΡΑ ΚΗΛΙΔΑ: Η ΕΚΦΥΛΙΣΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ!
ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ: ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ Η ΓΕΙΤΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΧΩΡΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΞΙΑ
ΣΧΕΔΟΝ ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ FACEBOOK
ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΑΕΚ Ο ΠΑΣΧΑΛΑΚΗΣ – ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ Η ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ
ΔΙΩΞΗ ΚΑΤΑ ΛΑΦΑΖΑΝΗ «ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ» ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ
ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΙΣΕΠΡΑΞΕ ΓΙΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ
ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΚΥΝΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ: ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2020, ΤΟ 2030 Η ΤΟ 2040 ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΕΔΩ…
«ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΑΝΕ Ή ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ Ή ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ!» ENA ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
ΌΛΑ ΕΤΟΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ATHENS FLYING WEEK: ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΤΤΙΚΟ ΟΥΡΑΝΟ!
ΕΛΛΑΔΑ
ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: ΝΟΜΙΚΑ ΕΡΕΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ

Του Νικόλαου Ι. Καραμπέτσου∗

Ως «Πολεμική Επανόρθωση» ή «Αποζημίωση» αναφέρεται η υποχρέωση του ηττημένου στον πόλεμο, κράτους να πληρώσει στο κράτος που νίκησε, σ’ αυτόν τον πόλεμο, ένα καθορισμένο χρηματικό ποσό, το οποίο να καλύπτει: α) τις δαπάνες διεξαγωγής του πολέμου και β) τις ζημιές που υπέστη αυτό το κράτος και οι πολίτες του, απ’ τον πόλεμο.

Η έννοια των πολεμικών επανορθώσεων

Σύμφωνα με τον ορισμό αυτόν, ο νικητής μπορεί να διεκδικήσει απ’ τον ηττημένο:

  • τα ΕΞΟΔΑ που πραγματοποίησε, για τη διεξαγωγή του πολέμου⋅
  • τις ΖΗΜΙΕΣ που ως κράτος υπέστη στον πόλεμο⋅ και
  • τις ΖΗΜΙΕΣ που υπέστησαν οι πολίτες του κράτους, που νίκησε απ’ τη διεξαγωγή του πολέμου.

Αν αυτά ισχύουν γενικώς για τα κράτη που είχαν συμμετοχή σ’ έναν πόλεμο, πολύ περισσότερο ισχύουν για εκείνα τα κράτη που βρέθηκαν στο στρατόπεδο των νικητών, αλλά τα οποία, κατά τη διάρκεια του πολέμου, διετέλεσαν υπό κατοχή του τελικού ηττηθέντος κράτους.  Στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλά ευρωπαϊκά κράτη βρέθηκαν υπό την κατοχή της Γερμανίας αλλά υπήρξαν και κράτη απ’ το στρατόπεδο των νικητών, όπως η Μ. Βρετανία, ΗΠΑ, Αυστραλία κ.α., τα οποία δεν πέρασαν αυτήν τη σκληρή δοκιμασία.  Στην περίπτωση των κρατών που τελικά νίκησαν, αλλά πέρασαν από εχθρική κατοχή του ηττημένου-τελικά-κράτους, τα δικαιώματα είναι προσαυξημένα και οι «πολεμικές επανορθώσεις» προβάλουν ως δικαιότερες και πιο αναγκαίες, αφού οι ζημιές που υπέστησαν, τα ίδια και οι πολίτες τους, απ’ τον πόλεμο, ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Ελληνικές διεκδικήσεις

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το θέμα έχει ως εξής: οι Γερμανοί οφείλουν καταβολή αποζημιώσεων για τις καταστροφές που προκάλεσαν στην Εθνική Οικονομία της χώρας, με το «ξερίζωμα» κάθε είδους οικονομικής υποδομής (οδικό, σιδηροδρομικό, τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, λιμάνια κλπ), με την καταλήστευση της, δια της «μεθόδου πληθωρισμού» και την αρπαγή, κάθε είδους αγαθών.  Οι Γερμανοί οφείλουν επίσης, να επιστρέψουν το «αναγκαστικό δάνειο», το οποίο συνήφθη στη Ρώμη, με τη «Συμφωνία» της 14ης Μαρτίου 1942, μεταξύ της ελληνικής κατοχικής Κυβέρνησης και του εκπροσώπου του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα, για λογαριασμό της γερμανικής Κυβέρνησης. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οι «αποζημιώσεις-επανορθώσεις» αφ’ ενός και η επιστροφή του «δανείου» αφ’ ετέρου, είναι δύο διακεκριμένες η μία απ’ την άλλη οικονομικές «διεκδικήσεις» της Ελλάδας. Η διάκριση αυτή έγινε απ’ την Ελλάδα εξ αρχής, στη διάσκεψη των «νικητριών χωρών», με αντικείμενο τις πολεμικές επανορθώσεις.  Εκεί, ο Έλληνας αντιπρόσωπος, καθηγητής Α. Σμπαρούνης, με ρητή του επιφύλαξη, έκανε σαφή διαχωρισμό των διεκδικήσεων μας σε πολεμικές αποζημιώσεις και σε επιστροφή του «δανείου».  Εξάλλου, ως προς τους ιδιώτες, οι Γερμανοί έχουν την υποχρέωση να καταβάλλουν αποζημιώσεις, αφ’ ενός μεν για τα θύματα, που προκάλεσαν στις οικογένειες τους και αφ’ ετέρου για τις καταστροφές, που προκάλεσαν σε περιουσιακά τους στοιχεία.

Νομικά ερείσματα των ελληνικών διεκδικήσεων

Γενικώς, στο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, αφορά το άρθρο 3 της Δ’ «Σύμβασης της Χάγης» (1907) και ειδικότερα, στο θέμα των γερμανικών επανορθώσεων, αφορά η απόφαση του Δικαστηρίου «εγκληματιών πολέμου» της Νυρεμβέργης, που κωδικοποίησε πολλά διάσπαρτα στοιχεία.

Ειδικότερα:

α) στο Ν. 2023/1952 για τη λήξη της «εμπολέμου κατάστασης Ελλάδος-Γερμανίας» διατυπώθηκε η ρητή επιφύλαξη ότι, με την Συνθήκη Ειρήνης, που θα συναφθεί, θα ρυθμιστούν τα ζητήματα και οι διαφορές, που προέκυψαν απ’ τον πόλεμο.

β) ο Ν. 3480/1956 επικύρωσε τη ΔΣ του Λονδίνου το 1953, «Συμφωνία περί εξωτερικών γερμανικών χρεών». Σ’ αυτήν τη ΔΣ αναφερόταν ότι, οι απαιτήσεις απ’ τον πόλεμο, θα αναβληθούν μέχρι την υπογραφή οριστικής «Συνθήκης Ειρήνης».

γ) με τον Ν. 4178/1961 κυρώθηκε η Σύμβαση της Βόννης, «περί παροχών υπέρ Ελλήνων υπηκόων, θιγέντων υπό εθνικοσοσιαλιστικών μέτρων διώξεως», με την οποία η Γερμανία δέχτηκε να καταβάλλει 115 εκατομμύρια μάρκα, η οποία σύμβαση όμως, είχε ειδικό χαρακτήρα και δεν έκλεινε οριστικά το φλέγον ζήτημα των αποζημιώσεων (διατυπώθηκε και σχετική ελληνική επιφύλαξη).

δ) τον Σεπτέμβριο του 1990, υπογράφηκε στη Μόσχα, μεταξύ των δύο Γερμανιών, λίγο πριν τη συνένωση τους και των τεσσάρων νικητριών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας, η «Συνθήκη» για την οριστική τακτοποίηση των σχέσεων με την Γερμανία (ονομάστηκε «Συνθήκη 4+2), η οποία θεωρήθηκε ως Συνθήκη Ειρήνης  (όπως είδαμε παραπάνω) που θα άνοιγε το δρόμο, για την έγερση διεκδικήσεων κατά της ενοποιημένης πλέον, Γερμανίας.

ε) δοθέντως ότι, η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε των έναντι της Γερμανίας διεκδικήσεων και ότι, δεν υπήρχε θέμα παραγραφής στο Διεθνές Δίκαιο, τόσο η Ελλάδα ως κράτος, όσο και οι πληγέντες ιδιώτες ή Οργανισμοί Περιφερειακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μπορούν άνετα, να προβάλουν τις διεκδικήσεις τους.

Αντί επιλόγου

Το κεφάλαιο του αναγκαστικού δανείου το 1942, αρκετό χρόνο προ της λήξης του πολέμου, αντιστοιχούσε σε 38 εκατομμύρια χρυσές λίρες Αγγλίας.  Στο τέλος του πολέμου, είχε φτάσει τα 45 εκατ. χρυσές λίρες.  Η τιμή της χρυσής λίρας, τον Απρίλιο του 1941 αντιστοιχούσε σε 1.000 δραχμές, ενώ τον Οκτώβριο του 1944 με 1,5 δις. δραχμές (!).  Τα έξοδα των κατοχικών δυνάμεων, βάσει υποχρέωσης της Τράπεζας της Ελλάδος, να τους καταβάλει μηνιαίως (σε χαρτονόμισμα) το ποσό των 25 εκατ. μάρκων, ανέρχονταν σε ιλιγγιώδεις ποσά, χωρίς ίχνος υπερβολής. Χαρακτηριστικά, το σύνολο των απολήψεων των Γερμανών, απ’ τον Μάιο 1941 έως τον Οκτώβριο 1944 (διάρκεια Κατοχής) ανήλθαν σε 1.617.781.093.648.819 δραχμές (!). Αντίστοιχα, τα «έξοδα» των Ιταλών ανήλθαν σε 220.479.188.480 δραχμές.  Ο υπολογισμός έγινε, στη βάση της ισοτιμίας μάρκου-δραχμής, αλλά το καθαρό ποσό σε δραχμές, πρέπει να γίνει με τιμαριθμική αναπροσαρμογή.

 

∗ Ο Νικόλαος Ι. Καραμπέτσος είναι δημοσιογράφος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

Related Post

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ζώδια από το zodia123.gr

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"

error: Content is protected !!